లిఙ్గపురాణమ్

ససర్జ సకలం తస్మాత్ స్వాఙ్గాదేవ చరాచరమ్ తతో బ్రహ్మాణమసృజద్ బ్రహ్మా రుద్రం పితామహః

తన అవయవం నుండి అన్ని చలించేవి, నిలిచేవి సృష్టించాడు. ఆ తరువాత బ్రహ్మ బ్రాహ్మణులను సృష్టించాడు. పితామహుడు అయిన బ్రహ్మ రుద్రుని సృష్టించాడు.

మునే కల్పాన్తరే రుద్రో హరిం బ్రహ్మాణమ్ ఈశ్వరమ్ తతో బ్రహ్మాణమసృజన్ మునే కల్పాన్తరే హరిః

మహర్షీ! ఒక కల్పాంతంలో రుద్రుడు హరిని, బ్రాహ్మణుడిని, ఈశ్వరుడిని సృష్టించాడు. తరువాత మరో కల్పాంతంలో హరి బ్రాహ్మణుడిని సృష్టించాడు.

నారాయణం పునర్బ్రహ్మా బ్రహ్మాణం చ పునర్భవః తదా విచార్య వై బ్రహ్మా దుఃఖం సంసార ఇత్యజః

తర్వాత బ్రహ్మ నారాయణుణ్ణి సృష్టించాడు. భవుడు బ్రాహ్మణుణ్ణి సృష్టించాడు. అప్పుడు బ్రహ్మ ఆలోచించి, ఈ Samsāram బాధలతో నిండినదని గ్రహించాడు.

సర్గం విసృజ్య చాత్మానమ్ ఆత్మన్యేవ నియోజ్య చ సంహృత్య ప్రాణసఞ్చారం పాషాణ ఇవ నిశ్చలః

సృష్టిని ఉపసంహరించి, తనను తాను లోపల స్థాపించి, ఊపిరి ప్రవాహాన్ని ఆపి, రాయి లా కదలకుండా ఉండిపోయాడు.

దశవర్షసహస్రాణి సమాధిస్థో ఽభవత్ప్రభుః అధోముఖం తు యత్పద్మం హృది సంస్థం సుశోభనమ్

ప్రభువు పది వేల సంవత్సరాలు సమాధిలో ఉన్నాడు. హృదయంలో ఉన్న అందమైన పద్మం కిందకు ముఖం పెట్టి ఉంది.

పూరితం పూరకేణైవ ప్రబుద్ధం చాభవత్తదా తదూర్ధ్వవక్త్రమ్ అభవత్ కుమ్భకేన నిరోధితమ్

ఆ పద్మాన్ని పూరకంతో నింపాడు, అప్పుడు అది మేల్కొంది. దాని పైభాగాన్ని కుంభకంతో ఆపాడు.

తత్పద్మకర్ణికామధ్యే స్థాపయామాస చేశ్వరమ్ తదోమితి శివం దేవమ్ అర్ధమాత్రాపరం పరమ్

ఆ పద్మ మధ్యలో, కర్ణికలో, ఓం అనే పరమ శబ్దాన్ని, శివుడిని, ఆ దేవుణ్ణి, అర్ధమాత్రకు మించి ఉన్న పరమాత్మను స్థాపించాడు.

మృణాలతన్తుభాగైకశతభాగే వ్యవస్థితమ్ యమీ యమవిశుద్ధాత్మా నియమ్యైవం హృదీశ్వరమ్

పద్మ తంతువు వందవ భాగంలో స్థిరంగా ఉండి, హృదయంలో ఈశ్వరుణ్ణి నియంత్రిస్తూ, నియమంతో, శుద్ధమైన మనస్సుతో ఉండేవాడు.

యమపుష్పాదిభిః పూజ్యం యాజ్యో హ్యయజదవ్యయమ్ తస్య హృత్కమలస్థస్య నియోగాచ్చాంశజో విభుః

యమపుష్పం మొదలైన వాటితో పూజించదగినవాడు, యజ్ఞానికి అర్హుడు, వృద్ధాప్యం లేని, నశించని వాడు. హృదయ పద్మంలో నివసించే వాడి ఆజ్ఞతో భాగవంతుడు జన్మించాడు.

లలాటమస్య నిర్భిద్య ప్రాదురాసీత్పితామహాత్ లోహితో ఽభూత్ స్వయం నీలః శివస్య హృదయోద్భవః

పితామహుని లలాటాన్ని చీల్చుకొని బయటకు వచ్చాడు. అతడు ఎరుపు రంగులో, స్వయంగా నీలంగా, శివుని హృదయం నుండి పుట్టినవాడు.

వహ్నేశ్చైవ తు సంయోగాత్ ప్రకృత్య పురుషః ప్రభుః నీలశ్ చ లోహితశ్చైవ యతః కాలాకృతిః పుమాన్

అగ్ని కలయికతో ప్రకృతి నుండి పురుషుడు అయిన ప్రభువు పుట్టాడు. అతడు నీలం, ఎరుపు రంగులో ఉండి, కాల రూపాన్ని కలిగిన వాడు.

నీలలోహిత ఇత్యుక్తస్ తేన దేవేన వై ప్రభుః బ్రహ్మణా భగవాన్కాలః ప్రీతాత్మా చాభవద్విభుః

ఆ దేవుడు అతడిని నీలలోహితుడు అని పిలిచాడు. బ్రహ్మ సంతోషంగా మనసుతో కాల భగవంతుణ్ణి సృష్టించాడు.

సుప్రీతమనసం దేవం తుష్టావ చ పితామహః నామాష్టకేన విశ్వాత్మా విశ్వాత్మానం మహామునే

పితామహుడు ఆనందంతో ఉన్న దేవుణ్ణి, విశ్వాత్ముడైన దేవుణ్ణి, ఎనిమిది పేర్లతో మహర్షీ! విశ్వాత్ముని స్తుతించాడు.

నమస్తే భగవన్ రుద్ర భాస్కరామితతేజసే నమో భవాయ దేవాయ రసాయామ్బుమయాయ తే

నమస్కారం రుద్రా! సూర్యుడి వంటి ప్రకాశవంతుడవు. నమస్కారం భవా! నీకు రసం, నీరు స్వరూపంగా ఉన్న దేవా!

శర్వాయ క్షితిరూపాయ సదా సురభిణే నమః ఈశాయ వాయవే తుభ్యం సంస్పర్శాయ నమో నమః

శర్వా! భూమి రూపంగా, ఎప్పుడూ సువాసనతో ఉన్నవాడవు, నీకు నమస్కారం. ఈశా! గాలిగా, స్పర్శగా ఉన్న నీకు పునఃపునః నమస్కారం.

పశూనాం పతయే చైవ పావకాయాతితేజసే భీమాయ వ్యోమరూపాయ శబ్దమాత్రాయ తే నమః

ప్రాణులన్నిటికీ అధిపతివైనవాడా, అగ్నికన్నా ఎక్కువ కాంతివంతుడా, భయంకరుడా, ఆకాశస్వరూపుడా, శబ్దమే స్వరూపంగా ఉన్నవాడా, నీకు నమస్సులు.

మహాదేవాయ సోమాయ అమృతాయ నమో ఽస్తు తే ఉగ్రాయ యజమానాయ నమస్తే కర్మయోగినే

మహాదేవా, సోమా, అమృతస్వరూపుడా, ఉగ్రుడా, యజ్ఞాన్ని నిర్వహించేవాడా, కర్మయోగి అయినవాడా, నీకు వందనాలు.

యః పఠేచ్ఛృణుయాద్వాపి పైతామహమిమం స్తవమ్ రుద్రాయ కథితం విప్రాఞ్ శ్రావయేద్వా సమాహితః

ఈ పితామహుడిచే రుద్రునికోసం చెప్పబడిన స్తోత్రాన్ని ఎవరైనా చదువుతారో, వినుతారో, లేక శ్రద్ధగా బ్రాహ్మణులకు వినిపిస్తారో,

అష్టమూర్తేస్తు సాయుజ్యం వర్షాదేకాదవాప్నుయాత్ ఏవం స్తుత్వా మహాదేవమ్ అవైక్షత పితామహః

వారు పదకొండేళ్లలో అష్టమూర్తితో ఏకత్వాన్ని పొందుతారు. ఇలాగే మహాదేవుని స్తుతించి, పితామహుడు ఆయనను దర్శించాడు.

తదాష్టధా మహాదేవః సమాతిష్ఠత్సమన్తతః తదా ప్రకాశతే భానుః కృష్ణవర్త్మా నిశాకరః

అప్పుడు మహాదేవుడు ఎనిమిది రూపాల్లో చుట్టూ వ్యాపించాడు. ఆ సమయంలో సూర్యుడు ప్రకాశించాడు, చంద్రుడు తన చీకటి మార్గంతో కనిపించాడు.

క్షితిర్వాయుః పుమానంభః సుషిరం సర్వగం తథా తదాప్రభృతి తం ప్రాహుర్ అష్టమూర్తిరితీశ్వరమ్

భూమి, వాయువు, మనిషి, నీరు, ఆకాశం, అన్నింటిలో వ్యాపించినదీ— అప్పటి నుండి ఆయనను అష్టమూర్తి అని పిలుస్తారు.

అష్టమూర్తేః ప్రసాదేన విరఞ్చిశ్చాసృజత్పునః సృష్ట్వైతద్ అఖిలం బ్రహ్మా పునః కల్పాన్తరే ప్రభుః

అష్టమూర్తి కృపతో విరించీ మళ్లీ సృష్టి చేశాడు. ఈ జగత్తంతా సృష్టించి, బ్రహ్మ దేవుడు యుగాంతంలో మళ్లీ సృష్టించాడు.

సహస్రయుగపర్యన్తం సంసుప్తే చ చరాచరే ప్రజాః స్రష్టుమనాస్ తేపే తత ఉగ్రం తపో మహత్

వెయ్యి యుగాల పాటు చరాచరములన్నీ నిద్రలో ఉన్నప్పుడు, ప్రాణులు సృష్టించాలనే కోరికతో ఆయన ఘోరమైన తపస్సు చేశాడు.

తస్యైవం తప్యమానస్య న కించిత్సమవర్తత తతో దీర్ఘేణ కాలేన దుఃఖాత్క్రోధో వ్యజాయత

అలా తపస్సు చేస్తూ ఉన్నా, ఏదీ కలగలేదు. చాలా కాలం దుఃఖంతో గడిచిన తర్వాత, కోపం పుట్టుకొచ్చింది.

క్రోధావిష్టస్య నేత్రాభ్యాం ప్రాపతన్నశ్రుబిన్దవః తతస్తేభ్యో ఽశ్రుబిన్దుభ్యో భూతాః ప్రేతాస్తదాభవన్

ఆ కోపంతో నిండిన ఆయన కన్నుల నుంచి కన్నీటి బిందువులు జారాయి. ఆ కన్నీటి బిందువుల నుంచే భూతాలు, ప్రేతాలు పుట్టుకొచ్చాయి.

సర్వాంస్తానగ్రజాన్దృష్ట్వా భూతప్రేతనిశాచరాన్ అనిన్దత తదా దేవో బ్రహ్మాత్మానమ్ అజో విభుః

ఆ పెద్దవయసున్న భూత, ప్రేత, నిశాచరులను చూసి, అజన్ముడైన, అంతటా వ్యాపించిన బ్రహ్మ దేవుడు తనను తానే నిందించుకున్నాడు.

జహౌ ప్రాణాంశ్ చ భగవాన్ క్రోధావిష్టః ప్రజాపతిః తతః ప్రాణమయో రుద్రః ప్రాదురాసీత్ప్రభోర్ముఖాత్

కోపంతో నిండిన ప్రజాపతి, ఆ భగవాన్ తన ప్రాణాలను వదిలేశాడు. ఆ సమయంలో ప్రభువు నోటినుంచి ప్రాణమయమైన రుద్రుడు ఉద్భవించాడు.

అర్ధనారీశ్వరో భూత్వా బాలార్కసదృశద్యుతిః తదైకాదశధాత్మానం ప్రవిభజ్య వ్యవస్థితః

అర్ధనారీశ్వరుడై, ఉదయించే సూర్యుని వంటి కాంతితో మెరిసిపోతూ, తనను పదకొండు భాగాలుగా విభజించి నిలిచాడు.

అర్ధేనాంశేన సర్వాత్మా ససర్జాసౌ శివాముమామ్ సా చాసృజత్తదా లక్ష్మీం దుర్గాం శ్రేష్ఠాం సరస్వతీమ్

తన సగం భాగంతో సర్వాంతర్యామిగా శివ, ఉమలను సృష్టించాడు. ఆమె తరువాత లక్ష్మీ, ఉత్తమురాలైన దుర్గ, సరస్వతిని సృష్టించింది.