లిఙ్గపురాణమ్

ఋషిః సర్వగతత్వాచ్చ శరీరీ సో ఽస్య యత్ప్రభుః స్వామిత్వమస్య యత్సర్వం విష్ణుః సర్వప్రవేశనాత్

అతడు అన్నీ వ్యాపించినవాడు కనుక ఋషి; శరీరధారి అయినందున దానికి అధిపతి; అన్నిటికీ యజమాని అయినందున విష్ణువు, ఎందుకంటే అతడు అన్నిటిలోనూ ప్రవేశిస్తాడు.

భగవాన్ భగవద్భావాన్ నిర్మలత్వాచ్ఛివః స్మృతః పరమః సమ్ప్రకృష్టత్వాద్ అవనాద్ ఓమితి స్మృతః

దైవ గుణాలు కలిగి ఉండటం వల్ల భగవంతుడు; నిర్మలుడు కావడంతో శివుడు; అత్యున్నతుడు కావడంతో పరముడు; రక్షకుడు కావడంతో ఓం అని పిలవబడతాడు.

సర్వజ్ఞః సర్వవిజ్ఞానాత్ సర్వః సర్వమయో యతః త్రిధా విభజ్య చాత్మానం త్రైలోక్యం సమ్ప్రవర్తతే

అన్నీ తెలిసినవాడు కావడం వల్ల సర్వజ్ఞుడు; అన్నింటిలోనూ వ్యాపించి ఉండటం వల్ల సర్వమయుడు; తనను మూడు భాగాలుగా చేసి మూడు లోకాలను నడిపిస్తాడు.

సృజతే గ్రసతే చైవ రక్షతే చ త్రిభిః స్వయమ్ ఆదిత్వాద్ ఆదిదేవో ఽసావ్ అజాతత్వాద్ అజః స్మృతః

తానే స్వయంగా సృష్టించి, గ్రసించి, రక్షిస్తాడు; మొదటివాడు కావడంతో ఆదిదేవుడు; జన్మించని వాడు కావడంతో అజుడు అని పిలవబడతాడు.

పాతి యస్మాత్ప్రజాః సర్వాః ప్రజాపతిర్ ఇతి స్మృతః దేవేషు చ మహాన్దేవో మహాదేవస్తతః స్మృతః

అతడు అన్నీ ప్రాణులను రక్షించేవాడు కనుక ప్రజాపతి అని పిలవబడతాడు; దేవతల్లో మహాదేవుడు కనుక మహాదేవుడని గుర్తించబడతాడు.

సర్వగత్వాచ్చ దేవానామ్ అవశ్యత్వాచ్చ ఈశ్వరః బృహత్త్వాచ్చ స్మృతో బ్రహ్మా భూతత్వాద్భూత ఉచ్యతే

అన్నింటిలో వ్యాపించి, దేవతలకు అధిపతి కావడంతో ఈశ్వరుడు; విస్తారంగా ఉండటం వల్ల బ్రహ్మా; భూతమయుడైనందున భూతుడు అని పిలవబడతాడు.

క్షేత్రజ్ఞః క్షేత్రవిజ్ఞానాద్ ఏకత్వాత్కేవలః స్మృతః యస్మాత్పుర్యాం స శేతే చ తస్మాత్పూరుష ఉచ్యతే

క్షేత్రాన్ని తెలిసినవాడు కనుక క్షేత్రజ్ఞుడు; ఒక్కడే ఉండటం వల్ల కేవలుడు; శరీరరూప నగరంలో నివసించేవాడు కనుక పురుషుడు అని పిలవబడతాడు.

అనాదిత్వాచ్చ పూర్వత్వాత్ స్వయంభూరితి సంస్మృతః యాజ్యత్వాదుచ్యతే యజ్ఞః కవిర్ విక్రాన్తదర్శనాత్

ఆదిలో మొదలు లేకుండా, ముందుగా ఉన్నవాడిగా స్వయంభువునిగా గుర్తించబడతాడు. పూజించదగినవాడైనందున యజ్ఞుడని పిలవబడతాడు. అతడు కవి, మహత్తరమైన దృష్టి కలవాడిగా ప్రసిద్ధి చెందాడు.

క్రమణః క్రమణీయత్వాత్ పాలకశ్చాపి పాలనాత్ ఆదిత్యసంజ్ఞః కపిలో హ్య్ అగ్రజో ఽగ్నిరితి స్మృతః

నడక వల్ల అతడిని క్రమణుడని, రక్షణచేసేవాడిగా పాలకుడని అంటారు. అతడు ఆదిత్యుడు, కపిలుడు, పెద్దవాడు, అగ్నిగా కూడా గుర్తించబడతాడు.

హిరణ్యమస్య గర్భో ఽభూద్ ధిరణ్యస్యాపి గర్భజః తస్మాద్ధిరణ్యగర్భత్వం పురాణే ఽస్మిన్నిరుచ్యతే

అతడు బంగారు గర్భంగా అవతరించాడు, ఆ బంగారులోనుంచి గర్భంగా జన్మించాడు. అందువల్ల ఈ పురాణంలో అతడిని హిరణ్యగర్భుడు అని వివరించారు.

స్వయంభువో ఽపి వృత్తస్య కాలో విశ్వాత్మనస్తు యః న శక్యః పరిసంఖ్యాతుమ్ అపి వర్షశతైరపి

స్వయంభువుని కాలాన్ని, అతడు విశ్వానికి ఆత్మ అయినప్పటికీ, వందల సంవత్సరాలు గడిచినా లెక్కించలేము.

కాలసంఖ్యావివృత్తస్య పరార్ధో బ్రహ్మణః స్మృతః తావచ్ఛేషో ఽస్య కాలో ఽన్యస్ తస్యాన్తే ప్రతిసృజ్యతే

కాల గణన ముగిసినప్పుడు బ్రహ్మదేవుని పరార్ధమనే పరమ కాలం గుర్తించబడుతుంది. మిగిలిన కాలం ఇంకొకటి, అది కూడా చివరికి లయమవుతుంది.

కోటికోటిసహస్రాణి అహర్భూతాని యాని వై సమతీతాని కల్పానాం తావచ్ఛేషాః పరే తు యే యస్త్వయం వర్తతే కల్పో వారాహస్తం నిబోధత

గత కల్పాల్లో కోట్ల కోట్ల రోజులూ గడిచిపోయాయి. అంతే సంఖ్యలో భవిష్యత్తులో మిగిలి ఉన్నాయి. ఇప్పుడు వర్ణించబోయే వరాహ కల్ప కథను వినండి.

ప్రథమః సాంప్రతస్తేషాం కల్పో ఽయం వర్తతే ద్విజాః యస్మిన్స్వాయంభువాద్యాస్తు మనవస్తే చతుర్దశ

ద్విజులారా! ఆ కల్పల్లో ఇది మొదటి కల్పం, ఇందులో స్వాయంభువుని మొదలుకొని పద్నాలుగు మనువులు అవతరించారు.

అతీతా వర్తమానాశ్ చ భవిష్యా యే చ వై పునః తైరియం పృథివీ సర్వా సప్తద్వీపా సపర్వతా

గతంలో, ప్రస్తుతం, భవిష్యత్తులో కూడా, ఆ మనువుల వల్ల ఈ భూమంతా, ఏడు ద్వీపాలు, పర్వతాలతో కలిపి పాలించబడుతోంది.

పూర్ణం యుగసహస్రం వై పరిపాల్యా మహేశ్వరైః ప్రజాభిస్తపసా చైవ తేషాం శృణుత విస్తరమ్

పూర్తిగా వెయ్యి యుగాల పాటు, మహేశ్వరులు ప్రజలతో పాటు తపస్సుతో భూమిని రక్షిస్తారు. వారి వివరాలు ఇప్పుడు వినండి.

మన్వన్తరేణ చైకేన సర్వాణ్యేవాన్తరాణి చ కథితాని భవిష్యన్తి కల్పః కల్పేన చైవ హి

ప్రతి మన్వంతరంలో అన్ని మధ్యకాలాలు కూడా చెప్పబడతాయి; అలాగే ప్రతి కల్పంలోనూ ఇదే విధంగా ఉంటుంది.

అతీతాని చ కల్పాని సోదర్కాణి సహాన్వయైః అనాగతేషు తద్వచ్చ తర్కః కార్యో విజానతా

గత కల్పాలు, వాటి ఉపసృష్టులు, వంశాలతో కలిపి, అలాగే రాబోయే కల్పాలు కూడా — తెలిసినవాడు వాటిని ఈ విధంగా విచారించాలి.

ఆపో హ్యగ్రే సమభవన్ నష్టే చ పృథివీతలే శాన్తతారైకనీరే ఽస్మిన్ న ప్రాజ్ఞాయత కించన

ఆదిలో భూమి కనబడకుండా పోయింది, కేవలం నీరు మాత్రమే ఉండేది. ఆ ప్రశాంతమైన ఒక్కటి నీటిలో ఏదీ కనిపించలేదు.

ఏకార్ణవే తదా తస్మిన్ నష్టే స్థావరజఙ్గమే తదా భవతి వై బ్రహ్మా సహస్రాక్షః సహస్రపాత్

అప్పుడు ఆ ఒక్కటి సముద్రంలో స్థావరజంగమమంతా నశించిపోయినప్పుడు, సహస్రాక్షుడు, సహస్రపాదుడు అయిన బ్రహ్మదేవుడు ఉద్భవించాడు.

సహస్రశీర్షా పురుషో రుక్మవర్ణస్ త్వతీన్ద్రియః బ్రహ్మా నారాయణాఖ్యస్తు సుష్వాప సలిలే తదా

వెయ్యి తలలు కలిగిన పురుషుడు, బంగారు వర్ణంతో, ఇంద్రియాలకు అతీతుడైన బ్రహ్మా, నారాయణుడని పిలవబడే వాడు, అప్పట్లో ఆ నీటిలో నిద్రించేవాడు.

సత్త్వోద్రేకాత్ప్రబుద్ధస్తు శూన్యం లోకముదైక్షత ఇమం చోదాహరన్త్యత్ర శ్లోకం నారాయణం ప్రతి

సత్త్వగుణం పెరిగినప్పుడు, అతడు మేలుకుని ఖాళీగా ఉన్న లోకాన్ని చూశాడు. ఇక్కడ నారాయణుని గురించి ఈ శ్లోకం పఠించబడుతుంది.

ఆపో నారాశ్ చ సూనవ ఇత్యపాం నామ శుశ్రుమః ఆపూర్య తాభిర్ అయనం కృతవానాత్మనో యతః

నీటిని నారాలు అని, అతడు వాటి కుమారుడు అని మేము విన్నాము. ఆ నీటిని నిండబెట్టుకుని, వాటిని తన నివాసంగా చేసుకున్నాడు.

అప్సు శేతే యతస్తస్మాత్ తతో నారాయణః స్మృతః చతుర్యుగసహస్రస్య నైశం కాలమ్ ఉపాస్యతః

అతడు నీటిపై పడుకున్నందువల్ల నారాయణుడు అని పిలవబడతాడు. నాలుగు యుగాల వెయ్యి సార్లు రాత్రి కాలాన్ని గడుపుతాడు.

శర్వర్యన్తే ప్రకురుతే బ్రహ్మత్వం సర్గకారణాత్ బ్రహ్మా తు సలిలే తస్మిన్ వాయుర్భూత్వా సమాచరత్

రాత్రి ముగిసినప్పుడు, సృష్టి కోసం బ్రహ్మత్వాన్ని ధరించి, బ్రహ్మగా ఆ నీటిలో వాయువుగా మారి కార్యాన్ని ప్రారంభిస్తాడు.

నిశాయామివ ఖద్యోతః ప్రావృట్కాలే తతస్తు సః తతస్ తు సలిలే తస్మిన్ విజ్ఞాయాన్తర్గతాం మహీమ్

వర్షాకాలంలో రాత్రి సమయంలో ఎలుగుబంటి వెలుగులా, ఆ మహాత్ముడు ఆ నీళ్లలో మునిగిపోయిన భూమిని గుర్తించాడు.

అనుమానాద్ అసంమూఢో భూమేరుద్ధరణం పునః అకరోత్స తనూమన్యాం కల్పాదిషు యథాపురా

ఆయన స్పష్టమైన బుద్ధితో, పూర్వకాలాల్లో చేసినట్లే, మళ్లీ సూక్ష్మరూపంలో భూమిని పైకి తీయడం జరిగింది.

తతో మహాత్మా భగవాన్ దివ్యరూపమ్ అచిన్తయత్ సలిలేనాప్లుతాం భూమిం దృష్ట్వా స తు సమన్తతః

అప్పుడా మహాత్ముడు భగవంతుడు, చుట్టూ నీటిలో మునిగిపోయిన భూమిని చూసి, ఒక దివ్యరూపాన్ని ఆలోచించాడు.

కింను రూపమహం కృత్వా ఉద్ధరేయం మహీమిమామ్ జలక్రీడానుసదృశం వారాహం రూపమావిశత్

‘నేను ఎలాంటి రూపం ధరించితే ఈ భూమిని పైకి తీయగలను? నీటిలో ఆడుకునేందుకు అనువైన వరాహరూపాన్ని ధరించి తీయాలి’ అని ఆలోచించాడు.