దివా వా యది వా రాత్రౌ ప్రత్యక్షం యో నిహన్యతే హన్తారం న చ పశ్యేచ్చ స గతాయుర్న జీవతి
పగలు అయినా రాత్రి అయినా ఎవరో బహిరంగంగా హత్య చేస్తే, హంతకుడిని చూడలేకపోతే, అతని ప్రాణం పోయింది; బ్రతికుండడు.
అగ్నిప్రవేశం కురుతే స్వప్నాన్తే యస్తు మానవః స్మృతిం నోపలభేచ్చాపి తదన్తం తస్య జీవితమ్
ఒకవాడు కల చివరలో అగ్నిలోకి వెళ్తే, లేదా జ్ఞాపకం గుర్తు పెట్టుకోలేకపోతే, అతని జీవితం ముగిసిపోతుంది.
యస్తు ప్రావరణం శుక్లం స్వకం పశ్యతి మానవః కృష్ణం రక్తమపి స్వప్నే తస్య మృత్యురుపస్థితః
ఒకవాడు తన తెల్ల దుస్తులు, లేదా నల్ల, ఎరుపు దుస్తులు కలలో చూస్తే, అతనికి మరణం దగ్గరగా ఉంది.
అరిష్టే సూచితే దేహే తస్మిన్కాల ఉపస్థితే త్యక్త్వా ఖేదం విషాదం చ ఉపేక్షేద్ బుద్ధిమాన్ నరః
ఇలాంటి అపశకునాలు శరీరంలో కనిపించి, సమయం వచ్చినప్పుడు, జ్ఞానవంతుడు బాధను, నిరాశను వదిలేసి, నిర్లిప్తంగా ఉండాలి.
ప్రాచీం వా యది వోదీచీం దిశం నిష్క్రమ్య వై శుచిః సమే ఽతిస్థావరే దేశే వివిక్తే జన్తువర్జితే
తూర్పు లేదా ఉత్తర దిశగా బయలుదేరి, పరిశుద్ధమైన, సమతలమైన, బలమైన, ఒంటరిగా, జంతువులు లేని ప్రదేశంలో ఉండాలి.
ఉదఙ్ముఖః ప్రాఙ్ముఖో వా స్వస్థశ్ చాచాన్త ఏవ చ స్వస్తికేనోపవిష్టస్తు నమస్కృత్వా మహేశ్వరమ్
ఉత్తరముఖంగా లేదా తూర్పు ముఖంగా, ప్రశాంతంగా, స్థిరంగా, స్వస్తికాసనంలో కూర్చుని, మహేశ్వరునికి నమస్కరించాలి.
సమకాయశిరోగ్రీవో ధారయన్ నావలోకయేత్ యథా దీపో నివాతస్థో నేఙ్గతే సోపమా స్మృతా
శరీరం, తల, మెడ నేరుగా ఉంచి, చుట్టూ చూడకుండా, గాలి లేని చోట దీపం ఎలా కదలకుండా ఉంటుందో, అలా ఉండాలి.
ప్రాగుదక్ప్రవణే దేశే తథా యుఞ్జీత శాస్త్రవిత్ కామం వితర్కం ప్రీతిం చ సుఖదుఃఖే ఉభే తథా
తూర్పు లేదా ఉత్తర వైపు ఒరిగిన ప్రదేశంలో, శాస్త్రజ్ఞుడు కోరిక, సందేహం, ఆనందం, సుఖదుఃఖాలను వదిలిపెట్టి సాధన చేయాలి.
నిగృహ్య మనసా సర్వం శుక్లం ధ్యానమ్ అనుస్మరేత్ ఘ్రాణే చ రసనే నిత్యం చక్షుషీ స్పర్శనే తథా
మనసుతో అన్నింటిని అదుపులో ఉంచి, ఎప్పుడూ పవిత్రమైన ధ్యానాన్ని nose, నాలుక, కళ్ళు, మరియు స్పర్శలో నిలిపి, నిరంతరం గుర్తుపెట్టుకోవాలి.
శ్రోత్రే మనసి బుద్ధౌ చ తత్ర వక్షసి ధారయేత్ కాలకర్మాణి విజ్ఞాయ సమూహేష్వేవ నిత్యశః
వినికిలో, మనసులో, బుద్ధిలో, అలాగే ఛాతిలో కూడా దాన్ని నిలిపి, కాలాన్ని, పనులను తెలుసుకుని, సమూహాల్లో ఎప్పుడూ దాన్ని నిలిపి contemplat చేయాలి.
ద్వాదశాధ్యాత్మమిత్యేవం యోగధారణముచ్యతే శతమర్ధశతం వాపి ధారణాం మూర్ధ్ని ధారయేత్
ఇలా, పన్నెండు విధాల అంతరంగ సాధనాన్ని యోగ ధారణ అంటారు. వందసార్లు లేదా యాభైసార్లు ఆ ధారణను తలపై నిలిపి సాధించాలి.
ఖిన్నస్య ధారణాయోగాద్ వాయురూర్ధ్వం ప్రవర్తతే తతశ్చాపూరయేద్ దేహమ్ ఓఙ్కారేణ సమన్వితః
ధారణ లేక అలసిపోయినవారికి శ్వాస పైకి పోతుంది. అప్పుడు, ఓంకారంతో కూడిన శ్వాసను శరీరాన్ని నింపాలి.
తథౌంకారమయో యోగీ అక్షరే త్వక్షరీ భవేత్ అత ఊర్ధ్వం ప్రవక్ష్యామి ఓఙ్కారప్రాప్తిలక్షణమ్
ఇలా యోగి ఓంకారమయుడవుతాడు; అక్షరంలో అక్షరుడవుతాడు. ఇప్పుడు ఓంకారాన్ని పొందడంలో ఉన్న లక్షణాలను వివరించబోతున్నాను.
ఏష త్రిమాత్రో విజ్ఞేయో వ్యఞ్జనం చాత్ర చేశ్వరః ప్రథమా విద్యుతీ మాత్రా ద్వితీయా తామసీ స్మృతా
ఇది మూడు మాపడులతో కూడినదిగా తెలుసుకోవాలి. ఇక్కడ ఉన్న వ్యంజనం అంటే పరమేశ్వరుడు. మొదటి మాపడు మెరుపులా ఉంటుంది, రెండవది తామసికంగా గుర్తించబడుతుంది.
తృతీయాం నిర్గుణాం చైవ మాత్రామక్షరగామినీమ్ గాన్ధారీ చైవ విజ్ఞేయా గాన్ధారస్వరసంభవా
మూడవ మాపడు గుణరహితమైనది, అది అక్షరానికి దారి తీస్తుంది. ఇది గాంధారి అని కూడా తెలుసుకోవాలి, గాంధార స్వరంలోనుంచి పుట్టింది.
పిపీలికాగతిస్పర్శా ప్రయుక్తా మూర్ధ్ని లక్ష్యతే యథా ప్రయుక్త ఓఙ్కారః ప్రతినిర్యాతి మూర్ధని
పిపీలికా నడకలాంటిది స్పర్శగా ఉపయోగించినప్పుడు, అది తలపై కనిపిస్తుంది. అలాగే ఓంకారాన్ని ఉపయోగించినప్పుడు, అది తలపై బయటకు వెళ్తుంది.
తథౌంకారమయో యోగీ త్వ్ అక్షరీ త్వక్షరీ భవేత్ ప్రణవో ధనుః శరో హ్యాత్మా బ్రహ్మలక్షణముచ్యతే
ఇలా యోగి ఓంకారమయుడవుతాడు; అక్షరంలో అక్షరుడవుతాడు. ప్రణవం విల్లు, ఆత్మ బాణం, బ్రహ్మ లక్ష్యం అని చెప్పబడింది.
అప్రమత్తేన వేద్ధవ్యం శరవత్ తన్మయో భవేత్ ఓమిత్యేకాక్షరం హ్యేతద్ గుహాయాం నిహితం పదమ్
జాగ్రత్తగా ఉండేవాడు ఆ లక్ష్యాన్ని బాణంలా ఛేదించాలి; అతడు దానితో ఏకమవాలి. ఓం అనే ఒక్క అక్షరం హృదయ గుహలో దాగిన పరమపదంగా ఉంది.
ఓమిత్యేతత్త్రయో లోకాస్ త్రయో వేదాస్త్రయో ఽగ్నయః విష్ణుక్రమాస్త్రయస్త్వేతే ఋక్సామాని యజూంషి చ
ఓం అంటే మూడు లోకాలు, మూడు వేదాలు, మూడు అగ్నులు; ఇవే విష్ణువు మూడు అడుగులు, ఋక్, సామ, యజుర్వేదాలు కూడా.
మాత్రా చార్ధం చ తిస్రస్తు విజ్ఞేయాః పరమార్థతః తత్ప్రయుక్తస్తు యో యోగీ తస్య సాలోక్యమాప్నుయాత్
మూడు మాపడులు, అర మాపడును నిజంగా తెలుసుకోవాలి. దాన్ని సాధించే యోగికి ఆ లోకంతో ఏకత్వం లభిస్తుంది.
అకారో హ్యక్షరో జ్ఞేయ ఉకారః సహితః స్మృతః మకారసహితౌంకారస్ త్రిమాత్ర ఇతి సంజ్ఞితః
'అ' అనే అక్షరం అక్షరంగా తెలుసుకోవాలి, 'ఉ' దానితో కలిసినదిగా గుర్తించాలి, 'మ' కూడా కలిపి, ఓంకారం మూడు మాపడులతో కూడినదిగా పిలవబడుతుంది.
అకారస్ త్వేష భూర్లోక ఉకారో భువ ఉచ్యతే సవ్యఞ్జనో మకారస్తు స్వర్లోక ఇతి గీయతే
'అ' అంటే భూలోకం, 'ఉ' అంటే భువలోకం, 'మ' అనే వ్యంజనం స్వర్లోకంగా పాడబడుతుంది.
ఓఙ్కారస్తు త్రయో లోకాః శిరస్తస్య త్రివిష్టపమ్ భువనాఙ్గం చ తత్సర్వం బ్రాహ్మం తత్పదముచ్యతే
ఓంకారం మూడు లోకాలు; దాని తల పరమ లోకం. భువనాలన్నింటి అవయవాలూ బ్రహ్మం, అదే పరమపదంగా చెప్పబడుతుంది.
మాత్రాపాదో రుద్రలోకో హ్య్ అమాత్రం తు శివం పదమ్ ఏవం జ్ఞానవిశేషేణ తత్పదం సముపాస్యతే
మాపడుతో ఉన్న భాగం రుద్ర లోకం; మాపడులేని భాగం శివపదం. ఇలా, ప్రత్యేకమైన జ్ఞానంతో ఆ పదాన్ని ఆరాధించాలి.
తస్మాద్ధ్యానరతిర్నిత్యమ్ అమాత్రం హి తదక్షరమ్ ఉపాస్యం హి ప్రయత్నేన శాశ్వతం సుఖమిచ్ఛతా
అందువల్ల ఎప్పుడూ ధ్యానంలో ఆనందపడేవాడు, శాశ్వతమైన సుఖాన్ని కోరుతూ, ఆ మాపడులేని అక్షరాన్ని శ్రద్ధతో ఆరాధించాలి.
హ్రస్వా తు ప్రథమా మాత్రా తతో దీర్ఘా త్వనన్తరమ్ తతః ప్లుతవతీ చైవ తృతీయా చోపదిశ్యతే
మొదటి మాపడు చిన్నదిగా ఉంటుంది, తరువాత రెండవది పొడవుగా ఉంటుంది, మూడవది మరింత పొడిగించబడినదిగా బోధించబడుతుంది.
ఏతాస్తు మాత్రా విజ్ఞేయా యథావదనుపూర్వశః యావదేవ తు శక్యన్తే ధార్యన్తే తావదేవ హి
ఈ పరిమాణాలను క్రమంగా, స్పష్టంగా తెలుసుకోవాలి. ఎంతవరకు మనం భరించగలమో, అంతవరకే ఆచరించాలి.
ఇన్ద్రియాణి మనో బుద్ధిం ధ్యాయన్నాత్మని యః సదా అర్ధం తన్మాత్రమ్ అపి చేచ్ ఛృణు యత్ ఫలమాప్నుయాత్
యవడు ఎప్పుడూ తనలోని ఇంద్రియాలు, మనస్సు, బుద్ధిని ధ్యానిస్తాడో, కనీసం అర్ధ భాగం అయినా చేస్తే, అతడు పొందే ఫలితాన్ని విను.
మాసే మాసే ఽశ్వమేధేన యో యజేత శతం సమాః తేన యత్ప్రాప్యతే పుణ్యం మాత్రయా తదవాప్నుయాత్
ప్రతి నెలా, వంద సంవత్సరాలు అశ్వమేధ యాగం చేసే వాడికి ఎంత పుణ్యం లభిస్తుందో, అదే పుణ్యం ఈ పరిమాణాన్ని ఆచరించినవాడికి లభిస్తుంది.
న తథా తపసోగ్రేణ న యజ్ఞైర్భూరిదక్షిణైః యత్ఫలం ప్రాప్యతే సమ్యఙ్ మాత్రయా తదవాప్నుయాత్
ఎంతటి కఠిన తపస్సు చేసినా, ఎంతటి గొప్ప యాగాలు చేసినా, ఈ పరిమాణాన్ని సరిగ్గా ఆచరించడంవల్ల వచ్చే ఫలితం రాదు.