లిఙ్గపురాణమ్

హుత్వా త్రియంబకేనైవ మధునైవ చ సంప్లుతామ్ దూర్వామయుతసంఖ్యాతాం సర్వద్రవ్యసమన్వితామ్

త్రియంబకునికి, తేనెతో నింపిన, దర్భ గడ్డి పొదులతో సమానమైన సంఖ్యలో, అన్ని పదార్థాలతో కూడిన హోమాలు చేశారు.

పితా విగతసంజ్ఞశ్ చ తథా చైవ పితామహః విచేష్టశ్ చ లలాపాసౌ మృతవన్నిపపాత చ

నా తండ్రి, అలాగే తాత కూడా, జ్ఞానం కోల్పోయారు. వారు విలవిల్లాడుతూ, ఏడుస్తూ, మృతుల్లా నేలపై పడిపోయారు.

మృత్యోర్ భీతో ఽహమ్ అచిరాచ్ ఛిరసా చాభివన్ద్య తమ్ మృతవత్పతితం సాక్షాత్ పితరం చ పితామహమ్

మరణాన్ని భయపడి, తండ్రి, తాత ఇద్దరూ నా కళ్లముందు మృతుల్లా పడిపోయినప్పుడు, వారికి తలవంచి నమస్కరించాను.

ప్రదక్షిణీకృత్య చ తం రుద్రజాప్యరతో ఽభవమ్ హృత్పుణ్డరీకే సుషిరే ధ్యాత్వా దేవం త్రియంబకమ్

వారిని ప్రదక్షిణగా తిరిగి, రుద్ర జపంలో లీనమై, నా హృదయ పద్మంలోని సూక్ష్మ స్థలంలో త్రియంబక దేవుని ధ్యానం చేశాను.

త్ర్యక్షం దశభుజం శాన్తం పఞ్చవక్త్రం సదాశివమ్ సరితశ్చాన్తరే పుణ్యే స్థితం మాం పరమేశ్వరః

మూడు కళ్ళు, పది చేతులు, శాంత స్వరూపుడు, ఐదు ముఖాలు, ఎప్పుడూ మంగళకరుడైన పరమేశ్వరుడు, పవిత్ర జలాల్లో నా ముందు నిలుచున్నాడు అని చూశాను.

తుష్టో ఽబ్రవీన్మహాదేవః సోమః సోమార్ధభూషణః వత్స నన్దిన్మహాబాహో మృత్యోర్భీతిః కుతస్తవ

ఆనందంగా ఉన్న చంద్రకళను అలంకరించుకున్న మహాదేవుడు ఇలా అన్నాడు: 'నందినీ కుమారుడా, బలమైన భుజాలు కలవాడా, నీకు మరణం గురించి భయం ఎందుకు రావాలి?'

మయైవ ప్రేషితౌ విప్రౌ మత్సమస్త్వం న సంశయః వత్సైనత్తవ దేహం చ లౌకికం పరమార్థతః

ఆ ఇద్దరు బ్రాహ్మణులను నేను పంపించాను; నీవు నాకే సమానమైనవాడివి, దీనిలో ఎలాంటి సందేహం లేదు. కుమారుడా, నిజంగా నీ శరీరం ఈ లోకానికి చెందింది.

నాస్త్యేవ దైవికం దృష్టం శిలాదేన పురా తవ దేవైశ్ చ మునిభిః సిద్ధైర్ గన్ధర్వైర్దానవోత్తమైః

దేవతలు, ఋషులు, సిద్ధులు, గంధర్వులు, దానవులు — వీరెవరూ కూడా ఇంతకు ముందు దివ్యమైన శరీరాన్ని చూడలేదు, నీవు కూడా చూడలేదు.

పూజితం యత్పురా వత్స దైవికం నన్దికేశ్వర సంసారస్య స్వభావో ఽయం సుఖం దుఃఖం పునః పునః

నందికేశ్వరా, కుమారుడా! ఇంతకు ముందు దివ్యమని పూజించబడింది, అది ఈ సంసార స్వభావమే — సుఖం, దుఃఖం మళ్లీ మళ్లీ వస్తూనే ఉంటాయి.

నృణాం యోనిపరిత్యాగః సర్వథైవ వివేకినః ఏవముక్త్వా తు మాం సాక్షాత్ సర్వదేవమహేశ్వరః

మనుషులకు జననాన్ని వదిలిపెట్టడం ఎప్పుడూ జ్ఞానులకు మాత్రమే సాధ్యమవుతుంది. ఇలా నన్ను ప్రత్యక్షంగా ఉద్దేశించి సర్వదేవతల మహేశ్వరుడు చెప్పాడు.

కరాభ్యాం సుశుభాభ్యాం చ ఉభాభ్యాం పరమేశ్వరః పస్పర్శ భగవాన్ రుద్రః పరమార్తిహరో హరః

అప్పుడు పరమేశ్వరుడు, సర్వదుఃఖాలను తొలగించేవాడు, భగవాన్ రుద్రుడు తన రెండు అందమైన చేతులతో నన్ను తాకాడు.

ఉవాచ చ మహాదేవస్ తుష్టాత్మా వృషభధ్వజః నిరీక్ష్య గణపాంశ్చైవ దేవీం హిమవతః సుతామ్

ఆనందంగా ఉన్న హృదయంతో, వృషభాన్ని ధ్వజంగా ధరించిన మహాదేవుడు, తన దృష్టిని గణాలపై, హిమవంతుని కుమార్తె అయిన దేవిపై నిలిపి ఇలా అన్నాడు.

సమాలోక్య చ తుష్టాత్మా మహాదేవః సురేశ్వరః అజరో జరయా త్యక్తో నిత్యం దుఃఖవివర్జితః

అందరినీ చూసి, దేవతల అధిపతి అయిన మహాదేవుడు సంతోషంతో ఇలా అన్నాడు: 'నీవు వృద్ధాప్యానికి అతీతుడవు, ఎప్పుడూ దుఃఖం లేనివాడవు.'

అక్షయశ్చావ్యయశ్చైవ సపితా ససుహృజ్జనః మమేష్టో గణపశ్చైవ మద్వీర్యో మత్పరాక్రమః

నీవు నాశ్వరతకు అతీతుడవు, ఎప్పుడూ క్షీణించని వాడవు, తండ్రి, స్నేహితులు నీతో ఉన్నారు; నీవు నాకు ప్రియమైన గణుడవు, నా శక్తి, పరాక్రమం నీలో ఉన్నాయి.

ఇష్టో మమ సదా చైవ మమ పార్శ్వగతః సదా మద్బలశ్చైవ భవితా మహాయోగబలాన్వితః

నీవు ఎప్పుడూ నాకు ప్రియమైనవాడవు, ఎప్పుడూ నా పక్కన ఉంటావు; నా బలంతో, మహాయోగబలంతో నీవు ఉండబోతున్నావు.

ఏవముక్త్వా చ మాం దేవో భగవాన్ సగణస్తదా కుశేశయమయీం మాలాం సమున్ముచ్యాత్మనస్తదా

ఇలా నాతో చెప్పి, ఆ భగవంతుడు తనతో ఉన్న గణులతో కలిసి, తన శరీరంపై ఉన్న కుశగ్రాస్‌తో చేసిన మాలను విప్పాడు.

ఆబబన్ధ మహాతేజా మమ దేవో వృషధ్వజః తయాహం మాలయా జాతః శుభయా కణ్ఠసక్తయా

అప్పుడు మహాతేజస్సుతో ఉన్న వృషధ్వజుడు ఆ మాలను నా మెడలో కట్టాడు; ఆ శుభ్రమైన మాల మెడలో ధరించగానే నేను మారిపోయాను.

త్ర్యక్షో దశభుజశ్చైవ ద్వితీయ ఇవ శఙ్కరః తత ఏవ సమాదాయ హస్తేన పరమేశ్వరః

మూడు కళ్ళతో, పది చేతులతో, రెండవ శంకరుడిలా నేను మారిపోయాను. ఆ మాల నుంచే పరమేశ్వరుడు తన చేతితో తీసుకున్నాడు.

ఉవాచ బ్రూహి కిం తే ఽద్య దదామి వరముత్తమమ్ తతో జటాశ్రితం వారి గృహీత్వా చాతినిర్మలమ్

'నీవు ఏదైనా కోరుకుంటే చెప్పు, నేడు నీకు శ్రేష్ఠమైన వరం ఇస్తాను' అని అన్నాడు. తర్వాత తన జటల్లోని అతి పవిత్రమైన నీటిని తీసుకున్నాడు.

ఉక్తా నదీ భవస్వేతి ఉత్ససర్జ వృషధ్వజః తతః సా దివ్యతోయా చ పూర్ణాసితజలా శుభా

'ఇది నది కావాలి' అని చెప్పి, వృషధ్వజుడు ఆ నీటిని విడిచాడు. అప్పుడు ఆ దివ్యమైన, నల్లని, పవిత్రమైన నీరు నదిగా మారింది.

పద్మోత్పలవనోపేతా ప్రావర్తత మహానదీ తామాహ చ మహాదేవో నదీం పరమశోభనామ్

పద్మాలు, ఉట్పలాలతో అలంకరించబడిన ఆ మహానది ప్రవహించడం ప్రారంభించింది. ఆ అద్భుతమైన నదిని చూసి మహాదేవుడు ఇలా అన్నాడు.

యస్మాజ్జటోదకాదేవ ప్రవృత్తా త్వం మహానదీ తస్మాజ్జటోదకా పుణ్యా భవిష్యసి సరిద్వరా

నీవు జటలోని నీటిలోంచి ఉద్భవించావు కాబట్టి, నీవు మహానదివి. అందువల్ల నీవు 'జటోదకా' అనే పవిత్రమైన, శ్రేష్ఠమైన నదిగా ప్రసిద్ధి చెందుతావు.

త్వయి స్నాత్వా నరః కశ్చిత్ సర్వపాపైః ప్రముచ్యతే తతో దేవ్యా మహాదేవః శిలాదతనయం ప్రభుః

ఎవరైనా నీలో స్నానం చేస్తే అన్ని పాపాల నుంచి విముక్తి పొందుతారు. ఆ తరువాత మహాదేవుడు, దేవి ద్వారా శిలాదుని కుమారుడిని ఉద్దేశించి మాట్లాడాడు.

పుత్రస్తే ఽయమితి ప్రోచ్య పాదయోః సంన్యపాతయత్ సా మామాఘ్రాయ శిరసి పాణిభ్యాం పరిమార్జతీ

ఆమె 'ఇదిగో నీ కుమారుడు' అని చెప్పి, నన్ను తన పాదాల దగ్గర ఉంచింది. వెంటనే నన్ను ఆలింగనం చేసి, తలపై ముద్దాడి, చేతులతో నన్ను మృదువుగా తడిమింది.

పుత్రప్రేమ్ణాభ్యషిఞ్చచ్చ స్రోతోభిస్తనయైస్త్రిభిః పయసా శఙ్ఖగౌరేణ దేవదేవం నిరీక్ష్య సా

తన కుమారుడిపై ఉన్న ప్రేమతో, ఆ తల్లి మూడు ప్రవాహాల పాలతో నన్ను స్నానంచేసింది. ఆ సమయంలో ఆమె శంఖంలా తెల్లగా ఉన్న దేవదేవుడిని ప్రేమగా చూశింది.

తాని స్రోతాంసి త్రీణ్యస్యాః స్రోతస్విన్యో ఽభవంస్తదా నదీం త్రిస్రోతసం దేవో భగవానవదద్భవః

ఆమె నుండి వచ్చిన ఆ మూడు పాల ప్రవాహాలు మూడు నదులుగా మారాయి. అప్పుడు భగవంతుడు, 'ఇది మూడు ప్రవాహాల నది కావాలి' అని ప్రకటించాడు.

త్రిస్రోతసం నదీం దృష్ట్వా వృషః పరమహర్షితః ననాద నాదాత్తస్మాచ్చ సరిదన్యా తతో ఽభవత్

ఆ మూడు ప్రవాహాల నదిని చూసి వృషభుడు ఎంతో ఆనందంతో గర్జించాడు. ఆ గర్జన ధ్వనితో ఇంకొక నది పుట్టింది.

వృషధ్వనిరితి ఖ్యాతా దేవదేవేన సా నదీ జాంబూనదమయం చిత్రం సర్వరత్నమయం శుభమ్

ఆ నది 'వృషధ్వని' అని దేవదేవుడు ప్రసిద్ధి చేశాడు. ఆ నది జాంబూనదమయంగా, అన్ని రత్నాలతో అలంకరించబడి, అద్భుతంగా, మంగళకరంగా వెలిగింది.

స్వం దేవశ్చాద్భుతం దివ్యం నిర్మితం విశ్వకర్మణా ముకుటం చాబబన్ధేశో మమ మూర్ధ్ని వృషధ్వజః

తర్వాత వృషధ్వజుడు, విశ్వకర్మ చేత తయారైన అద్భుతమైన దివ్య మకుటాన్ని నా తలపై కట్టాడు.