లిఙ్గపురాణమ్

ప్రస్థానాదికమాయాసం స్వదేహస్య చరేద్యతిః శివసాయుజ్యమాప్నోతి కర్మణాప్యేవమాచరన్

తన శరీరానికి సంభవించే కష్టాలను, ప్రయాణాన్ని సహించాలి. ఇలా ఆచరిస్తే, కర్మ ద్వారానే శివునితో ఐక్యాన్ని పొందుతాడు.

సద్యో ఽపి లభతే ముక్తిం భక్తియుక్తో దృఢవ్రతాః

భక్తితో, దృఢమైన వ్రతాలతో ఉన్నవారు వెంటనే ముక్తిని పొందుతారు.

త్యాగేన వా కిం విధినాప్య్ అనేన భక్తస్య రుద్రస్య శుభైర్వ్రతైశ్చ యజ్ఞైశ్ చ దానైర్వివిధైశ్ చ హోమైర్ లబ్ధైశ్చశాస్త్రైర్వివిధైశ్ చ వేదైః

లేదా త్యాగం ద్వారా, లేదా ఈ విధానంతో, రుద్రుని భక్తుడు శుభమైన వ్రతాలు, యజ్ఞాలు, విభిన్నమైన దానాలు, హోమాలు, శాస్త్రాలు, వేదాల ద్వారా ముక్తిని పొందుతాడు.

శ్వేతేనైవం జితో మృత్యుర్ భవభక్త్యా మహాత్మనా వో ఽస్తు భక్తిర్మహాదేవే శఙ్కరే పరమాత్మని

శ్వేతుడు భక్తితో మృత్యువును జయించాడు. మహాత్ముడైన అతని భవభక్తి వల్లే ఇది సాధ్యమైంది. మీ అందరికీ పరమాత్మ అయిన శంకరుని, మహాదేవుని మీద భక్తి కలుగాలని కోరుతున్నాను.

ఏవముక్తాస్తదా తేన బ్రహ్మణా బ్రాహ్మణర్షభాః శ్వేతస్య చ కథాం పుణ్యామ్ అపృచ్ఛన్ పరమర్షయః

బ్రహ్మా ఈ విధంగా చెప్పిన తరువాత, బ్రాహ్మణులలో శ్రేష్ఠులైన మహర్షులు, శ్వేతుని పవిత్రమైన కథను అడిగారు.

శ్వేతో నామ మునిః శ్రీమాన్ గతాయుర్గిరిగహ్వరే సక్తో హ్యభ్యర్చ్య యద్భక్త్యా తుష్టావ చ మహేశ్వరమ్

శ్వేతుడు అనే ఒక మహర్షి ఉండేవాడు. అతడు గొప్పవాడై, ఆయుష్కాలం ముగిసిన తరువాత కొండ గుహలో నివసిస్తూ, భక్తితో మహేశ్వరుడిని ఆరాధిస్తూ స్తుతించేవాడు.

రుద్రాధ్యాయేన పుణ్యేన నమస్తేత్యాదినా ద్విజాః తతః కాలో మహాతేజాః కాలప్రాప్తం ద్విజోత్తమమ్

ద్విజులారా! శ్వేతుడు 'నమః'తో ప్రారంభమయ్యే పవిత్రమైన రుద్రాధ్యాయాన్ని పఠిస్తూ ఉండగా, మహాశక్తివంతుడైన కాలుడు, whose time had come, అతని దగ్గరకు వచ్చాడు.

నేతుం సంచిన్త్య విప్రేన్ద్రాః సాన్నిధ్యమకరోన్మునేః శ్వేతో ఽపి దృష్ట్వా తం కాలం కాలప్రాప్తో ఽపి శఙ్కరమ్

బ్రాహ్మణులలో శ్రేష్ఠుడైన ఆ మునిని తీసుకెళ్లాలని సంకల్పించి, కాలుడు అతని ఎదుట ప్రత్యక్షమయ్యాడు. శ్వేతుడు కాలుడిని చూసి, తన కాలం పూర్తయినా, శంకరుని స్మరించాడు.

పూజయామాస పుణ్యాత్మా త్రియంబకమనుస్మరన్ త్రియంబకం యజేదేవం సుగన్ధిం పుష్టివర్ధనమ్

ఆ పుణ్యాత్ముడు త్రయంబకుని స్మరిస్తూ, త్రయంబకుడైన దేవుడిని, సుగంధిని, పోషణను పెంచేవాడైన ఆయనను భక్తితో పూజించసాగాడు.

కిం కరిష్యతి మే మృత్యుర్ మృత్యోర్మృత్యురహం యతః తం దృష్ట్వా సస్మితం ప్రాహ శ్వేతం లోకభయంకరః

"నాకు మృత్యువు ఏమి చేయగలడు? ఎందుకంటే నేనే మృత్యువుకు మృత్యువు," అని లోకాలకు భయంకరుడైన కాలుడు నవ్వుతూ శ్వేతునితో అన్నాడు.

ఏహ్యేహి శ్వేత చానేన విధినా కిం ఫలం తవ రుద్రో వా భగవాన్ విష్ణుర్ బ్రహ్మా వా జగదీశ్వరః

"రా రా శ్వేతా! ఈ విధంగా చేయడంలో నీకు ఏమి లాభం? నీకు ఫలం ఏమిటి? రుద్రుడా, విష్ణువా, బ్రహ్మవా, లోకానికి అధిపతివా?" అని అడిగాడు.

కః సమర్థః పరిత్రాతుం మయా గ్రస్తం ద్విజోత్తమ అనేన మమ కిం విప్ర రౌద్రేణ విధినా ప్రభోః

"నన్ను ఎదుర్కొని ఎవరు రక్షించగలరు, బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠా? నీ ఈ ఉగ్రమైన విధి ప్రభువుకేమి ఉపయోగం, బ్రాహ్మణా?" అని అన్నాడు.

నేతుం యస్యోత్థితశ్చాహం యమలోకం క్షణేన వై యస్మాద్గతాయుస్త్వం తస్మాన్ మునే నేతుమిహోద్యతః

"నిన్ను తీసుకెళ్లడానికి నేను వచ్చాను. క్షణంలోనే యమలోకానికి నిన్ను తీసుకెళ్తాను. నీ ఆయుష్కాలం పూర్తయింది కాబట్టి, మునీశ్వరా, నిన్ను తీసుకెళ్లడానికి నేను సిద్ధంగా ఉన్నాను," అని అన్నాడు.

తస్య తద్వచనం శ్రుత్వా భైరవం ధర్మమిశ్రితమ్ హా రుద్ర రుద్ర రుద్రేతి లలాప మునిపుఙ్గవః

భైరవుని ఆ ధర్మమిశ్రితమైన మాటలు విని, ఆ మహర్షుల్లో శ్రేష్ఠుడు "హా రుద్రా! రుద్రా! రుద్రా!" అని ఆర్తిగా పిలిచాడు.

తం ప్రాహ చ మహాదేవం కాలం సమ్ప్రేక్ష్య వై దృశా నేత్రేణ బాష్పమిశ్రేణ సంభ్రాన్తేన సమాకులః

అతడు మహాదేవుని వైపు కన్నీరు మున్నీళ్లతో, కలవరంతో, కాలుణ్ణి చూస్తూ, మనసు కలవరపడి చూశాడు.

త్వయా కిం కాల నో నాథశ్ చాస్తి చేద్ధి వృషధ్వజః లిఙ్గే ఽస్మిన్ శఙ్కరో రుద్రః సర్వదేవభవోద్భవః

"ఓ కాలా! వృషధ్వజుడు అయిన ప్రభువు ఉన్నప్పుడు నువ్వేమి చేయగలవు? ఈ లింగంలో శంకరుడు, రుద్రుడు, అన్ని దేవతలకు మూలమైనవాడు ఉన్నాడు," అని అన్నాడు.

అతీవ భవభక్తానాం మద్విధానాం మహాత్మనామ్ విధినా కిం మహాబాహో గచ్ఛ గచ్ఛ యథాగతమ్

"భవభక్తి కలిగిన, నాతో పోలిన మహాత్ములకు ఈ విధి ఏమి ఉపయోగం, ఓ బలవంతుడా? నువ్వు వచ్చిన దారిలోనే వెళ్ళిపో," అని అన్నాడు.

తతో నిశమ్య కుపితస్ తీక్ష్ణదంష్ట్రో భయఙ్కరః శ్రుత్వా శ్వేతస్య తద్వాక్యం పాశహస్తో భయావహః

శ్వేతుని మాటలు విని, కోపంతో, పదునైన పళ్లతో, భయంకరంగా, పాశాన్ని పట్టుకుని ఉన్న కాలుడు, గొప్ప సింహగర్జన చేసి, మునిని బంధించాడు.

సింహనాదం మహత్కృత్వా చాస్ఫాట్య చ ముహుర్ముహుః బబన్ధ చ మునిం కాలః కాలప్రాప్తం తమాహ చ

మహా సింహగర్జన చేసి, మళ్లీ మళ్లీ చప్పట్లు కొట్టి, తన కాలం వచ్చిన ఆ మునిని కాలుడు బంధించి, అతనితో ఇలా అన్నాడు.

మయా బద్ధో ఽసి విప్రర్షే శ్వేతం నేతుం యమాలయమ్ అద్య వై దేవదేవేన తవ రుద్రేణ కిం కృతమ్

"బ్రాహ్మణమహర్షీ! నిన్ను నేను బంధించాను. ఈ రోజు శ్వేతుని యమలోకానికి తీసుకెళ్తున్నాను. నీ దేవదేవుడైన రుద్రుడు నీకు ఏమి చేశాడు?" అని అన్నాడు.

క్వ శర్వస్తవ భక్తిశ్ చ క్వ పూజా పూజయా ఫలమ్ క్వ చాహం క్వ చ మే భీతిః శ్వేత బద్ధో ఽసి వై మయా

"నీ భక్తి ఎక్కడ? నీ పూజ ఎక్కడ? పూజ ఫలం ఎక్కడ? నేను ఎక్కడ? నాకు భయం ఎక్కడ? శ్వేతా, నిన్ను నేను బంధించాను," అని అన్నాడు.

లిఙ్గే ఽస్మిన్ సంస్థితః శ్వేత తవ రుద్రో మహేశ్వరః నిశ్చేష్టో ఽసౌ మహాదేవః కథం పూజ్యో మహేశ్వరః

ఈ లింగంలో, ఓ శ్వేతా, నీ రుద్రుడు అయిన మహేశ్వరుడు స్థిరంగా ఉన్నాడు. ఆ కదలని మహాదేవుడిని మనం ఎలా పూజించాలి?

తతః సదాశివః స్వయం ద్విజం నిహన్తుమాగతమ్ నిహన్తుమన్తకం స్మయన్ స్మరారియజ్ఞహా హరః

ఆ సమయంలో సదాశివుడు తానే వచ్చి, సంహారానికి వచ్చిన ద్విజుడిని సంహరించేందుకు, మరణాన్ని నాశనం చేయడానికి, స్మరశత్రువైన హరుడు చిరునవ్వుతో ముందుకు వచ్చాడు.

త్వరన్ వినిర్గతః పరః శివః స్వయం త్రిలోచనః త్రియంబకో ఽమ్బయా సమం సనన్దినా గణేశ్వరైః

వేగంగా త్రినేత్రుడు అయిన పరమశివుడు తానే బయటకు వచ్చి, అంబికా, నందిని, గణాధిపతులతో కలిసి ప్రత్యక్షమయ్యాడు.

ససర్జ జీవితం క్షణాద్ భవం నిరీక్ష్య వై భయాత్ పపాత చాశు వై బలీ మునేస్తు సంనిధౌ ద్విజాః

భయంతో భవుడిని చూసి, క్షణంలోనే ప్రాణాన్ని సృష్టించాడు. ఆ బలవంతుడు ముని సమక్షంలో త్వరగా పడిపోయాడు.

ననాద చోర్ధ్వముచ్చధీర్ నిరీక్ష్య చాన్తకాన్తకమ్ నిరీక్షణేన వై మృతం భవస్య విప్రపుఙ్గవాః

అతడు గట్టిగా అరవడంతో, మరణాంతకుడిని చూసి, కేవలం తన చూపుతోనే, ఓ ఉత్తమ బ్రాహ్మణులారా, భవుడు చనిపోయాడు.

వినేదురుచ్చమీశ్వరాః సురేశ్వరా మహేశ్వరమ్ ప్రణేమురంబికాముమాం మునీశ్వరాస్తు హర్షితాః

దేవతాధిపతులు మహేశ్వరుని ఎదుట గట్టిగా విలపించారు. వారు అంబికా, ఉమాదేవిని నమస్కరించారు. మునిశ్వరులు ఆనందంతో ఉల్లాసించారు.

ససర్జుర్ అస్య మూర్ధ్ని వై మునేర్భవస్య ఖేచరాః సుశోభనం సుశీతలం సుపుష్పవర్షమంబరాత్

ఆకాశవాసులు భవుడైన ముని తలపై నుండి, ఆకాశం నుండి అందమైన, చల్లని, సువాసన గల పువ్వులను వర్షించారు.

అహో నిరీక్ష్య చాన్తకం మృతం తదా సువిస్మితః శిలాశనాత్మజో ఽవ్యయం శివం ప్రణమ్య శఙ్కరమ్

అప్పుడు మరణాన్ని చనిపోయినదాన్ని చూసి, ఆశ్చర్యపోయిన శిలాతనయుడు, అవినాశి అయిన శివుడిని, శంకరుని నమస్కరించాడు.