లిఙ్గపురాణమ్

స్వయంభువో ఽపి వృత్తస్య కాలో విశ్వాత్మనస్తు యః న శక్యః పరిసంఖ్యాతుమ్ అపి వర్షశతైరపి

స్వయంభువుని కాలాన్ని, అతడు విశ్వానికి ఆత్మ అయినప్పటికీ, వందల సంవత్సరాలు గడిచినా లెక్కించలేము.

కాలసంఖ్యావివృత్తస్య పరార్ధో బ్రహ్మణః స్మృతః తావచ్ఛేషో ఽస్య కాలో ఽన్యస్ తస్యాన్తే ప్రతిసృజ్యతే

కాల గణన ముగిసినప్పుడు బ్రహ్మదేవుని పరార్ధమనే పరమ కాలం గుర్తించబడుతుంది. మిగిలిన కాలం ఇంకొకటి, అది కూడా చివరికి లయమవుతుంది.

కోటికోటిసహస్రాణి అహర్భూతాని యాని వై సమతీతాని కల్పానాం తావచ్ఛేషాః పరే తు యే యస్త్వయం వర్తతే కల్పో వారాహస్తం నిబోధత

గత కల్పాల్లో కోట్ల కోట్ల రోజులూ గడిచిపోయాయి. అంతే సంఖ్యలో భవిష్యత్తులో మిగిలి ఉన్నాయి. ఇప్పుడు వర్ణించబోయే వరాహ కల్ప కథను వినండి.

ప్రథమః సాంప్రతస్తేషాం కల్పో ఽయం వర్తతే ద్విజాః యస్మిన్స్వాయంభువాద్యాస్తు మనవస్తే చతుర్దశ

ద్విజులారా! ఆ కల్పల్లో ఇది మొదటి కల్పం, ఇందులో స్వాయంభువుని మొదలుకొని పద్నాలుగు మనువులు అవతరించారు.

అతీతా వర్తమానాశ్ చ భవిష్యా యే చ వై పునః తైరియం పృథివీ సర్వా సప్తద్వీపా సపర్వతా

గతంలో, ప్రస్తుతం, భవిష్యత్తులో కూడా, ఆ మనువుల వల్ల ఈ భూమంతా, ఏడు ద్వీపాలు, పర్వతాలతో కలిపి పాలించబడుతోంది.

పూర్ణం యుగసహస్రం వై పరిపాల్యా మహేశ్వరైః ప్రజాభిస్తపసా చైవ తేషాం శృణుత విస్తరమ్

పూర్తిగా వెయ్యి యుగాల పాటు, మహేశ్వరులు ప్రజలతో పాటు తపస్సుతో భూమిని రక్షిస్తారు. వారి వివరాలు ఇప్పుడు వినండి.

మన్వన్తరేణ చైకేన సర్వాణ్యేవాన్తరాణి చ కథితాని భవిష్యన్తి కల్పః కల్పేన చైవ హి

ప్రతి మన్వంతరంలో అన్ని మధ్యకాలాలు కూడా చెప్పబడతాయి; అలాగే ప్రతి కల్పంలోనూ ఇదే విధంగా ఉంటుంది.

అతీతాని చ కల్పాని సోదర్కాణి సహాన్వయైః అనాగతేషు తద్వచ్చ తర్కః కార్యో విజానతా

గత కల్పాలు, వాటి ఉపసృష్టులు, వంశాలతో కలిపి, అలాగే రాబోయే కల్పాలు కూడా — తెలిసినవాడు వాటిని ఈ విధంగా విచారించాలి.

ఆపో హ్యగ్రే సమభవన్ నష్టే చ పృథివీతలే శాన్తతారైకనీరే ఽస్మిన్ న ప్రాజ్ఞాయత కించన

ఆదిలో భూమి కనబడకుండా పోయింది, కేవలం నీరు మాత్రమే ఉండేది. ఆ ప్రశాంతమైన ఒక్కటి నీటిలో ఏదీ కనిపించలేదు.

ఏకార్ణవే తదా తస్మిన్ నష్టే స్థావరజఙ్గమే తదా భవతి వై బ్రహ్మా సహస్రాక్షః సహస్రపాత్

అప్పుడు ఆ ఒక్కటి సముద్రంలో స్థావరజంగమమంతా నశించిపోయినప్పుడు, సహస్రాక్షుడు, సహస్రపాదుడు అయిన బ్రహ్మదేవుడు ఉద్భవించాడు.

సహస్రశీర్షా పురుషో రుక్మవర్ణస్ త్వతీన్ద్రియః బ్రహ్మా నారాయణాఖ్యస్తు సుష్వాప సలిలే తదా

వెయ్యి తలలు కలిగిన పురుషుడు, బంగారు వర్ణంతో, ఇంద్రియాలకు అతీతుడైన బ్రహ్మా, నారాయణుడని పిలవబడే వాడు, అప్పట్లో ఆ నీటిలో నిద్రించేవాడు.

సత్త్వోద్రేకాత్ప్రబుద్ధస్తు శూన్యం లోకముదైక్షత ఇమం చోదాహరన్త్యత్ర శ్లోకం నారాయణం ప్రతి

సత్త్వగుణం పెరిగినప్పుడు, అతడు మేలుకుని ఖాళీగా ఉన్న లోకాన్ని చూశాడు. ఇక్కడ నారాయణుని గురించి ఈ శ్లోకం పఠించబడుతుంది.

ఆపో నారాశ్ చ సూనవ ఇత్యపాం నామ శుశ్రుమః ఆపూర్య తాభిర్ అయనం కృతవానాత్మనో యతః

నీటిని నారాలు అని, అతడు వాటి కుమారుడు అని మేము విన్నాము. ఆ నీటిని నిండబెట్టుకుని, వాటిని తన నివాసంగా చేసుకున్నాడు.

అప్సు శేతే యతస్తస్మాత్ తతో నారాయణః స్మృతః చతుర్యుగసహస్రస్య నైశం కాలమ్ ఉపాస్యతః

అతడు నీటిపై పడుకున్నందువల్ల నారాయణుడు అని పిలవబడతాడు. నాలుగు యుగాల వెయ్యి సార్లు రాత్రి కాలాన్ని గడుపుతాడు.

శర్వర్యన్తే ప్రకురుతే బ్రహ్మత్వం సర్గకారణాత్ బ్రహ్మా తు సలిలే తస్మిన్ వాయుర్భూత్వా సమాచరత్

రాత్రి ముగిసినప్పుడు, సృష్టి కోసం బ్రహ్మత్వాన్ని ధరించి, బ్రహ్మగా ఆ నీటిలో వాయువుగా మారి కార్యాన్ని ప్రారంభిస్తాడు.

నిశాయామివ ఖద్యోతః ప్రావృట్కాలే తతస్తు సః తతస్ తు సలిలే తస్మిన్ విజ్ఞాయాన్తర్గతాం మహీమ్

వర్షాకాలంలో రాత్రి సమయంలో ఎలుగుబంటి వెలుగులా, ఆ మహాత్ముడు ఆ నీళ్లలో మునిగిపోయిన భూమిని గుర్తించాడు.

అనుమానాద్ అసంమూఢో భూమేరుద్ధరణం పునః అకరోత్స తనూమన్యాం కల్పాదిషు యథాపురా

ఆయన స్పష్టమైన బుద్ధితో, పూర్వకాలాల్లో చేసినట్లే, మళ్లీ సూక్ష్మరూపంలో భూమిని పైకి తీయడం జరిగింది.

తతో మహాత్మా భగవాన్ దివ్యరూపమ్ అచిన్తయత్ సలిలేనాప్లుతాం భూమిం దృష్ట్వా స తు సమన్తతః

అప్పుడా మహాత్ముడు భగవంతుడు, చుట్టూ నీటిలో మునిగిపోయిన భూమిని చూసి, ఒక దివ్యరూపాన్ని ఆలోచించాడు.

కింను రూపమహం కృత్వా ఉద్ధరేయం మహీమిమామ్ జలక్రీడానుసదృశం వారాహం రూపమావిశత్

‘నేను ఎలాంటి రూపం ధరించితే ఈ భూమిని పైకి తీయగలను? నీటిలో ఆడుకునేందుకు అనువైన వరాహరూపాన్ని ధరించి తీయాలి’ అని ఆలోచించాడు.

అధృష్యం సర్వభూతానాం వాఙ్మయం బ్రహ్మసంజ్ఞితమ్ పృథివ్యుద్ధరణార్థాయ ప్రవివేశ రసాతలమ్

అన్ని జీవులకు అందని, మాటతో కూడిన బ్రహ్మస్వరూపాన్ని ధరించి, భూమిని పైకి తీయేందుకు రసాతలంలోకి ప్రవేశించాడు.

అద్భిః సంఛాదితాం భూమిం స తామాశు ప్రజాపతిః ఉపగమ్యోజ్జహారైనామ్ ఆపశ్చాపి సమావిశత్

ప్రజాపతి ఆ నీటితో కప్పబడిన భూమిని వెంటనే చేరి, పట్టుకుని, నీళ్లలోకి కూడా ప్రవేశించాడు.

సాముద్రా వై సముద్రేషు నాదేయాశ్ చ నదీషు చ రసాతలతలే మగ్నాం రసాతలపుటే గతామ్

నదులు సముద్రాల్లో కలిసిపోయాయి, వాటిలోని నదీదానాలు కూడా అందులోనే కలిశాయి; భూమి రసాతలపు లోతుల్లోకి పూర్తిగా మునిగిపోయింది.

ప్రభుర్లోకహితార్థాయ దంష్ట్రయాభ్యుజ్జహార గామ్ తతః స్వస్థానమానీయ పృథివీం పృథివీధరః

లోకాల మేలు కోసం, భగవంతుడు తన దంతంతో భూమిని పైకి తీసి, ఆమెను తన స్థానంలో స్థాపించి, భూమిని మళ్లీ నిలిపాడు.

ముమోచ పూర్వవద్ అసౌ ధారయిత్వా ధరాధరః తస్యోపరి జలౌఘస్య మహతీ నౌరివ స్థితా

భూమిని మునుపటిలా మళ్లీ నిలిపి, ధరాధరుడు ఆమెను విడిచాడు; ఆమెపై పెద్ద నీటి సముదాయం ఓ పెద్ద నౌకలా నిలిచింది.

తత్సమా హ్యురుదేహత్వాన్ న మహీ యాతి సంప్లవమ్ తత ఉత్క్షిప్య తాం దేవో జగతః స్థాపనేచ్ఛయా

తన దేహం మీద నిలిపినందువల్ల భూమి మళ్లీ మునిగిపోలేదు; ఆ తరువాత దేవుడు ఆమెను పైకి ఎత్తి, జగత్తును స్థాపించాలనే సంకల్పంతో స్థాపించాడు.

పృథివ్యాః ప్రవిభాగాయ మనశ్చక్రే ఽమ్బుజేక్షణః పృథివీం చ సమాం కృత్వా పృథివ్యాం సో ఽచినోద్ గిరీన్

భూమిని విభజించేందుకు కమలనేత్రుడు తన మనసులో ఆలోచించి, భూమిని సరిచేసి, ఆమెపై పర్వతాలను ఏర్పరిచాడు.

ప్రాక్సర్గే దహ్యమానే తు తదా సంవర్తకాగ్నినా తేనాగ్నినా విశీర్ణాస్తే పర్వతా భూరివిస్తరాః

సృష్టి ప్రారంభంలో, సంహారాగ్ని అన్నీ కాల్చుతున్నప్పుడు, ఆ అగ్నిచేత విశాలమైన పర్వతాలు పగిలిపోయాయి.

శైత్యాదేకార్ణవే తస్మిన్ వాయునా తేన సంహతాః నిషిక్తా యత్ర యత్రాసంస్ తత్ర తత్రాచలాభవన్

ఆ సముద్రంలో చల్లదనంతో, ఆ గాలిచేత ఒత్తిపెట్టబడి, ఎక్కడ పడితే అక్కడ పడిపోయినవి అక్కడే అచలమైన పర్వతాలయ్యాయి.

తదాచలత్వాద్ అచలాః పర్వభిః పర్వతాః స్మృతాః గిరయో హి నిగీర్ణత్వాచ్ ఛయానత్వాచ్ఛిలోచ్చయాః

కదలకపోవడంవల్ల వాటిని 'అచలాలు', పర్వతాలుగా పిలుస్తారు; రాళ్లను గుట్టలుగా పేరుకుపోవడం వల్ల 'శిలోచ్చయాలు' అని కూడా అంటారు.