లిఙ్గపురాణమ్

విలలాపాతిదుఃఖార్తః స్వజనైశ్ చ సమావృతః జాతకర్మాదికాశ్చైవ చకార మమ సర్వవిత్

తీవ్రమైన దుఃఖంతో, తన బంధువులతో కూడి, విలపించాడు. అన్నీ తెలిసినవాడిగా, నా జన్మకర్మ మొదలైన కార్యాలన్నీ చేశాడు.

శాలఙ్కాయనపుత్రో వై శిలాదః పుత్రవత్సలః ఉపదిష్టా హి తేనైవ ఋక్శాఖా యజుషస్ తథా

శాలంకాయనుని కుమారుడైన శిలాదుడు తన కుమారుడిని ప్రేమించేవాడు. అతనే నాకు ఋగ్వేద శాఖను, అలాగే యజుర్వేదాన్ని కూడా బోధించాడు.

సామశాఖాసహస్రం చ సాఙ్గోపాఙ్గం మహామునే ఆయుర్వేదం ధనుర్వేదం గాన్ధర్వం చాశ్వలక్షణమ్

మహామునీ, ఆయన నాకు సామవేదంలోని వెయ్యి శాఖలను, వాటి ఉపశాఖలతో సహా, ఆయుర్వేదం, ధనుర్వేదం, సంగీతం, గుర్రాల లక్షణాలను కూడా నేర్పాడు.

హస్తినాం చరితం చైవ నరాణాం చైవ లక్షణమ్ సమ్పూర్ణే సప్తమే వర్షే తతో ఽథ మునిసత్తమౌ

అలాగే, ఏనుగుల ప్రవర్తనను, మనుషుల లక్షణాలను కూడా బోధించాడు. ఏడవ సంవత్సరం పూర్తయ్యాక, ఓ మునిశ్రేష్ఠా,

మిత్రావరుణనామానౌ తపోయోగబలాన్వితౌ తస్యాశ్రమం గతౌ దివ్యౌ ద్రష్టుం మాం చాజ్ఞయా విభోః

మిత్రావరుణ అనే ఇద్దరు దివ్యులు, తపస్సు, యోగబలంతో, ప్రభువు ఆజ్ఞతో నన్ను చూడటానికి ఆయన ఆశ్రమానికి వచ్చారు.

ఊచతుశ్ చ మహాత్మానౌ మాం నిరీక్ష్య ముహుర్ముహుః తాత నన్ద్యయమల్పాయుః సర్వశాస్త్రార్థపారగః

ఆ మహాత్ములు నన్ను పునఃపునః పరిశీలించి, 'తాత, నంది అన్ని శాస్త్రార్థాలను తెలుసుకున్నా, ఆయుష్కాలం తక్కువగా ఉంది' అని అన్నారు.

న దృష్టమేవమాశ్చర్యమ్ ఆయుర్వర్షాదతః పరమ్ ఇత్యుక్తవతి విప్రేన్ద్రః శిలాదః పుత్రవత్సలః

'ఇలాంటి అద్భుతం ఎప్పుడూ చూడలేదు. ఈ సంవత్సరానికంటే మిగతా ఆయుష్కాలం లేదు' అని వారు చెప్పగా, తన కుమారుణ్ణి ప్రేమించే బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠుడు శిలాదుడు

సమాలిఙ్గ్య చ దుఃఖార్తో రురోదాతీవ విస్వరమ్ హా పుత్ర పుత్ర పుత్రేతి పపాత చ సమన్తతః

నన్ను ఆలింగనం చేసుకుని, దుఃఖంతో గట్టిగా ఏడ్చాడు. 'హాయ్ నా కుమారా, నా కుమారా!' అని అరుస్తూ, అక్కడే పడిపోయాడు.

అహో బలం దైవవిధేర్ విధాతుశ్చేతి దుఃఖితః తస్య చార్తస్వరం శ్రుత్వా తదాశ్రమనివాసినః

దుఃఖంతో, 'అయ్యో, విధి, సృష్టికర్త బలమిది!' అని అన్నాడు. ఆయన ఆర్త స్వరం విని, ఆశ్రమవాసులు

నిపేతుర్విహ్వలాత్యర్థం రక్షాశ్చక్రుశ్ చ మఙ్గలమ్ తుష్టువుశ్ చ మహాదేవం త్రియంబకముమాపతిమ్

బాగా కలవరపడి నేలపై పడిపోయారు. రక్షణ కోసం మంగళకార్యాలు చేశారు. మహాదేవుడైన త్రియంబకుని, ఉమాపతిని స్తుతించారు.

హుత్వా త్రియంబకేనైవ మధునైవ చ సంప్లుతామ్ దూర్వామయుతసంఖ్యాతాం సర్వద్రవ్యసమన్వితామ్

త్రియంబకునికి, తేనెతో నింపిన, దర్భ గడ్డి పొదులతో సమానమైన సంఖ్యలో, అన్ని పదార్థాలతో కూడిన హోమాలు చేశారు.

పితా విగతసంజ్ఞశ్ చ తథా చైవ పితామహః విచేష్టశ్ చ లలాపాసౌ మృతవన్నిపపాత చ

నా తండ్రి, అలాగే తాత కూడా, జ్ఞానం కోల్పోయారు. వారు విలవిల్లాడుతూ, ఏడుస్తూ, మృతుల్లా నేలపై పడిపోయారు.

మృత్యోర్ భీతో ఽహమ్ అచిరాచ్ ఛిరసా చాభివన్ద్య తమ్ మృతవత్పతితం సాక్షాత్ పితరం చ పితామహమ్

మరణాన్ని భయపడి, తండ్రి, తాత ఇద్దరూ నా కళ్లముందు మృతుల్లా పడిపోయినప్పుడు, వారికి తలవంచి నమస్కరించాను.

ప్రదక్షిణీకృత్య చ తం రుద్రజాప్యరతో ఽభవమ్ హృత్పుణ్డరీకే సుషిరే ధ్యాత్వా దేవం త్రియంబకమ్

వారిని ప్రదక్షిణగా తిరిగి, రుద్ర జపంలో లీనమై, నా హృదయ పద్మంలోని సూక్ష్మ స్థలంలో త్రియంబక దేవుని ధ్యానం చేశాను.

త్ర్యక్షం దశభుజం శాన్తం పఞ్చవక్త్రం సదాశివమ్ సరితశ్చాన్తరే పుణ్యే స్థితం మాం పరమేశ్వరః

మూడు కళ్ళు, పది చేతులు, శాంత స్వరూపుడు, ఐదు ముఖాలు, ఎప్పుడూ మంగళకరుడైన పరమేశ్వరుడు, పవిత్ర జలాల్లో నా ముందు నిలుచున్నాడు అని చూశాను.

తుష్టో ఽబ్రవీన్మహాదేవః సోమః సోమార్ధభూషణః వత్స నన్దిన్మహాబాహో మృత్యోర్భీతిః కుతస్తవ

ఆనందంగా ఉన్న చంద్రకళను అలంకరించుకున్న మహాదేవుడు ఇలా అన్నాడు: 'నందినీ కుమారుడా, బలమైన భుజాలు కలవాడా, నీకు మరణం గురించి భయం ఎందుకు రావాలి?'

మయైవ ప్రేషితౌ విప్రౌ మత్సమస్త్వం న సంశయః వత్సైనత్తవ దేహం చ లౌకికం పరమార్థతః

ఆ ఇద్దరు బ్రాహ్మణులను నేను పంపించాను; నీవు నాకే సమానమైనవాడివి, దీనిలో ఎలాంటి సందేహం లేదు. కుమారుడా, నిజంగా నీ శరీరం ఈ లోకానికి చెందింది.

నాస్త్యేవ దైవికం దృష్టం శిలాదేన పురా తవ దేవైశ్ చ మునిభిః సిద్ధైర్ గన్ధర్వైర్దానవోత్తమైః

దేవతలు, ఋషులు, సిద్ధులు, గంధర్వులు, దానవులు — వీరెవరూ కూడా ఇంతకు ముందు దివ్యమైన శరీరాన్ని చూడలేదు, నీవు కూడా చూడలేదు.

పూజితం యత్పురా వత్స దైవికం నన్దికేశ్వర సంసారస్య స్వభావో ఽయం సుఖం దుఃఖం పునః పునః

నందికేశ్వరా, కుమారుడా! ఇంతకు ముందు దివ్యమని పూజించబడింది, అది ఈ సంసార స్వభావమే — సుఖం, దుఃఖం మళ్లీ మళ్లీ వస్తూనే ఉంటాయి.

నృణాం యోనిపరిత్యాగః సర్వథైవ వివేకినః ఏవముక్త్వా తు మాం సాక్షాత్ సర్వదేవమహేశ్వరః

మనుషులకు జననాన్ని వదిలిపెట్టడం ఎప్పుడూ జ్ఞానులకు మాత్రమే సాధ్యమవుతుంది. ఇలా నన్ను ప్రత్యక్షంగా ఉద్దేశించి సర్వదేవతల మహేశ్వరుడు చెప్పాడు.

కరాభ్యాం సుశుభాభ్యాం చ ఉభాభ్యాం పరమేశ్వరః పస్పర్శ భగవాన్ రుద్రః పరమార్తిహరో హరః

అప్పుడు పరమేశ్వరుడు, సర్వదుఃఖాలను తొలగించేవాడు, భగవాన్ రుద్రుడు తన రెండు అందమైన చేతులతో నన్ను తాకాడు.

ఉవాచ చ మహాదేవస్ తుష్టాత్మా వృషభధ్వజః నిరీక్ష్య గణపాంశ్చైవ దేవీం హిమవతః సుతామ్

ఆనందంగా ఉన్న హృదయంతో, వృషభాన్ని ధ్వజంగా ధరించిన మహాదేవుడు, తన దృష్టిని గణాలపై, హిమవంతుని కుమార్తె అయిన దేవిపై నిలిపి ఇలా అన్నాడు.

సమాలోక్య చ తుష్టాత్మా మహాదేవః సురేశ్వరః అజరో జరయా త్యక్తో నిత్యం దుఃఖవివర్జితః

అందరినీ చూసి, దేవతల అధిపతి అయిన మహాదేవుడు సంతోషంతో ఇలా అన్నాడు: 'నీవు వృద్ధాప్యానికి అతీతుడవు, ఎప్పుడూ దుఃఖం లేనివాడవు.'

అక్షయశ్చావ్యయశ్చైవ సపితా ససుహృజ్జనః మమేష్టో గణపశ్చైవ మద్వీర్యో మత్పరాక్రమః

నీవు నాశ్వరతకు అతీతుడవు, ఎప్పుడూ క్షీణించని వాడవు, తండ్రి, స్నేహితులు నీతో ఉన్నారు; నీవు నాకు ప్రియమైన గణుడవు, నా శక్తి, పరాక్రమం నీలో ఉన్నాయి.

ఇష్టో మమ సదా చైవ మమ పార్శ్వగతః సదా మద్బలశ్చైవ భవితా మహాయోగబలాన్వితః

నీవు ఎప్పుడూ నాకు ప్రియమైనవాడవు, ఎప్పుడూ నా పక్కన ఉంటావు; నా బలంతో, మహాయోగబలంతో నీవు ఉండబోతున్నావు.

ఏవముక్త్వా చ మాం దేవో భగవాన్ సగణస్తదా కుశేశయమయీం మాలాం సమున్ముచ్యాత్మనస్తదా

ఇలా నాతో చెప్పి, ఆ భగవంతుడు తనతో ఉన్న గణులతో కలిసి, తన శరీరంపై ఉన్న కుశగ్రాస్‌తో చేసిన మాలను విప్పాడు.

ఆబబన్ధ మహాతేజా మమ దేవో వృషధ్వజః తయాహం మాలయా జాతః శుభయా కణ్ఠసక్తయా

అప్పుడు మహాతేజస్సుతో ఉన్న వృషధ్వజుడు ఆ మాలను నా మెడలో కట్టాడు; ఆ శుభ్రమైన మాల మెడలో ధరించగానే నేను మారిపోయాను.

త్ర్యక్షో దశభుజశ్చైవ ద్వితీయ ఇవ శఙ్కరః తత ఏవ సమాదాయ హస్తేన పరమేశ్వరః

మూడు కళ్ళతో, పది చేతులతో, రెండవ శంకరుడిలా నేను మారిపోయాను. ఆ మాల నుంచే పరమేశ్వరుడు తన చేతితో తీసుకున్నాడు.

ఉవాచ బ్రూహి కిం తే ఽద్య దదామి వరముత్తమమ్ తతో జటాశ్రితం వారి గృహీత్వా చాతినిర్మలమ్

'నీవు ఏదైనా కోరుకుంటే చెప్పు, నేడు నీకు శ్రేష్ఠమైన వరం ఇస్తాను' అని అన్నాడు. తర్వాత తన జటల్లోని అతి పవిత్రమైన నీటిని తీసుకున్నాడు.