లిఙ్గపురాణమ్

అపి ధ్యాయన్తి తాం సిద్ధిం సత్యాభిధ్యాయినస్తదా ప్రాదుర్బభూవుస్తాసాం తు వృక్షాస్తే గృహసంజ్ఞితాః

అప్పటికీ, సత్యాన్ని కోరే వారు ఆ సిద్ధిని ధ్యానించారు. వారికి మళ్లీ 'ఇల్లు చెట్లు' ప్రత్యక్షమయ్యాయి.

వస్త్రాణి తే ప్రసూయన్తే ఫలాన్యాభరణాని చ తేష్వేవ జాయతే తాసాం గన్ధవర్ణరసాన్వితమ్

ఆ చెట్ల నుంచి వస్త్రాలు, పండ్లు, ఆభరణాలు పుట్టేవి. వాటివల్ల వారికి సువాసన, రంగు, రుచి కలిగిన వస్తువులు లభించేవి.

అమాక్షికం మహీవీర్యం పుటకే పుటకే మధు తేన తా వర్తయన్తి స్మ సుఖమాయుః సదైవ హి

ప్రతి కాయలో భూమికి సమానమైన బలమైన తేనె ఉండేది. దాని వల్ల వారు ఎప్పుడూ సుఖంగా, దీర్ఘాయుష్మంతులుగా జీవించేవారు.

హృష్టపుష్టాస్తయా సిద్ధ్యా ప్రజా వై విగతజ్వరాః తతః కాలాన్తరేణైవ పునర్లోభావృతాస్తు తాః

ఆ సిద్ధి వల్ల ప్రజలు ఆనందంగా, ఆరోగ్యంగా, బాధలు లేకుండా ఉండేవారు. కానీ కొంతకాలం తర్వాత, మళ్లీ లోభం వారిని పట్టేసింది.

వృక్షాంస్తాన్పర్యగృహ్ణన్తి మధు వా మాక్షికం బలాత్ తాసాం తేనోపచారేణ పునర్లోభకృతేన వై

వారు ఆ చెట్లు, తేనెను బలవంతంగా తీసుకోవడం మొదలుపెట్టారు. ఆ విధంగా మళ్లీ లోభంతో ప్రవర్తించడంతో,

ప్రనష్టా మధునా సార్ధం కల్పవృక్షాః క్వచిత్క్వచిత్ తస్యామేవాల్పశిష్టాయాం సిద్ధ్యాం కాలవశాత్తదా

ఆ కల్పవృక్షాలు, తేనెతో పాటు, కొంతచోట్ల పూర్తిగా కనపడకుండా పోయాయి. అప్పటికి ఆ సిద్ధిలో కొంత మాత్రమే మిగిలి ఉండేది, అది కూడా కాల ప్రభావంతో తగ్గిపోయింది.

ఆవర్తనాత్తు త్రేతాయాం ద్వన్ద్వాన్యభ్యుత్థితాని వై శీతవర్షాతపైస్తీవ్రైస్ తతస్తా దుఃఖితా భృశమ్

తృతాయుగం తిరుగుతూ, చలిని, వానను, ఎండను వంటి ద్వంద్వాలు ఉద్భవించాయి. వాటివల్ల ప్రజలు బాగా బాధపడ్డారు.

ద్వన్ద్వైః సమ్పీడ్యమానాశ్ చ చక్రుర్ ఆవరణాని తు కృతద్వన్ద్వప్రతీఘాతాః కేతనాని గిరౌ తతః

ఆ ద్వంద్వాల వల్ల బాధపడుతూ, వారు కప్పుకునే వస్తువులు తయారు చేసుకున్నారు. ఆ బాధలు తట్టుకోడానికి, కొండలపై గుడిసెలు కట్టుకున్నారు.

పూర్వం నికామచారాస్తా హ్య్ అనికేతా అథావసన్ యథాయోగం యథాప్రీతి నికేతేష్వవసన్పునః

ముందు వారు ఇష్టానుసారం తిరుగుతూ, ఇల్లు లేకుండా ఉండేవారు. తర్వాత అవసరానికి, ఇష్టానికి అనుగుణంగా ఇళ్లలో నివసించసాగారు.

కృత్వా ద్వన్ద్వోపఘాతాంస్తాన్ వృత్త్యుపాయమచిన్తయన్ నష్టేషు మధునా సార్ధం కల్పవృక్షేషు వై తదా

ఆ ద్వంద్వాల బాధను అనుభవించి, వారు జీవనోపాయాలు ఆలోచించసాగారు. అప్పటికి కల్పవృక్షాలు, తేనె అంతా నశించిపోయింది.

వివాదవ్యాకులాస్తా వై ప్రజాస్తృష్ణాక్షుధార్దితాః తతః ప్రాదుర్బభౌ తాసాం సిద్ధిస్త్రేతాయుగే పునః

వివాదాలు, దాహం, ఆకలితో ప్రజలు బాధపడుతూ ఉండగా, తృతాయుగంలో వారికి మరో సిద్ధి కలిగింది.

వార్తాయాః సాధికాప్యన్యా వృష్టిస్తాసాం నికామతః తాసాం వృష్ట్యుదకాదీని హ్య్ అభవన్నిమ్నగాని తు

వారికి జీవనోపాయం కోసం మరో మార్గం కలిగింది. వారి కోరికకు అనుగుణంగా వర్షం కురిసింది. ఆ వర్షంతో వారికి నదులు, ఇతర నీటి ప్రవాహాలు ఏర్పడ్డాయి.

అభవన్వృష్టిసంతత్యా స్రోతస్థానాని నిమ్నగాః ఏవం నద్యః ప్రవృత్తాస్తు ద్వితీయే వృష్టిసర్జనే

అలా ఎడతెరిపిలేని వర్షంతో ప్రవహించే వాగులు ఏర్పడ్డాయి. రెండోసారి వర్షం పడినప్పుడు నదులు ప్రవహించడం మొదలైంది.

యే పునస్తదపాం స్తోకాః పతితాః పృథివీతలే అపాం భూమేశ్ చ సంయోగాద్ ఓషధ్యస్తాస్తదాభవన్

ఆ నీటి చినుకులు భూమిపై పడినప్పుడు, ఆ నీరు, మట్టి కలిసిన ఫలితంగా, అనేక ఔషధ మొక్కలు పుట్టాయి.

అథాల్పకృష్టాశ్చానుప్తా గ్రామ్యారణ్యాశ్చతుర్దశ ఋతుపుష్పఫలాశ్చైవ వృక్షగుల్మాశ్ చ జజ్ఞిరే

తర్వాత, చిన్నవి, పెద్దవి, అడవి, పల్లె ప్రాంతాల్లో పెరిగే, కాలానుగుణంగా పువ్వులు, పండ్లు పండించే పద్దెనిమిది రకాల చెట్లు, పొదలు పుట్టుకొచ్చాయి.

ప్రాదుర్భూతాని చైతాని వృక్షజాత్యౌషధాని చ తేనౌషధేన వర్తన్తే ప్రజాస్త్రేతాయుగే తదా

అలా ఎన్నో రకాల చెట్లు, ఔషధ మొక్కలు పుట్టాయి. ఆ ఔషధాలతోనే త్రేతాయుగంలో ప్రజలు జీవించేవారు.

తతః పునరభూత్తాసాం రాగో లోభశ్ చ సర్వశః అవశ్యం భావినార్థేన త్రేతాయుగవశేన చ

తర్వాత, త్రేతాయుగ ప్రభావంతో, వాటిలో కోరికలు, లోభాలు అన్ని విధాలుగా కలిగాయి.

తతస్తాః పర్యగృహ్ణన్త నదీక్షేత్రాణి పర్వతాన్ వృక్షగుల్మౌషధీశ్చైవ ప్రసహ్య తు యథాబలమ్

అంతటితో ఆగకుండా, వారు తమ శక్తికి తగినట్టు నదులు, పొలాలు, కొండలు, చెట్లు, పొదలు, ఔషధ మొక్కలు బలవంతంగా ఆక్రమించుకున్నారు.

విపర్యయేణ చౌషధ్యః ప్రనష్టాస్తాశ్చతుర్దశ మత్వా ధరాం ప్రవిష్టాస్తా ఇత్యౌషధ్యః పితామహః

దీని ఫలితంగా, ఆ పద్దెనిమిది రకాల ఔషధ మొక్కలు నశించిపోయాయి. అప్పుడు అవి భూమిలోకి ప్రవేశించాయి. అందుకే ఔషధ్య అనే పేరు పితామహునికి వచ్చింది.

దుదోహ గాం ప్రయత్నేన సర్వభూతహితాయ వై తదాప్రభృతి చౌషధ్యః ఫాలకృష్టాస్త్వితస్తతః

అప్పుడు పితామహుడు సమస్త జీవుల హితార్థంగా ఎంతో శ్రమతో భూమిని పీల్చి, అప్పటి నుంచి హలంతో దున్ని ఔషధ మొక్కలు పొందడం మొదలైంది.

వార్తాం కృషిం సమాయాతా వర్తుకామాః ప్రయత్నతః వార్తా వృత్తిః సమాఖ్యాతా కృషికామప్రయత్నతః

జీవనోపాధి కోసం ప్రజలు శ్రమతో వ్యవసాయంలో ప్రవేశించారు. దీనినే వృత్తి అంటారు. వ్యవసాయం జీవనాధారంగా ప్రసిద్ధి చెందింది.

అన్యథా జీవితం తాసాం నాస్తి త్రేతాయుగాత్యయే హస్తోద్భవా హ్యపశ్చైవ భవన్తి బహుశస్తదా

ఇలా కాకపోతే, త్రేతాయుగాంతంలో ఆ మొక్కలు ఉండేవి కావు. అప్పుడు అనేక నీటిలో పుట్టేవి, చేతితో పెంచేవి పుట్టుకొచ్చాయి.

తత్రాపి జగృహుః సర్వే చాన్యోన్యం క్రోధమూర్ఛితాః సుతదారధనాద్యాంస్తు బలాద్యుగబలేన తు

అక్కడ కూడా అందరూ కోపంతో ఒకరినొకరు ఆక్రమించుకుంటూ, కుమారులు, భార్యలు, ధనం మొదలైనవి యుగబలంతో బలవంతంగా తీసుకున్నారు.

మర్యాదాయాః ప్రతిష్ఠార్థం జ్ఞాత్వా తదఖిలం విభుః ససర్జ క్షత్రియాంస్త్రాతుం క్షతాత్కమలసంభవః

అన్ని తెలిసిన పద్మంలో పుట్టిన ప్రభువు, నియమాలు స్థాపించేందుకు, హింస నుండి రక్షించేందుకు క్షత్రియులను సృష్టించాడు.

వర్ణాశ్రమప్రతిష్ఠాం చ చకార స్వేన తేజసా వృత్తేన వృత్తినా వృత్తం విశ్వాత్మా నిర్మమే స్వయమ్

తన తేజస్సుతో వర్ణాశ్రమ వ్యవస్థను స్థాపించాడు. ప్రవర్తన, జీవనోపాధి ద్వారా విశ్వాత్ముడు స్వయంగా ఆ వ్యవస్థను ఏర్పరిచాడు.

యజ్ఞప్రవర్తనం చైవ త్రేతాయామభవత్క్రమాత్ పశుయజ్ఞం న సేవన్తే కేచిత్తత్రాపి సువ్రతాః

యజ్ఞాలు కూడా త్రేతాయుగంలో క్రమంగా ప్రారంభమయ్యాయి. అక్కడ కొందరు సద్గుణులు పశుయజ్ఞాన్ని చేయలేదు.

బలాద్విష్ణుస్తదా యజ్ఞమ్ అకరోత్సర్వదృక్ క్రమాత్ ద్విజాస్తదా ప్రశంసన్తి తతస్త్వాహింసకం మునే

అప్పుడు విశ్వాన్ని చూచే విష్ణువు బలవంతంగా యజ్ఞం చేశాడు. ద్విజులు దాన్ని ప్రశంసించారు. ఆ తరువాత, మునీశ్వరా, అది హింస లేకుండా జరిగేది.

ద్వాపరేష్వపి వర్తన్తే మతిభేదాస్తదా నృణామ్ మనసా కర్మణా వాచా కృచ్ఛ్రాద్వార్తా ప్రసిధ్యతి

ద్వాపరయుగంలో కూడా ప్రజల్లో అభిప్రాయ భేదాలు వచ్చాయి. మనసుతో, చేతలతో, మాటలతో కష్టపడి జీవనోపాధి పొందేవారు.

తదా తు సర్వభూతానాం కాయక్లేశవశాత్క్రమాత్ లోభో భృతిర్వణిగ్యుద్ధం తత్త్వానామవినిశ్చయః

అప్పుడు సమస్త జీవులకు శారీరక శ్రమ వల్ల క్రమంగా లోభం, జీతాలు, వ్యాపారం, యుద్ధం, సత్యాసత్యాలపై అనిశ్చితి కలిగాయి.