లిఙ్గపురాణమ్

అద్భిః సంఛాదితాం భూమిం స తామాశు ప్రజాపతిః ఉపగమ్యోజ్జహారైనామ్ ఆపశ్చాపి సమావిశత్

ప్రజాపతి ఆ నీటితో కప్పబడిన భూమిని వెంటనే చేరి, పట్టుకుని, నీళ్లలోకి కూడా ప్రవేశించాడు.

సాముద్రా వై సముద్రేషు నాదేయాశ్ చ నదీషు చ రసాతలతలే మగ్నాం రసాతలపుటే గతామ్

నదులు సముద్రాల్లో కలిసిపోయాయి, వాటిలోని నదీదానాలు కూడా అందులోనే కలిశాయి; భూమి రసాతలపు లోతుల్లోకి పూర్తిగా మునిగిపోయింది.

ప్రభుర్లోకహితార్థాయ దంష్ట్రయాభ్యుజ్జహార గామ్ తతః స్వస్థానమానీయ పృథివీం పృథివీధరః

లోకాల మేలు కోసం, భగవంతుడు తన దంతంతో భూమిని పైకి తీసి, ఆమెను తన స్థానంలో స్థాపించి, భూమిని మళ్లీ నిలిపాడు.

ముమోచ పూర్వవద్ అసౌ ధారయిత్వా ధరాధరః తస్యోపరి జలౌఘస్య మహతీ నౌరివ స్థితా

భూమిని మునుపటిలా మళ్లీ నిలిపి, ధరాధరుడు ఆమెను విడిచాడు; ఆమెపై పెద్ద నీటి సముదాయం ఓ పెద్ద నౌకలా నిలిచింది.

తత్సమా హ్యురుదేహత్వాన్ న మహీ యాతి సంప్లవమ్ తత ఉత్క్షిప్య తాం దేవో జగతః స్థాపనేచ్ఛయా

తన దేహం మీద నిలిపినందువల్ల భూమి మళ్లీ మునిగిపోలేదు; ఆ తరువాత దేవుడు ఆమెను పైకి ఎత్తి, జగత్తును స్థాపించాలనే సంకల్పంతో స్థాపించాడు.

పృథివ్యాః ప్రవిభాగాయ మనశ్చక్రే ఽమ్బుజేక్షణః పృథివీం చ సమాం కృత్వా పృథివ్యాం సో ఽచినోద్ గిరీన్

భూమిని విభజించేందుకు కమలనేత్రుడు తన మనసులో ఆలోచించి, భూమిని సరిచేసి, ఆమెపై పర్వతాలను ఏర్పరిచాడు.

ప్రాక్సర్గే దహ్యమానే తు తదా సంవర్తకాగ్నినా తేనాగ్నినా విశీర్ణాస్తే పర్వతా భూరివిస్తరాః

సృష్టి ప్రారంభంలో, సంహారాగ్ని అన్నీ కాల్చుతున్నప్పుడు, ఆ అగ్నిచేత విశాలమైన పర్వతాలు పగిలిపోయాయి.

శైత్యాదేకార్ణవే తస్మిన్ వాయునా తేన సంహతాః నిషిక్తా యత్ర యత్రాసంస్ తత్ర తత్రాచలాభవన్

ఆ సముద్రంలో చల్లదనంతో, ఆ గాలిచేత ఒత్తిపెట్టబడి, ఎక్కడ పడితే అక్కడ పడిపోయినవి అక్కడే అచలమైన పర్వతాలయ్యాయి.

తదాచలత్వాద్ అచలాః పర్వభిః పర్వతాః స్మృతాః గిరయో హి నిగీర్ణత్వాచ్ ఛయానత్వాచ్ఛిలోచ్చయాః

కదలకపోవడంవల్ల వాటిని 'అచలాలు', పర్వతాలుగా పిలుస్తారు; రాళ్లను గుట్టలుగా పేరుకుపోవడం వల్ల 'శిలోచ్చయాలు' అని కూడా అంటారు.

తతస్తేషు వికీర్ణేషు కోటిశో హి గిరిష్వథ విశ్వకర్మా విభజతే కల్పాదిషు పునః పునః

ఆ పర్వతాలు కోట్ల కొద్దీ చెల్లాచెదురైపోయినప్పుడు, విశ్వకర్మ ప్రతి కల్పాదిలో మళ్లీ మళ్లీ వాటిని విభజిస్తాడు.

ససముద్రామిమాం పృథ్వీం సప్తద్వీపాం సపర్వతామ్ భూరాద్యాంశ్ చతురో లోకాన్ పునః సో ఽథ వ్యకల్పయత్

ఆయన సముద్రాలతో, ఏడు ద్వీపాలతో, పర్వతాలతో కూడిన ఈ భూమిని, భూర్లోకంతో మొదలైన నాలుగు లోకాలను మళ్లీ ఏర్పరిచాడు.

లోకాన్ ప్రకల్పయిత్వాథ ప్రజాసర్గం ససర్జ హ బ్రహ్మా స్వయంభూర్భగవాన్ సిసృక్షుర్వివిధాః ప్రజాః

అలా లోకాలను స్థాపించిన తరువాత, స్వయంభూ బ్రహ్మ దేవుడు, సృష్టించాలనే సంకల్పంతో,色色మైన ప్రజలను సృష్టించాడు.

ససర్జ సృష్టిం తద్రూపాం కల్పాదిషు యథాపురా తస్యాభిధ్యాయతః సర్గం తథా వై బుద్ధిపూర్వకమ్

ఆయన గత కల్పాల్లాగే సృష్టిని సృష్టించాడు; ఆయన సృష్టిని ఆలోచించిన విధంగా, ఆలోచనతోనే సృష్టి ఏర్పడింది.

బుద్ధ్యాశ్ చ సమకాలే వై ప్రాదుర్భూతస్ తమోమయః తమోమోహో మహామోహస్ తామిస్రశ్చాన్ధసంజ్ఞితః

అప్పుడు బుద్ధితో పాటు, చీకటి స్వభావం కలిగిన అజ్ఞానం, గొప్ప మాయ, తామసము, అంధకారం అనే పేర్లతో కూడినవి కూడా ఉద్భవించాయి.

అవిద్యా పఞ్చపర్వైషా ప్రాదుర్భూతా మహాత్మనః పఞ్చధావస్థితః సర్గో ధ్యాయతః సో ఽభిమానినః

ఈ అజ్ఞానం మహాత్ముని నుండి ఐదు రూపాలలో పుట్టింది. ధ్యానం చేసే, అహంకారం ఉన్న వాడికి ఈ ఐదు విధాలుగా ఉన్న సృష్టి కలిగింది.

సంవృతస్తమసా చైవ బీజాఙ్కురవదావృతః బహిరన్తశ్చాప్రకాశస్ తబ్ధో నిఃసంజ్ఞ ఏవ చ

అది చీకటిలో మునిగిపోయి, విత్తనం మాదిరిగా పూర్తిగా మూసుకుపోయింది. లోపల బయట ఎక్కడా వెలుగు లేదు, చలించని, జ్ఞానం లేని స్థితిలో ఉంది.

యస్మాత్తేషాం వృతా బుద్ధిర్ దుఃఖాని కరణాని చ తస్మాత్తే సంవృతాత్మానో నగా ముఖ్యాః ప్రకీర్తితాః

వారికి బుద్ధి మూసుకుపోయి, ఇంద్రియాలు బాధలకు కారణమవుతున్నందున, ఈ మూసుకుపోయిన మనస్సు గలవారు ప్రధాన వృక్షాలు అని పిలవబడతారు.

ముఖ్యసర్గం తథాభూతం దృష్ట్వా బ్రహ్మా హ్యసాధకమ్ అప్రసన్నమనాః సో ఽథ తతో ఽన్యం సో హ్యమన్యత

ఈ విధంగా ప్రధాన సృష్టి ఫలించకపోవడం చూసి, బ్రహ్మదేవుడు సంతృప్తిగా లేక, మరో కొత్త సృష్టిని ఆలోచించాడు.

తస్యాభిధ్యాయతశ్చైవ తిర్యక్స్రోతా హ్యవర్తత తస్మాత్ తిర్యక్ప్రవృత్తః స తిర్యక్స్రోతాస్ తతః స్మృతః

ఆయన ధ్యానం చేస్తుండగా, అడ్డంగా ప్రవహించే స్రోతస్సు ఏర్పడింది. దానివల్ల అడ్డంగా సంచరించే జీవులు పుట్టాయి. అందుకే వాటిని తిర్యక్స్ స్రోతస్సు అంటారు.

పశ్వాదయస్తే విఖ్యాతా ఉత్పథగ్రాహిణో ద్విజాః తస్యాభిధ్యాయతో ఽన్యం వై సాత్త్వికః సమవర్తత

పశువులు మొదలైన ఇవి మార్గం తప్పిపోయినవిగా ప్రసిద్ధి. అప్పుడు ఆయన మరొక సాత్విక సృష్టిని ధ్యానం చేసి సృష్టించాడు.

ఊర్ధ్వస్రోతాస్తృతీయస్తు స వై చోర్ధ్వం వ్యవస్థితః యస్మాత్ప్రవర్తతే చోర్ధ్వమ్ ఊర్ధ్వస్రోతాస్తతః స్మృతః

మూడవ సృష్టి, పైకి ప్రవహించే స్రోతస్సు. అది ఎప్పుడూ పైకి ఉండేది. పైకి సాగుతుందని అందుకే దీనిని ఊర్ధ్వస్రోతస్సు అంటారు.

తే సుఖప్రీతిబహులా బహిరన్తశ్ చ సంవృతాః ప్రకాశా బహిరన్తశ్ చ ఊర్ధ్వస్రోతోభవాః స్మృతాః

వారు సుఖంతో, ఆనందంతో నిండినవారు. లోపల బయట వెలుగు ఉన్నవారు. వీరిని ఊర్ధ్వస్రోతస్సు జనులు అంటారు.

తే సత్త్వస్య చ యోగేన సృష్టాః సత్త్వోద్భవాః స్మృతాః ఊర్ధ్వస్రోతాస్తృతీయో వై దేవసర్గస్తు స స్మృతః

వారు సత్వగుణంతో కలిసినవారు, సత్వంలో పుట్టినవారు అని గుర్తించబడతారు. మూడవదైన ఊర్ధ్వస్రోతస్సు దేవతల సృష్టి అని చెప్పబడింది.

ప్రకాశాద్ బహిరన్తశ్ చ ఊర్ధ్వస్రోతోద్భవాః స్మృతాః తే ఊర్ధ్వస్రోతసో జ్ఞేయాస్ తుష్టాత్మానో బుధైః స్మృతాః

వారు లోపల బయట వెలుగు గలవారు, ఊర్ధ్వస్రోతస్సు జనులుగా గుర్తించబడ్డారు. వీరిని సంతృప్తి గల ఆత్మలు అని జ్ఞానులు అంటారు.

ఊర్ధ్వస్రోతఃసు సృష్టేషు దేవేషు వరదః ప్రభుః ప్రీతిమానభవద్బ్రహ్మా తతో ఽన్యం సో ఽభ్యమన్యత

ఊర్ధ్వస్రోతస్సు దేవతలు సృష్టించబడినప్పుడు, దయామయుడైన బ్రహ్మదేవుడు సంతోషించాడు. తరువాత ఆయన మరో సృష్టిని ఆలోచించాడు.

ససర్జ సర్గమన్యం హి సాధకం ప్రభురీశ్వరః తతో ఽభిధ్యాయతస్తస్య సత్యాభిధ్యాయినస్తదా

ప్రభువు అయిన బ్రహ్మదేవుడు మరొక సృష్టిని, ఫలప్రదమైనదిగా సృష్టించాడు. ఆయన నిజమైన ధ్యానంతో ఆలోచించగా అది ఉద్భవించింది.

ప్రాదురాసీత్తదా వ్యక్తాద్ అర్వాక్స్రోతాస్తు సాధకః యస్మాద్ అర్వాఙ్న్యవర్తన్త తతో ఽర్వాక్స్రోతసస్ తు తే

అప్పుడు, స్పష్టమైనదానిలో నుండి సఫలమైన, ముందుకు సాగే సృష్టి ఉద్భవించింది. అవి ముందుకు పోతాయని వాటిని అర్వాక్స్రోతస్సు అంటారు.

తే చ ప్రకాశబహులాస్ తమఃపృక్తా రజో ఽధికాః తస్మాత్తే దుఃఖబహులా భూయోభూయశ్ చ కారిణః

వారు వెలుగుతో నిండినవారు, చీకటి కలిసినవారు, రాజోగుణం ఎక్కువగా ఉన్నవారు. అందువల్ల వారు ఎక్కువగా బాధతో, పునఃపునః చర్యలు చేసే వారు.

సంవృతా బహిరన్తశ్ చ మనుష్యాః సాధకాశ్ చ తే

మానవులు, ఫలప్రదులైన వారు, లోపల బయట మూసుకుపోయినవారు.