లిఙ్గపురాణమ్

సహస్రశీర్షా పురుషో రుక్మవర్ణస్ త్వతీన్ద్రియః బ్రహ్మా నారాయణాఖ్యస్తు సుష్వాప సలిలే తదా

వెయ్యి తలలు కలిగిన పురుషుడు, బంగారు వర్ణంతో, ఇంద్రియాలకు అతీతుడైన బ్రహ్మా, నారాయణుడని పిలవబడే వాడు, అప్పట్లో ఆ నీటిలో నిద్రించేవాడు.

సత్త్వోద్రేకాత్ప్రబుద్ధస్తు శూన్యం లోకముదైక్షత ఇమం చోదాహరన్త్యత్ర శ్లోకం నారాయణం ప్రతి

సత్త్వగుణం పెరిగినప్పుడు, అతడు మేలుకుని ఖాళీగా ఉన్న లోకాన్ని చూశాడు. ఇక్కడ నారాయణుని గురించి ఈ శ్లోకం పఠించబడుతుంది.

ఆపో నారాశ్ చ సూనవ ఇత్యపాం నామ శుశ్రుమః ఆపూర్య తాభిర్ అయనం కృతవానాత్మనో యతః

నీటిని నారాలు అని, అతడు వాటి కుమారుడు అని మేము విన్నాము. ఆ నీటిని నిండబెట్టుకుని, వాటిని తన నివాసంగా చేసుకున్నాడు.

అప్సు శేతే యతస్తస్మాత్ తతో నారాయణః స్మృతః చతుర్యుగసహస్రస్య నైశం కాలమ్ ఉపాస్యతః

అతడు నీటిపై పడుకున్నందువల్ల నారాయణుడు అని పిలవబడతాడు. నాలుగు యుగాల వెయ్యి సార్లు రాత్రి కాలాన్ని గడుపుతాడు.

శర్వర్యన్తే ప్రకురుతే బ్రహ్మత్వం సర్గకారణాత్ బ్రహ్మా తు సలిలే తస్మిన్ వాయుర్భూత్వా సమాచరత్

రాత్రి ముగిసినప్పుడు, సృష్టి కోసం బ్రహ్మత్వాన్ని ధరించి, బ్రహ్మగా ఆ నీటిలో వాయువుగా మారి కార్యాన్ని ప్రారంభిస్తాడు.

నిశాయామివ ఖద్యోతః ప్రావృట్కాలే తతస్తు సః తతస్ తు సలిలే తస్మిన్ విజ్ఞాయాన్తర్గతాం మహీమ్

వర్షాకాలంలో రాత్రి సమయంలో ఎలుగుబంటి వెలుగులా, ఆ మహాత్ముడు ఆ నీళ్లలో మునిగిపోయిన భూమిని గుర్తించాడు.

అనుమానాద్ అసంమూఢో భూమేరుద్ధరణం పునః అకరోత్స తనూమన్యాం కల్పాదిషు యథాపురా

ఆయన స్పష్టమైన బుద్ధితో, పూర్వకాలాల్లో చేసినట్లే, మళ్లీ సూక్ష్మరూపంలో భూమిని పైకి తీయడం జరిగింది.

తతో మహాత్మా భగవాన్ దివ్యరూపమ్ అచిన్తయత్ సలిలేనాప్లుతాం భూమిం దృష్ట్వా స తు సమన్తతః

అప్పుడా మహాత్ముడు భగవంతుడు, చుట్టూ నీటిలో మునిగిపోయిన భూమిని చూసి, ఒక దివ్యరూపాన్ని ఆలోచించాడు.

కింను రూపమహం కృత్వా ఉద్ధరేయం మహీమిమామ్ జలక్రీడానుసదృశం వారాహం రూపమావిశత్

‘నేను ఎలాంటి రూపం ధరించితే ఈ భూమిని పైకి తీయగలను? నీటిలో ఆడుకునేందుకు అనువైన వరాహరూపాన్ని ధరించి తీయాలి’ అని ఆలోచించాడు.

అధృష్యం సర్వభూతానాం వాఙ్మయం బ్రహ్మసంజ్ఞితమ్ పృథివ్యుద్ధరణార్థాయ ప్రవివేశ రసాతలమ్

అన్ని జీవులకు అందని, మాటతో కూడిన బ్రహ్మస్వరూపాన్ని ధరించి, భూమిని పైకి తీయేందుకు రసాతలంలోకి ప్రవేశించాడు.

అద్భిః సంఛాదితాం భూమిం స తామాశు ప్రజాపతిః ఉపగమ్యోజ్జహారైనామ్ ఆపశ్చాపి సమావిశత్

ప్రజాపతి ఆ నీటితో కప్పబడిన భూమిని వెంటనే చేరి, పట్టుకుని, నీళ్లలోకి కూడా ప్రవేశించాడు.

సాముద్రా వై సముద్రేషు నాదేయాశ్ చ నదీషు చ రసాతలతలే మగ్నాం రసాతలపుటే గతామ్

నదులు సముద్రాల్లో కలిసిపోయాయి, వాటిలోని నదీదానాలు కూడా అందులోనే కలిశాయి; భూమి రసాతలపు లోతుల్లోకి పూర్తిగా మునిగిపోయింది.

ప్రభుర్లోకహితార్థాయ దంష్ట్రయాభ్యుజ్జహార గామ్ తతః స్వస్థానమానీయ పృథివీం పృథివీధరః

లోకాల మేలు కోసం, భగవంతుడు తన దంతంతో భూమిని పైకి తీసి, ఆమెను తన స్థానంలో స్థాపించి, భూమిని మళ్లీ నిలిపాడు.

ముమోచ పూర్వవద్ అసౌ ధారయిత్వా ధరాధరః తస్యోపరి జలౌఘస్య మహతీ నౌరివ స్థితా

భూమిని మునుపటిలా మళ్లీ నిలిపి, ధరాధరుడు ఆమెను విడిచాడు; ఆమెపై పెద్ద నీటి సముదాయం ఓ పెద్ద నౌకలా నిలిచింది.

తత్సమా హ్యురుదేహత్వాన్ న మహీ యాతి సంప్లవమ్ తత ఉత్క్షిప్య తాం దేవో జగతః స్థాపనేచ్ఛయా

తన దేహం మీద నిలిపినందువల్ల భూమి మళ్లీ మునిగిపోలేదు; ఆ తరువాత దేవుడు ఆమెను పైకి ఎత్తి, జగత్తును స్థాపించాలనే సంకల్పంతో స్థాపించాడు.

పృథివ్యాః ప్రవిభాగాయ మనశ్చక్రే ఽమ్బుజేక్షణః పృథివీం చ సమాం కృత్వా పృథివ్యాం సో ఽచినోద్ గిరీన్

భూమిని విభజించేందుకు కమలనేత్రుడు తన మనసులో ఆలోచించి, భూమిని సరిచేసి, ఆమెపై పర్వతాలను ఏర్పరిచాడు.

ప్రాక్సర్గే దహ్యమానే తు తదా సంవర్తకాగ్నినా తేనాగ్నినా విశీర్ణాస్తే పర్వతా భూరివిస్తరాః

సృష్టి ప్రారంభంలో, సంహారాగ్ని అన్నీ కాల్చుతున్నప్పుడు, ఆ అగ్నిచేత విశాలమైన పర్వతాలు పగిలిపోయాయి.

శైత్యాదేకార్ణవే తస్మిన్ వాయునా తేన సంహతాః నిషిక్తా యత్ర యత్రాసంస్ తత్ర తత్రాచలాభవన్

ఆ సముద్రంలో చల్లదనంతో, ఆ గాలిచేత ఒత్తిపెట్టబడి, ఎక్కడ పడితే అక్కడ పడిపోయినవి అక్కడే అచలమైన పర్వతాలయ్యాయి.

తదాచలత్వాద్ అచలాః పర్వభిః పర్వతాః స్మృతాః గిరయో హి నిగీర్ణత్వాచ్ ఛయానత్వాచ్ఛిలోచ్చయాః

కదలకపోవడంవల్ల వాటిని 'అచలాలు', పర్వతాలుగా పిలుస్తారు; రాళ్లను గుట్టలుగా పేరుకుపోవడం వల్ల 'శిలోచ్చయాలు' అని కూడా అంటారు.

తతస్తేషు వికీర్ణేషు కోటిశో హి గిరిష్వథ విశ్వకర్మా విభజతే కల్పాదిషు పునః పునః

ఆ పర్వతాలు కోట్ల కొద్దీ చెల్లాచెదురైపోయినప్పుడు, విశ్వకర్మ ప్రతి కల్పాదిలో మళ్లీ మళ్లీ వాటిని విభజిస్తాడు.

ససముద్రామిమాం పృథ్వీం సప్తద్వీపాం సపర్వతామ్ భూరాద్యాంశ్ చతురో లోకాన్ పునః సో ఽథ వ్యకల్పయత్

ఆయన సముద్రాలతో, ఏడు ద్వీపాలతో, పర్వతాలతో కూడిన ఈ భూమిని, భూర్లోకంతో మొదలైన నాలుగు లోకాలను మళ్లీ ఏర్పరిచాడు.

లోకాన్ ప్రకల్పయిత్వాథ ప్రజాసర్గం ససర్జ హ బ్రహ్మా స్వయంభూర్భగవాన్ సిసృక్షుర్వివిధాః ప్రజాః

అలా లోకాలను స్థాపించిన తరువాత, స్వయంభూ బ్రహ్మ దేవుడు, సృష్టించాలనే సంకల్పంతో,色色మైన ప్రజలను సృష్టించాడు.

ససర్జ సృష్టిం తద్రూపాం కల్పాదిషు యథాపురా తస్యాభిధ్యాయతః సర్గం తథా వై బుద్ధిపూర్వకమ్

ఆయన గత కల్పాల్లాగే సృష్టిని సృష్టించాడు; ఆయన సృష్టిని ఆలోచించిన విధంగా, ఆలోచనతోనే సృష్టి ఏర్పడింది.

బుద్ధ్యాశ్ చ సమకాలే వై ప్రాదుర్భూతస్ తమోమయః తమోమోహో మహామోహస్ తామిస్రశ్చాన్ధసంజ్ఞితః

అప్పుడు బుద్ధితో పాటు, చీకటి స్వభావం కలిగిన అజ్ఞానం, గొప్ప మాయ, తామసము, అంధకారం అనే పేర్లతో కూడినవి కూడా ఉద్భవించాయి.

అవిద్యా పఞ్చపర్వైషా ప్రాదుర్భూతా మహాత్మనః పఞ్చధావస్థితః సర్గో ధ్యాయతః సో ఽభిమానినః

ఈ అజ్ఞానం మహాత్ముని నుండి ఐదు రూపాలలో పుట్టింది. ధ్యానం చేసే, అహంకారం ఉన్న వాడికి ఈ ఐదు విధాలుగా ఉన్న సృష్టి కలిగింది.

సంవృతస్తమసా చైవ బీజాఙ్కురవదావృతః బహిరన్తశ్చాప్రకాశస్ తబ్ధో నిఃసంజ్ఞ ఏవ చ

అది చీకటిలో మునిగిపోయి, విత్తనం మాదిరిగా పూర్తిగా మూసుకుపోయింది. లోపల బయట ఎక్కడా వెలుగు లేదు, చలించని, జ్ఞానం లేని స్థితిలో ఉంది.

యస్మాత్తేషాం వృతా బుద్ధిర్ దుఃఖాని కరణాని చ తస్మాత్తే సంవృతాత్మానో నగా ముఖ్యాః ప్రకీర్తితాః

వారికి బుద్ధి మూసుకుపోయి, ఇంద్రియాలు బాధలకు కారణమవుతున్నందున, ఈ మూసుకుపోయిన మనస్సు గలవారు ప్రధాన వృక్షాలు అని పిలవబడతారు.

ముఖ్యసర్గం తథాభూతం దృష్ట్వా బ్రహ్మా హ్యసాధకమ్ అప్రసన్నమనాః సో ఽథ తతో ఽన్యం సో హ్యమన్యత

ఈ విధంగా ప్రధాన సృష్టి ఫలించకపోవడం చూసి, బ్రహ్మదేవుడు సంతృప్తిగా లేక, మరో కొత్త సృష్టిని ఆలోచించాడు.

తస్యాభిధ్యాయతశ్చైవ తిర్యక్స్రోతా హ్యవర్తత తస్మాత్ తిర్యక్ప్రవృత్తః స తిర్యక్స్రోతాస్ తతః స్మృతః

ఆయన ధ్యానం చేస్తుండగా, అడ్డంగా ప్రవహించే స్రోతస్సు ఏర్పడింది. దానివల్ల అడ్డంగా సంచరించే జీవులు పుట్టాయి. అందుకే వాటిని తిర్యక్స్ స్రోతస్సు అంటారు.