లిఙ్గపురాణమ్

తుల్యమాయుః సుఖం రూపం తాసాం తస్మిన్కృతే యుగే తాసాం ప్రీతిర్న చ ద్వన్ద్వం న ద్వేషో నాస్తి చ క్లమః

ఆ కృతయుగంలో ప్రజలందరికీ ఆయుష్షు, సుఖం, రూపం సమానంగా ఉంటుంది. వారిలో ప్రేమ ఎప్పుడూ ఉంటుంది, కలహం, ద్వేషం, అలసట ఏమాత్రం ఉండదు.

పర్వతోదధివాసిన్యో హ్య్ అనికేతాశ్రయాస్తు తాః విశోకాః సత్త్వబహులా ఏకాన్తబహులాస్ తథా

వారు పర్వతాలు, సముద్రాల్లో నివసిస్తారు. స్థిరమైన ఇళ్లు ఉండవు. శోకం ఉండదు, సత్వగుణం ఎక్కువగా ఉంటుంది, ఏకాగ్రత కూడా ఎక్కువగా ఉంటుంది.

తా వై నిష్కామచారిణ్యో నిత్యం ముదితమానసాః అప్రవృత్తిః కృతయుగే కర్మణోః శుభపాపయోః

వారు కోరికలు లేకుండా ప్రవర్తిస్తారు, ఎప్పుడూ ఆనందంగా ఉంటారు. కృతయుగంలో శుభకర్మలు, పాపకర్మలు అన్నీ ఉండవు.

వర్ణాశ్రమవ్యవస్థా చ తదాసీన్న చ సంకరః రసోల్లాసః కాలయోగాత్ త్రేతాఖ్యే నశ్యతే ద్విజ

ఆ సమయంలో వర్ణాశ్రమ వ్యవస్థ ఉండేది, కానీ కలయిక ఉండేది కాదు. కాల ప్రభావంతో త్రేతాయుగంలో జీవన ఆనందం తగ్గిపోతుంది.

తస్యాం సిద్ధౌ ప్రనష్టాయామ్ అన్యా సిద్ధిః ప్రజాయతే అపాం సౌక్ష్మ్యే ప్రతిగతే తదా మేఘాత్మనా తు వై

ఆ పరిపూర్ణత పోయిన తర్వాత మరో పరిపూర్ణత వస్తుంది. నీటి సూత్ష్మత్వం తిరిగి వచ్చినప్పుడు, అది మేఘ స్వభావంతో కలుగుతుంది.

మేఘేభ్యస్తనయిత్నుభ్యః ప్రవృత్తం వృష్టిసర్జనమ్ సకృద్ ఏవ తథా వృష్ట్యా సంయుక్తే పృథివీతలే

మేఘాలు మోగి, మెరుపులు మెరిపించగా, వర్షం కురిసింది. ఆ ఒక్క వానతో నేల అంతా తడిసిపోయింది.

ప్రాదురాసంస్తదా తాసాం వృక్షాస్తే గృహసంజ్ఞితాః సర్వవృత్త్యుపభోగస్తు తాసాం తేభ్యః ప్రజాయతే

ఆ తరువాత, 'ఇల్లు చెట్లు' అని పిలవబడే చెట్లు పుట్టాయి. వాటి వల్ల వారికి అన్నీ జీవనోపాధి, ఆనందాలు కలిగాయి.

వర్తయన్తి స్మ తేభ్యస్తాస్ త్రేతాయుగముఖే ప్రజాః తతః కాలేన మహతా తాసామేవ విపర్యయాత్

తృతాయుగం మొదట్లో ప్రజలు ఆ చెట్ల ద్వారా జీవించేవారు. కానీ కాలక్రమంలో, వాటిలో మార్పు వచ్చి,

రాగలోభాత్మకో భావస్ తదా హ్యాకస్మికో ఽభవత్ విపర్యయేణ తాసాం తు తేన తత్కాలభావినా

అప్పట్లో ఆకస్మికంగా రాగం, లోభం కలిగిన స్వభావం ప్రజల్లో పుట్టింది. ఆ మార్పు వల్ల,

ప్రణశ్యన్తి తతః సర్వే వృక్షాస్తే గృహసంజ్ఞితాః తతస్తేషు ప్రనష్టేషు విభ్రాన్తా మైథునోద్భవాః

అందుకే ఆ 'ఇల్లు చెట్లు' అన్నీ నశించిపోయాయి. అవి పోయిన తర్వాత, ప్రజలు అయోమయంలో, మైతున సంబంధం వల్ల జన్మించసాగారు.

అపి ధ్యాయన్తి తాం సిద్ధిం సత్యాభిధ్యాయినస్తదా ప్రాదుర్బభూవుస్తాసాం తు వృక్షాస్తే గృహసంజ్ఞితాః

అప్పటికీ, సత్యాన్ని కోరే వారు ఆ సిద్ధిని ధ్యానించారు. వారికి మళ్లీ 'ఇల్లు చెట్లు' ప్రత్యక్షమయ్యాయి.

వస్త్రాణి తే ప్రసూయన్తే ఫలాన్యాభరణాని చ తేష్వేవ జాయతే తాసాం గన్ధవర్ణరసాన్వితమ్

ఆ చెట్ల నుంచి వస్త్రాలు, పండ్లు, ఆభరణాలు పుట్టేవి. వాటివల్ల వారికి సువాసన, రంగు, రుచి కలిగిన వస్తువులు లభించేవి.

అమాక్షికం మహీవీర్యం పుటకే పుటకే మధు తేన తా వర్తయన్తి స్మ సుఖమాయుః సదైవ హి

ప్రతి కాయలో భూమికి సమానమైన బలమైన తేనె ఉండేది. దాని వల్ల వారు ఎప్పుడూ సుఖంగా, దీర్ఘాయుష్మంతులుగా జీవించేవారు.

హృష్టపుష్టాస్తయా సిద్ధ్యా ప్రజా వై విగతజ్వరాః తతః కాలాన్తరేణైవ పునర్లోభావృతాస్తు తాః

ఆ సిద్ధి వల్ల ప్రజలు ఆనందంగా, ఆరోగ్యంగా, బాధలు లేకుండా ఉండేవారు. కానీ కొంతకాలం తర్వాత, మళ్లీ లోభం వారిని పట్టేసింది.

వృక్షాంస్తాన్పర్యగృహ్ణన్తి మధు వా మాక్షికం బలాత్ తాసాం తేనోపచారేణ పునర్లోభకృతేన వై

వారు ఆ చెట్లు, తేనెను బలవంతంగా తీసుకోవడం మొదలుపెట్టారు. ఆ విధంగా మళ్లీ లోభంతో ప్రవర్తించడంతో,

ప్రనష్టా మధునా సార్ధం కల్పవృక్షాః క్వచిత్క్వచిత్ తస్యామేవాల్పశిష్టాయాం సిద్ధ్యాం కాలవశాత్తదా

ఆ కల్పవృక్షాలు, తేనెతో పాటు, కొంతచోట్ల పూర్తిగా కనపడకుండా పోయాయి. అప్పటికి ఆ సిద్ధిలో కొంత మాత్రమే మిగిలి ఉండేది, అది కూడా కాల ప్రభావంతో తగ్గిపోయింది.

ఆవర్తనాత్తు త్రేతాయాం ద్వన్ద్వాన్యభ్యుత్థితాని వై శీతవర్షాతపైస్తీవ్రైస్ తతస్తా దుఃఖితా భృశమ్

తృతాయుగం తిరుగుతూ, చలిని, వానను, ఎండను వంటి ద్వంద్వాలు ఉద్భవించాయి. వాటివల్ల ప్రజలు బాగా బాధపడ్డారు.

ద్వన్ద్వైః సమ్పీడ్యమానాశ్ చ చక్రుర్ ఆవరణాని తు కృతద్వన్ద్వప్రతీఘాతాః కేతనాని గిరౌ తతః

ఆ ద్వంద్వాల వల్ల బాధపడుతూ, వారు కప్పుకునే వస్తువులు తయారు చేసుకున్నారు. ఆ బాధలు తట్టుకోడానికి, కొండలపై గుడిసెలు కట్టుకున్నారు.

పూర్వం నికామచారాస్తా హ్య్ అనికేతా అథావసన్ యథాయోగం యథాప్రీతి నికేతేష్వవసన్పునః

ముందు వారు ఇష్టానుసారం తిరుగుతూ, ఇల్లు లేకుండా ఉండేవారు. తర్వాత అవసరానికి, ఇష్టానికి అనుగుణంగా ఇళ్లలో నివసించసాగారు.

కృత్వా ద్వన్ద్వోపఘాతాంస్తాన్ వృత్త్యుపాయమచిన్తయన్ నష్టేషు మధునా సార్ధం కల్పవృక్షేషు వై తదా

ఆ ద్వంద్వాల బాధను అనుభవించి, వారు జీవనోపాయాలు ఆలోచించసాగారు. అప్పటికి కల్పవృక్షాలు, తేనె అంతా నశించిపోయింది.

వివాదవ్యాకులాస్తా వై ప్రజాస్తృష్ణాక్షుధార్దితాః తతః ప్రాదుర్బభౌ తాసాం సిద్ధిస్త్రేతాయుగే పునః

వివాదాలు, దాహం, ఆకలితో ప్రజలు బాధపడుతూ ఉండగా, తృతాయుగంలో వారికి మరో సిద్ధి కలిగింది.

వార్తాయాః సాధికాప్యన్యా వృష్టిస్తాసాం నికామతః తాసాం వృష్ట్యుదకాదీని హ్య్ అభవన్నిమ్నగాని తు

వారికి జీవనోపాయం కోసం మరో మార్గం కలిగింది. వారి కోరికకు అనుగుణంగా వర్షం కురిసింది. ఆ వర్షంతో వారికి నదులు, ఇతర నీటి ప్రవాహాలు ఏర్పడ్డాయి.

అభవన్వృష్టిసంతత్యా స్రోతస్థానాని నిమ్నగాః ఏవం నద్యః ప్రవృత్తాస్తు ద్వితీయే వృష్టిసర్జనే

అలా ఎడతెరిపిలేని వర్షంతో ప్రవహించే వాగులు ఏర్పడ్డాయి. రెండోసారి వర్షం పడినప్పుడు నదులు ప్రవహించడం మొదలైంది.

యే పునస్తదపాం స్తోకాః పతితాః పృథివీతలే అపాం భూమేశ్ చ సంయోగాద్ ఓషధ్యస్తాస్తదాభవన్

ఆ నీటి చినుకులు భూమిపై పడినప్పుడు, ఆ నీరు, మట్టి కలిసిన ఫలితంగా, అనేక ఔషధ మొక్కలు పుట్టాయి.

అథాల్పకృష్టాశ్చానుప్తా గ్రామ్యారణ్యాశ్చతుర్దశ ఋతుపుష్పఫలాశ్చైవ వృక్షగుల్మాశ్ చ జజ్ఞిరే

తర్వాత, చిన్నవి, పెద్దవి, అడవి, పల్లె ప్రాంతాల్లో పెరిగే, కాలానుగుణంగా పువ్వులు, పండ్లు పండించే పద్దెనిమిది రకాల చెట్లు, పొదలు పుట్టుకొచ్చాయి.

ప్రాదుర్భూతాని చైతాని వృక్షజాత్యౌషధాని చ తేనౌషధేన వర్తన్తే ప్రజాస్త్రేతాయుగే తదా

అలా ఎన్నో రకాల చెట్లు, ఔషధ మొక్కలు పుట్టాయి. ఆ ఔషధాలతోనే త్రేతాయుగంలో ప్రజలు జీవించేవారు.

తతః పునరభూత్తాసాం రాగో లోభశ్ చ సర్వశః అవశ్యం భావినార్థేన త్రేతాయుగవశేన చ

తర్వాత, త్రేతాయుగ ప్రభావంతో, వాటిలో కోరికలు, లోభాలు అన్ని విధాలుగా కలిగాయి.

తతస్తాః పర్యగృహ్ణన్త నదీక్షేత్రాణి పర్వతాన్ వృక్షగుల్మౌషధీశ్చైవ ప్రసహ్య తు యథాబలమ్

అంతటితో ఆగకుండా, వారు తమ శక్తికి తగినట్టు నదులు, పొలాలు, కొండలు, చెట్లు, పొదలు, ఔషధ మొక్కలు బలవంతంగా ఆక్రమించుకున్నారు.

విపర్యయేణ చౌషధ్యః ప్రనష్టాస్తాశ్చతుర్దశ మత్వా ధరాం ప్రవిష్టాస్తా ఇత్యౌషధ్యః పితామహః

దీని ఫలితంగా, ఆ పద్దెనిమిది రకాల ఔషధ మొక్కలు నశించిపోయాయి. అప్పుడు అవి భూమిలోకి ప్రవేశించాయి. అందుకే ఔషధ్య అనే పేరు పితామహునికి వచ్చింది.