లిఙ్గపురాణమ్

కృతత్రేతాదియుక్తానాం మనోరన్తరముచ్యతే మన్వన్తరస్య సంఖ్యా చ వర్షాగ్రేణ ప్రకీర్తితా

కృత, త్రేతా మొదలైన యుగాలు కలిపిన కాలాన్ని మన్వంతరం అంటారు. మన్వంతర కాలాన్ని సంవత్సరాల ప్రారంభంలో ప్రకటిస్తారు.

త్రింశత్కోట్యస్తు వర్షాణాం మానుషేణ ద్విజోత్తమాః సప్తషష్టిస్తథాన్యాని నియుతాన్యధికాని తు

బ్రాహ్మణులలో శ్రేష్ఠులారా, ఒక మన్వంతరంలో ముప్పై కోట్ల మానవ సంవత్సరాలు ఉంటాయి. అదనంగా అరవై ఏడు లక్షల సంవత్సరాలు కూడా ఉంటాయి.

వింశతిశ్ చ సహస్రాణి కాలో ఽయమ్ అధికం వినా మన్వన్తరస్య సంఖ్యైషా లైఙ్గే ఽస్మిన్కీర్తితా ద్విజాః

ఇరవై వేల సంవత్సరాలు అదనంగా ఉంటాయి, అవి మినహాయించాలి. లింగపురాణంలో మన్వంతర కాలాన్ని ఇలానే వివరించారు, బ్రాహ్మణులారా.

చతుర్యుగస్య చ తథా వర్షసంఖ్యా ప్రకీర్తితా చతుర్యుగసహస్రం వై కల్పశ్చైకో ద్విజోత్తమాః

నాలుగు యుగాల సంవత్సరాల లెక్కను ఇలా చెప్పారు. నాలుగు యుగాల వెయ్యి చక్రాలు కలిపి ఒక కల్పం అవుతుంది, బ్రాహ్మణులలో శ్రేష్ఠులారా.

నిశాన్తే సృజతే లోకాన్ నశ్యన్తే నిశి జన్తవః తత్ర వైమానికానాం తు అష్టావింశతికోటయః

రాత్రి ముగిసినప్పుడు లోకాలు సృష్టించబడతాయి. రాత్రి సమయంలో ప్రాణులు నశించిపోతారు. అక్కడ దేవతలకు ఇరవై ఎనిమిది కోట్ల సంఖ్య ఉంది.

మన్వన్తరేషు వై సంఖ్యా సాన్తరేషు యథాతథా త్రీణి కోటిశతాన్యాసన్ కోట్యో ద్వినవతిస్ తథా

మన్వంతరాలలో లెక్క ఇలా ఉంటుంది: మూడు వందల కోట్ల సంఖ్య, అలాగే తొంభై రెండు కోట్లూ ఉన్నాయి.

కల్పే ఽతీతే తు వై విప్రాః సహస్రాణాం తు సప్తతిః పునస్తథాష్టసాహస్రం సర్వత్రైవ సమాసతః

బ్రాహ్మణులారా, గత కల్పంలో డబ్బై వేల సంఖ్య ఉంది. మళ్లీ ఎనిమిది వేల సంఖ్యను అన్ని చోట్ల కలిపి చెప్పవచ్చు.

కల్పావసానికాంస్త్యక్త్వా ప్రలయే సముపస్థితే మహర్లోకాత్ ప్రయాన్త్యేతే జనలోకం జనాస్తతః

కల్పాంతంలో ఉన్నవారిని వదిలి, ప్రళయం వచ్చినప్పుడు, మహర్లोकం నుండి జనులు జనలోకానికి వెళ్ళిపోతారు.

కోటీనాం ద్వే సహస్రే తు అష్టౌ కోటిశతాని తు ద్విషష్టిశ్ చ తథా కోట్యో నియుతాని చ సప్తతిః

రెండు వేల కోట్లూ, ఎనిమిది వందల కోట్లూ, అరవై రెండు కోట్లూ, డబ్బై లక్షలూ ఉన్నాయి.

కల్పార్ధసంఖ్యా దివ్యా వై కల్పమేవం తు కల్పయేత్ కల్పానాం వై సహస్రం తు వర్షమేకమజస్య తు

కల్పార్ధ కాలాన్ని దేవతల లెక్క ప్రకారం ఇలా లెక్కించాలి. వెయ్యి కల్పాలు కలిపి అజన్మునికి ఒక సంవత్సరం అవుతుంది.

వర్షాణామష్టసాహస్రం బ్రాహ్మం వై బ్రహ్మణో యుగమ్ సవనం యుగసాహస్రం సర్వదేవోద్భవస్య తు

ఎనిమిది వేల సంవత్సరాలు బ్రహ్మయుగం, అంటే బ్రహ్మదేవుని యుగం. సవన యుగాల వెయ్యి కలిపి అన్ని దేవతల ఉద్భవానికి కారణం.

సవనానాం సహస్రం తు త్రివిధం త్రిగుణం తథా బ్రహ్మణస్తు తథా ప్రోక్తః కాలః కాలాత్మనః ప్రభో

సహస్రం యజ్ఞాలు మూడు విధాలుగా, మూడు గుణాలతో చెప్పబడ్డాయి. అలాగే, కాలస్వరూపుడైన బ్రహ్మదేవుని కాలాన్ని కూడా ఇలా వివరించారు.

భవోద్భవస్తపశ్చైవ భవ్యో రమ్భః క్రతుః పునః ఋతుర్వహ్నిర్హవ్యవాహః సావిత్రః శుద్ధ ఏవ చ

సృష్టి, ఉద్భవం, తపస్సు, భవిష్యత్తు, వికాసం, మళ్లీ యజ్ఞం, ఋతువు, అగ్ని, హవ్యవాహనుడు, సావిత్రుడు, పవిత్రుడు — ఇవన్నీ ఉన్నాయి.

ఉశికః కుశికశ్చైవ గాన్ధారో మునిసత్తమాః ఋషభశ్ చ తథా షడ్జో మజ్జాలీయశ్ చ మధ్యమః

ఉశికుడు, కుశికుడు, గాంధారుడు, ఋషభుడు, షడ్జుడు, మజ్జాలీయుడు, మధ్యముడు — వీరందరూ మునుల్లో శ్రేష్ఠులు.

వైరాజో వై నిషాదశ్ చ ముఖ్యో వై మేఘవాహనః పఞ్చమశ్చిత్రకశ్చైవ ఆకూతిర్ జ్ఞాన ఏవ చ

వైరాజుడు, నిషాదుడు, ప్రధానుడు అయిన మేఘవాహనుడు, ఐదవుడు అయిన చిత్రకుడు, ఆకృతి, జ్ఞానం — ఇవన్నీ ఉన్నాయి.

మనః సుదర్శో బృంహశ్ చ తథా వై శ్వేతలోహితః రక్తశ్ చ పీతవాసాశ్ చ అసితః సర్వరూపకః

మనస్సు, సుదర్శుడు, బృంహుడు, శ్వేతలోహితుడు, రక్తుడు, పీతవస్త్రధారులు, అసితుడు, అన్ని రూపాలవాడు — వీరందరూ ఉన్నారు.

ఏవం కల్పాస్తు సంఖ్యాతా బ్రహ్మణో ఽవ్యక్తజన్మనః కోటికోటిసహస్రాణి కల్పానాం మునిసత్తమాః

అదేవిధంగా, అవ్యక్త జననుడైన బ్రహ్మదేవుని కల్పాలు లెక్కించబడ్డాయి. మునిశ్రేష్ఠులారా, కల్పాలు కోట్లు కోట్లు ఉన్నాయి.

గతాని తావచ్ఛేషాణి అహర్నిశ్యాని వై పునః పరాన్తే వై వికారాణి వికారం యాన్తి విశ్వతః

ఇంతవరకు ఎన్నో పగలు రాత్రులు గడిచిపోయాయి. పరమాంతంలో, అన్ని మార్పులు తిరిగి మూలానికి చేరుతాయి.

వికారస్య శివస్యాజ్ఞావశేనైవ తు సంహృతిః సంహృతే తు వికారే చ ప్రధానే చాత్మని స్థితే

మార్పుల అంతం శివుని ఆజ్ఞ వల్ల మాత్రమే జరుగుతుంది. మార్పులు లయమైతే, ప్రధానమూ, ఆత్మ కూడా నిలిచిపోతాయి.

సాధర్మ్యేణావతిష్ఠేతే ప్రధానపురుషావుభౌ గుణానాం చైవ వైషమ్యే విప్రాః సృష్టిరితి స్మృతా

సామ్యంతో ప్రధానమూ పురుషుడూ నిలుస్తారు. గుణాల్లో అసమతుల్యత కలిగినప్పుడు, మునులారా, దానినే సృష్టి అంటారు.

సామ్యే లయో గుణానాం తు తయోర్హేతుర్మహేశ్వరః లీలయా దేవదేవేన సర్గాస్త్వీదృగ్విధాః కృతాః

గుణాలు సమంగా ఉన్నప్పుడు లయం కలుగుతుంది. ఈ రెండింటికీ కారణం మహేశ్వరుడే. దేవదేవుడైన ఆయన లీలతో ఇలాంటి సృష్టులు చేశాడు.

అసంఖ్యాతాశ్ చ సంక్షేపాత్ ప్రధానాద్ అన్వధిష్ఠితాత్ అసంఖ్యాతాశ్ చ కల్పాఖ్యా హ్య్ అసంఖ్యాతాః పితామహాః

సంక్షిప్తంగా చెప్పాలంటే, ప్రధానంలో నుంచి అనేక సంఖ్యలేని జీవులు పుట్టుతారు. అలాగే, ఎన్నో కల్పాలు, ఎన్నో పితామహులు కూడా ఉంటారు.

హరయశ్చాప్యసంఖ్యాతాస్ త్వ్ ఏక ఏవ మహేశ్వరః ప్రధానాదిప్రవృత్తాని లీలయా ప్రాకృతాని తు

హరులు కూడా లెక్కలేనివారు, కానీ మహేశ్వరుడు ఒక్కడే. ప్రధానాది ప్రకృతిలోని అన్ని మార్పులు ఆయన లీల వల్ల జరుగుతాయి.

గుణాత్మికా చ తద్వృత్తిస్ తస్య దేవస్య వై త్రిధా అప్రాకృతస్య తస్యాదిర్ మధ్యాన్తం నాస్తి చాత్మనః

ఆ దేవుని కార్యం మూడు విధాలుగా, గుణాలతో కూడి ఉంటుంది. ఆ అపూర్వునికి మొదలు, మధ్య, అంతం అన్నదే లేదు.

పితామహస్యాథ పరః పరార్ధద్వయసంమితః దివా సృష్టం తు యత్సర్వం నిశి నశ్యతి చాస్య తత్

పితామహుడికి మించి, ఇంకొకడు ఉన్నాడు. ఆయన ఒక రోజు రెండు పరార్ధాల సమానం. ఆయన పగటిలో ఏది సృష్టించబడితే, రాత్రిలో అది అంతమవుతుంది.

భూర్భువఃస్వర్మహస్తత్ర నశ్యతే చోర్ధ్వతో న చ రాత్రౌ చైకార్ణవే బ్రహ్మా నష్టే స్థావరజఙ్గమే

అక్కడ భూ, భువ, స్వర్ లోకాలు, వాటి పైనివి కూడా నశించిపోతాయి. రాత్రిపూట, స్థావరజంగమమంతా లయమైపోయినప్పుడు, బ్రహ్మదేవుడు ఒక్క సముద్రంలో ఉంటాడు.

సుష్వాపామ్భసి యస్తస్మాన్ నారాయణ ఇతి స్మృతః శర్వర్యన్తే ప్రబుద్ధో వై దృష్ట్వా శూన్యం చరాచరమ్

గాఢనిద్రలో నీటిలో లీనమై ఉన్నందున ఆయనను నారాయణుడు అంటారు. రాత్రి చివరలో లేచి, చరాచరమంతా ఖాళీగా ఉన్నదని చూసి—

స్రష్టుం తదా మతిం చక్రే బ్రహ్మా బ్రహ్మవిదాం వరః ఉదకైరాప్లుతాం క్ష్మాం తాం సమాదాయ సనాతనః

అప్పుడు బ్రహ్మదేవుడు, బ్రహ్మవేత్తల్లో శ్రేష్ఠుడు, సృష్టించాలనే సంకల్పం చేసాడు. నీటిలో మునిగిన భూమిని తీసుకుని, ఆ శాశ్వతుడు—

పూర్వవత్స్థాపయామాస వారాహం రూపమాస్థితః నదీనదసముద్రాంశ్ చ పూర్వవచ్చాకరోత్ప్రభుః

వారాహ రూపంలో భూమిని మునుపటిలానే స్థాపించాడు. నదులు, వాగులు, సముద్రాలను కూడా మునుపటిలాగే సృష్టించాడు.