లిఙ్గపురాణమ్

ఆదౌ వేదానధీత్యైవ శ్రద్ధయా చ గురోః సదా విచార్యార్థం మునేర్ధర్మాన్ ప్రతిజ్ఞాయ ద్విజోత్తమాః

ముందుగా గురువు దగ్గర విశ్వాసంతో వేదాలు నేర్చుకుని, వాటి అర్థాన్ని ఎప్పుడూ ఆలోచిస్తూ, మునుల ధర్మాలను అనుసరిస్తానని ప్రతిజ్ఞ చేసి ఉండాలి, మహర్షులారా.

గ్రహణాన్తం హి వా విద్వాన్ అథ ద్వాదశవార్షికమ్ స్నాత్వాహృత్య చ దారాన్వై పుత్రానుత్పాద్య సువ్రతాన్

లేదా వేదపాఠం పూర్తయిన తర్వాత, లేదా పన్నెండు సంవత్సరాలు గడిచిన తర్వాత, స్నానం చేసి, భార్యను తీసుకుని, సద్గుణాలున్న కుమారులను పొందిన తర్వాత,

వృత్తిభిశ్చానురూపాభిస్ తాన్ విభజ్య సుతాన్మునిః అగ్నిష్టోమాదిభిశ్చేష్ట్వా యజ్ఞైర్యజ్ఞేశ్వరం విభుమ్

ఆ తరువాత ముని తన పిల్లలకు జీవనోపాధికి తగిన విధంగా ఆస్తిని పంచి, అగ్నిష్టోమాదిగా యజ్ఞాలను చేసి యజ్ఞేశ్వరుడైన పరమేశ్వరుని ఆరాధించాలి.

పూజయేత్ పరమాత్మానం ప్రాప్యారణ్యం విభావసౌ మునిర్ద్వాదశవర్షం వా వర్షమాత్రమ్ అథాపి వా

తర్వాత అరణ్యంలోకి వెళ్లి, ముని పరమాత్మను పూజిస్తూ, అక్కడ పన్నెండు సంవత్సరాలు లేదా ఒక్క సంవత్సరం అయినా, అగ్నిని ఆధారంగా జీవించాలి.

పక్షద్వాదశకం వాపి దినద్వాదశకం తు వా క్షీరభుక్ సంయుతః శాన్తః సర్వాన్ సమ్పూజయేత్సురాన్

లేదా పన్నెండు పక్షాలు, లేదా పన్నెండు రోజులు పాలే తాగుతూ, మనసు ప్రశాంతంగా ఉంచి, అన్ని దేవతలను పూజించాలి.

ఇష్ట్వైవం జుహుయాదగ్నౌ యజ్ఞపాత్రాణి మన్త్రతః అప్సు వై పార్థివం న్యస్య గురవే తైజసాని తు

ఇలా యజ్ఞాలు చేసిన తర్వాత, మంత్రాలతో యజ్ఞపాత్రలను అగ్నిలో సమర్పించి, మట్టి పాత్రలను నీటిలో ఉంచి, లోహ పాత్రలను గురువుకి ఇవ్వాలి.

స్వధనం సకలం చైవ బ్రాహ్మణేభ్యో విశఙ్కయా ప్రణిపత్య గురుం భూమౌ విరక్తః సంన్యసేద్యతిః

తన సర్వసంపదను ఏ సందేహమూ లేకుండా బ్రాహ్మణులకు ఇచ్చి, భూమిపై గురువుని నమస్కరించి, వేరుపడి, యతి సంయాసాన్ని స్వీకరించాలి.

నికృత్య కేశాన్ సశిఖాన్ ఉపవీతం విసృజ్య చ పఞ్చభిర్ జుహుయాద్ అప్సు భూః స్వాహేతి విచక్షణః

తన జటలను, కేశాలను కత్తిరించి, యజ్ఞోపవీతాన్ని వదిలిపెట్టి, తెలివైనవాడు నీటిలో 'భూః స్వాహా' అంటూ అయిదు అర్పణలు చేయాలి.

తతశ్చోర్ధ్వం చరేదేవం యతిః శివవిముక్తయే వ్రతేనానశనేనాపి తోయవృత్త్యాపి వా పునః

అనంతరం, శివుని మోక్షం కోసం యతి ఇలా వ్రతాలతో, ఉపవాసంతో, లేక నీటిని మాత్రమే తీసుకుంటూ జీవించాలి.

పర్ణవృత్త్యా పయోవృత్త్యా ఫలవృత్త్యాపి వా యతిః ఏవం జీవన్మృతో నో చేత్ షణ్మాసాద్వత్సరాత్తు వా

లేదా ఆకులు, పాలు, పండ్లు మాత్రమే తింటూ జీవించాలి. ఇలా బ్రతికే మృతుడిలా ఉండాలి. లేకపోతే ఆరు నెలలు లేదా ఏడాది తర్వాత కూడా.

ప్రస్థానాదికమాయాసం స్వదేహస్య చరేద్యతిః శివసాయుజ్యమాప్నోతి కర్మణాప్యేవమాచరన్

తన శరీరానికి సంభవించే కష్టాలను, ప్రయాణాన్ని సహించాలి. ఇలా ఆచరిస్తే, కర్మ ద్వారానే శివునితో ఐక్యాన్ని పొందుతాడు.

సద్యో ఽపి లభతే ముక్తిం భక్తియుక్తో దృఢవ్రతాః

భక్తితో, దృఢమైన వ్రతాలతో ఉన్నవారు వెంటనే ముక్తిని పొందుతారు.

త్యాగేన వా కిం విధినాప్య్ అనేన భక్తస్య రుద్రస్య శుభైర్వ్రతైశ్చ యజ్ఞైశ్ చ దానైర్వివిధైశ్ చ హోమైర్ లబ్ధైశ్చశాస్త్రైర్వివిధైశ్ చ వేదైః

లేదా త్యాగం ద్వారా, లేదా ఈ విధానంతో, రుద్రుని భక్తుడు శుభమైన వ్రతాలు, యజ్ఞాలు, విభిన్నమైన దానాలు, హోమాలు, శాస్త్రాలు, వేదాల ద్వారా ముక్తిని పొందుతాడు.

శ్వేతేనైవం జితో మృత్యుర్ భవభక్త్యా మహాత్మనా వో ఽస్తు భక్తిర్మహాదేవే శఙ్కరే పరమాత్మని

శ్వేతుడు భక్తితో మృత్యువును జయించాడు. మహాత్ముడైన అతని భవభక్తి వల్లే ఇది సాధ్యమైంది. మీ అందరికీ పరమాత్మ అయిన శంకరుని, మహాదేవుని మీద భక్తి కలుగాలని కోరుతున్నాను.

ఏవముక్తాస్తదా తేన బ్రహ్మణా బ్రాహ్మణర్షభాః శ్వేతస్య చ కథాం పుణ్యామ్ అపృచ్ఛన్ పరమర్షయః

బ్రహ్మా ఈ విధంగా చెప్పిన తరువాత, బ్రాహ్మణులలో శ్రేష్ఠులైన మహర్షులు, శ్వేతుని పవిత్రమైన కథను అడిగారు.

శ్వేతో నామ మునిః శ్రీమాన్ గతాయుర్గిరిగహ్వరే సక్తో హ్యభ్యర్చ్య యద్భక్త్యా తుష్టావ చ మహేశ్వరమ్

శ్వేతుడు అనే ఒక మహర్షి ఉండేవాడు. అతడు గొప్పవాడై, ఆయుష్కాలం ముగిసిన తరువాత కొండ గుహలో నివసిస్తూ, భక్తితో మహేశ్వరుడిని ఆరాధిస్తూ స్తుతించేవాడు.

రుద్రాధ్యాయేన పుణ్యేన నమస్తేత్యాదినా ద్విజాః తతః కాలో మహాతేజాః కాలప్రాప్తం ద్విజోత్తమమ్

ద్విజులారా! శ్వేతుడు 'నమః'తో ప్రారంభమయ్యే పవిత్రమైన రుద్రాధ్యాయాన్ని పఠిస్తూ ఉండగా, మహాశక్తివంతుడైన కాలుడు, whose time had come, అతని దగ్గరకు వచ్చాడు.

నేతుం సంచిన్త్య విప్రేన్ద్రాః సాన్నిధ్యమకరోన్మునేః శ్వేతో ఽపి దృష్ట్వా తం కాలం కాలప్రాప్తో ఽపి శఙ్కరమ్

బ్రాహ్మణులలో శ్రేష్ఠుడైన ఆ మునిని తీసుకెళ్లాలని సంకల్పించి, కాలుడు అతని ఎదుట ప్రత్యక్షమయ్యాడు. శ్వేతుడు కాలుడిని చూసి, తన కాలం పూర్తయినా, శంకరుని స్మరించాడు.

పూజయామాస పుణ్యాత్మా త్రియంబకమనుస్మరన్ త్రియంబకం యజేదేవం సుగన్ధిం పుష్టివర్ధనమ్

ఆ పుణ్యాత్ముడు త్రయంబకుని స్మరిస్తూ, త్రయంబకుడైన దేవుడిని, సుగంధిని, పోషణను పెంచేవాడైన ఆయనను భక్తితో పూజించసాగాడు.

కిం కరిష్యతి మే మృత్యుర్ మృత్యోర్మృత్యురహం యతః తం దృష్ట్వా సస్మితం ప్రాహ శ్వేతం లోకభయంకరః

"నాకు మృత్యువు ఏమి చేయగలడు? ఎందుకంటే నేనే మృత్యువుకు మృత్యువు," అని లోకాలకు భయంకరుడైన కాలుడు నవ్వుతూ శ్వేతునితో అన్నాడు.

ఏహ్యేహి శ్వేత చానేన విధినా కిం ఫలం తవ రుద్రో వా భగవాన్ విష్ణుర్ బ్రహ్మా వా జగదీశ్వరః

"రా రా శ్వేతా! ఈ విధంగా చేయడంలో నీకు ఏమి లాభం? నీకు ఫలం ఏమిటి? రుద్రుడా, విష్ణువా, బ్రహ్మవా, లోకానికి అధిపతివా?" అని అడిగాడు.

కః సమర్థః పరిత్రాతుం మయా గ్రస్తం ద్విజోత్తమ అనేన మమ కిం విప్ర రౌద్రేణ విధినా ప్రభోః

"నన్ను ఎదుర్కొని ఎవరు రక్షించగలరు, బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠా? నీ ఈ ఉగ్రమైన విధి ప్రభువుకేమి ఉపయోగం, బ్రాహ్మణా?" అని అన్నాడు.

నేతుం యస్యోత్థితశ్చాహం యమలోకం క్షణేన వై యస్మాద్గతాయుస్త్వం తస్మాన్ మునే నేతుమిహోద్యతః

"నిన్ను తీసుకెళ్లడానికి నేను వచ్చాను. క్షణంలోనే యమలోకానికి నిన్ను తీసుకెళ్తాను. నీ ఆయుష్కాలం పూర్తయింది కాబట్టి, మునీశ్వరా, నిన్ను తీసుకెళ్లడానికి నేను సిద్ధంగా ఉన్నాను," అని అన్నాడు.

తస్య తద్వచనం శ్రుత్వా భైరవం ధర్మమిశ్రితమ్ హా రుద్ర రుద్ర రుద్రేతి లలాప మునిపుఙ్గవః

భైరవుని ఆ ధర్మమిశ్రితమైన మాటలు విని, ఆ మహర్షుల్లో శ్రేష్ఠుడు "హా రుద్రా! రుద్రా! రుద్రా!" అని ఆర్తిగా పిలిచాడు.

తం ప్రాహ చ మహాదేవం కాలం సమ్ప్రేక్ష్య వై దృశా నేత్రేణ బాష్పమిశ్రేణ సంభ్రాన్తేన సమాకులః

అతడు మహాదేవుని వైపు కన్నీరు మున్నీళ్లతో, కలవరంతో, కాలుణ్ణి చూస్తూ, మనసు కలవరపడి చూశాడు.

త్వయా కిం కాల నో నాథశ్ చాస్తి చేద్ధి వృషధ్వజః లిఙ్గే ఽస్మిన్ శఙ్కరో రుద్రః సర్వదేవభవోద్భవః

"ఓ కాలా! వృషధ్వజుడు అయిన ప్రభువు ఉన్నప్పుడు నువ్వేమి చేయగలవు? ఈ లింగంలో శంకరుడు, రుద్రుడు, అన్ని దేవతలకు మూలమైనవాడు ఉన్నాడు," అని అన్నాడు.

అతీవ భవభక్తానాం మద్విధానాం మహాత్మనామ్ విధినా కిం మహాబాహో గచ్ఛ గచ్ఛ యథాగతమ్

"భవభక్తి కలిగిన, నాతో పోలిన మహాత్ములకు ఈ విధి ఏమి ఉపయోగం, ఓ బలవంతుడా? నువ్వు వచ్చిన దారిలోనే వెళ్ళిపో," అని అన్నాడు.

తతో నిశమ్య కుపితస్ తీక్ష్ణదంష్ట్రో భయఙ్కరః శ్రుత్వా శ్వేతస్య తద్వాక్యం పాశహస్తో భయావహః

శ్వేతుని మాటలు విని, కోపంతో, పదునైన పళ్లతో, భయంకరంగా, పాశాన్ని పట్టుకుని ఉన్న కాలుడు, గొప్ప సింహగర్జన చేసి, మునిని బంధించాడు.

సింహనాదం మహత్కృత్వా చాస్ఫాట్య చ ముహుర్ముహుః బబన్ధ చ మునిం కాలః కాలప్రాప్తం తమాహ చ

మహా సింహగర్జన చేసి, మళ్లీ మళ్లీ చప్పట్లు కొట్టి, తన కాలం వచ్చిన ఆ మునిని కాలుడు బంధించి, అతనితో ఇలా అన్నాడు.