లిఙ్గపురాణమ్

సురతాన్తస్తు విప్రేన్ద్ర సంతుష్టో ఽహం ద్విజోత్తమ సుదర్శనస్తతః ప్రాహ సుప్రహృష్టో ద్విజోత్తమః

'బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠుడా, సంయోగం పూర్తైంది. నేను సంతృప్తుడను,' అని ఆ బ్రాహ్మణుడు అన్నాడు. దాంతో సుదర్శనుడు ఎంతో ఆనందంతో బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠుడితో ఇలా అన్నాడు.

భుఙ్క్ష్వ చైనాం యథాకామం గమిష్యే ఽహం ద్విజోత్తమ హృష్టో ఽథ దర్శయామాస స్వాత్మానం ధర్మరాట్ స్వయమ్

'నీవు కావాలనుకున్నట్లు ఆమెను అనుభవించు. నేను వెళ్లిపోతాను బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠుడా.' అప్పుడు ధర్మరాజు ఆనందంతో తన అసలు రూపాన్ని చూపించాడు.

ప్రదదౌ చేప్సితం సర్వం తమాహ చ మహాద్యుతిః ఏషా న భుక్తా విప్రేన్ద్ర మనసాపి సుశోభనా

అతడు కావలసినన్ని వరాలు ఇచ్చి, ప్రకాశంతో ఇలా అన్నాడు: 'బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠుడా, ఆమెను నేను మనసులో కూడా అనుభవించలేదు.'

మయా చైషా న సందేహః శ్రద్ధాం జ్ఞాతుమిహాగతః జితో వై యస్త్వయా మృత్యుర్ ధర్మేణైకేన సువ్రత

'నేను ఆమెను తాకలేదు అనే విషయములో ఎలాంటి సందేహం లేదు. మీ విశ్వాసాన్ని పరీక్షించేందుకు మాత్రమే వచ్చాను. నీ ధర్మబలంతో, సువ్రతా, నీవు మరణాన్ని జయించావు.'

అహో ఽస్య తపసో వీర్యమ్ ఇత్యుక్త్వా ప్రయయౌ చ సః తస్మాత్తథా పూజనీయాః సర్వే హ్యతిథయః సదా

'అయ్యో, ఇతని తపస్సు ఎంత గొప్పది!' అని చెప్పి, ధర్ముడు అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయాడు. అందువల్ల, ప్రతి అతిథిని ఎప్పుడూ ఇలానే గౌరవించాలి.

బహునాత్ర కిముక్తేన భాగ్యహీనా ద్విజోత్తమాః తమేవ శరణం తూర్ణం గన్తుమర్హథ శఙ్కరమ్

ఇంకా ఎంత చెప్పాలి, మహర్షులారా? దురదృష్టం కలిగినవారు వెంటనే శంకరుని ఆశ్రయించాలి.

తస్య తద్వచనం శ్రుత్వా బ్రహ్మణో బ్రాహ్మణర్షభాః బ్రహ్మాణమభివన్ద్యార్తాః ప్రోచురాకులితేక్షణాః

బ్రహ్మదేవుడు ఇలా అన్న మాటలు విని, అగ్రగణ్య బ్రాహ్మణులు బాధతో, కలవరమైన చూపులతో బ్రహ్మను నమస్కరించి ఇలా పలికారు.

నాపేక్షితం మహాభాగ జీవితం వికృతాః స్త్రియః దృష్టో ఽస్మాభిర్ మహాదేవో నిన్దితో యస్త్వనిన్దితః

మహాభాగా! మేము ప్రాణాలను పట్టించుకోలేదు, స్త్రీలు కూడా విచారంలో ఉన్నారు. మేము నిందించకూడని మహాదేవుడిని చూశాము, అయినా ఆయనను తప్పుగా మాట్లాడాము.

శప్తశ్ చ సర్వగః శూలీ పినాకీ నీలలోహితః అజ్ఞానాచ్ఛాపజా శక్తిః కుణ్ఠితాస్యనిరీక్షణాత్

అందరినీ వ్యాపించినవాడు, త్రిశూలధారి, పినాకధారి, నీలలోహితుడు అయిన ఆయనను మేము శపించాము. కానీ, ఆయనను చూడగానే మన అజ్ఞానంతో చేసిన శాపబలం పనిచేయలేదు.

వక్తుమర్హసి దేవేశ సంన్యాసం వై క్రమేణ తు ద్రష్టుం వై దేవదేవేశమ్ ఉగ్రం భీమం కపర్దినమ్

దేవతల అధినాయకుడా! మేము భయంకరమైన, ఉగ్రుడైన, జటాధారుడైన దేవదేవుని దర్శించేందుకు ఏ క్రమంలో సంయాసం స్వీకరించాలో వివరంగా చెప్పండి.

ఆదౌ వేదానధీత్యైవ శ్రద్ధయా చ గురోః సదా విచార్యార్థం మునేర్ధర్మాన్ ప్రతిజ్ఞాయ ద్విజోత్తమాః

ముందుగా గురువు దగ్గర విశ్వాసంతో వేదాలు నేర్చుకుని, వాటి అర్థాన్ని ఎప్పుడూ ఆలోచిస్తూ, మునుల ధర్మాలను అనుసరిస్తానని ప్రతిజ్ఞ చేసి ఉండాలి, మహర్షులారా.

గ్రహణాన్తం హి వా విద్వాన్ అథ ద్వాదశవార్షికమ్ స్నాత్వాహృత్య చ దారాన్వై పుత్రానుత్పాద్య సువ్రతాన్

లేదా వేదపాఠం పూర్తయిన తర్వాత, లేదా పన్నెండు సంవత్సరాలు గడిచిన తర్వాత, స్నానం చేసి, భార్యను తీసుకుని, సద్గుణాలున్న కుమారులను పొందిన తర్వాత,

వృత్తిభిశ్చానురూపాభిస్ తాన్ విభజ్య సుతాన్మునిః అగ్నిష్టోమాదిభిశ్చేష్ట్వా యజ్ఞైర్యజ్ఞేశ్వరం విభుమ్

ఆ తరువాత ముని తన పిల్లలకు జీవనోపాధికి తగిన విధంగా ఆస్తిని పంచి, అగ్నిష్టోమాదిగా యజ్ఞాలను చేసి యజ్ఞేశ్వరుడైన పరమేశ్వరుని ఆరాధించాలి.

పూజయేత్ పరమాత్మానం ప్రాప్యారణ్యం విభావసౌ మునిర్ద్వాదశవర్షం వా వర్షమాత్రమ్ అథాపి వా

తర్వాత అరణ్యంలోకి వెళ్లి, ముని పరమాత్మను పూజిస్తూ, అక్కడ పన్నెండు సంవత్సరాలు లేదా ఒక్క సంవత్సరం అయినా, అగ్నిని ఆధారంగా జీవించాలి.

పక్షద్వాదశకం వాపి దినద్వాదశకం తు వా క్షీరభుక్ సంయుతః శాన్తః సర్వాన్ సమ్పూజయేత్సురాన్

లేదా పన్నెండు పక్షాలు, లేదా పన్నెండు రోజులు పాలే తాగుతూ, మనసు ప్రశాంతంగా ఉంచి, అన్ని దేవతలను పూజించాలి.

ఇష్ట్వైవం జుహుయాదగ్నౌ యజ్ఞపాత్రాణి మన్త్రతః అప్సు వై పార్థివం న్యస్య గురవే తైజసాని తు

ఇలా యజ్ఞాలు చేసిన తర్వాత, మంత్రాలతో యజ్ఞపాత్రలను అగ్నిలో సమర్పించి, మట్టి పాత్రలను నీటిలో ఉంచి, లోహ పాత్రలను గురువుకి ఇవ్వాలి.

స్వధనం సకలం చైవ బ్రాహ్మణేభ్యో విశఙ్కయా ప్రణిపత్య గురుం భూమౌ విరక్తః సంన్యసేద్యతిః

తన సర్వసంపదను ఏ సందేహమూ లేకుండా బ్రాహ్మణులకు ఇచ్చి, భూమిపై గురువుని నమస్కరించి, వేరుపడి, యతి సంయాసాన్ని స్వీకరించాలి.

నికృత్య కేశాన్ సశిఖాన్ ఉపవీతం విసృజ్య చ పఞ్చభిర్ జుహుయాద్ అప్సు భూః స్వాహేతి విచక్షణః

తన జటలను, కేశాలను కత్తిరించి, యజ్ఞోపవీతాన్ని వదిలిపెట్టి, తెలివైనవాడు నీటిలో 'భూః స్వాహా' అంటూ అయిదు అర్పణలు చేయాలి.

తతశ్చోర్ధ్వం చరేదేవం యతిః శివవిముక్తయే వ్రతేనానశనేనాపి తోయవృత్త్యాపి వా పునః

అనంతరం, శివుని మోక్షం కోసం యతి ఇలా వ్రతాలతో, ఉపవాసంతో, లేక నీటిని మాత్రమే తీసుకుంటూ జీవించాలి.

పర్ణవృత్త్యా పయోవృత్త్యా ఫలవృత్త్యాపి వా యతిః ఏవం జీవన్మృతో నో చేత్ షణ్మాసాద్వత్సరాత్తు వా

లేదా ఆకులు, పాలు, పండ్లు మాత్రమే తింటూ జీవించాలి. ఇలా బ్రతికే మృతుడిలా ఉండాలి. లేకపోతే ఆరు నెలలు లేదా ఏడాది తర్వాత కూడా.

ప్రస్థానాదికమాయాసం స్వదేహస్య చరేద్యతిః శివసాయుజ్యమాప్నోతి కర్మణాప్యేవమాచరన్

తన శరీరానికి సంభవించే కష్టాలను, ప్రయాణాన్ని సహించాలి. ఇలా ఆచరిస్తే, కర్మ ద్వారానే శివునితో ఐక్యాన్ని పొందుతాడు.

సద్యో ఽపి లభతే ముక్తిం భక్తియుక్తో దృఢవ్రతాః

భక్తితో, దృఢమైన వ్రతాలతో ఉన్నవారు వెంటనే ముక్తిని పొందుతారు.

త్యాగేన వా కిం విధినాప్య్ అనేన భక్తస్య రుద్రస్య శుభైర్వ్రతైశ్చ యజ్ఞైశ్ చ దానైర్వివిధైశ్ చ హోమైర్ లబ్ధైశ్చశాస్త్రైర్వివిధైశ్ చ వేదైః

లేదా త్యాగం ద్వారా, లేదా ఈ విధానంతో, రుద్రుని భక్తుడు శుభమైన వ్రతాలు, యజ్ఞాలు, విభిన్నమైన దానాలు, హోమాలు, శాస్త్రాలు, వేదాల ద్వారా ముక్తిని పొందుతాడు.

శ్వేతేనైవం జితో మృత్యుర్ భవభక్త్యా మహాత్మనా వో ఽస్తు భక్తిర్మహాదేవే శఙ్కరే పరమాత్మని

శ్వేతుడు భక్తితో మృత్యువును జయించాడు. మహాత్ముడైన అతని భవభక్తి వల్లే ఇది సాధ్యమైంది. మీ అందరికీ పరమాత్మ అయిన శంకరుని, మహాదేవుని మీద భక్తి కలుగాలని కోరుతున్నాను.

ఏవముక్తాస్తదా తేన బ్రహ్మణా బ్రాహ్మణర్షభాః శ్వేతస్య చ కథాం పుణ్యామ్ అపృచ్ఛన్ పరమర్షయః

బ్రహ్మా ఈ విధంగా చెప్పిన తరువాత, బ్రాహ్మణులలో శ్రేష్ఠులైన మహర్షులు, శ్వేతుని పవిత్రమైన కథను అడిగారు.

శ్వేతో నామ మునిః శ్రీమాన్ గతాయుర్గిరిగహ్వరే సక్తో హ్యభ్యర్చ్య యద్భక్త్యా తుష్టావ చ మహేశ్వరమ్

శ్వేతుడు అనే ఒక మహర్షి ఉండేవాడు. అతడు గొప్పవాడై, ఆయుష్కాలం ముగిసిన తరువాత కొండ గుహలో నివసిస్తూ, భక్తితో మహేశ్వరుడిని ఆరాధిస్తూ స్తుతించేవాడు.

రుద్రాధ్యాయేన పుణ్యేన నమస్తేత్యాదినా ద్విజాః తతః కాలో మహాతేజాః కాలప్రాప్తం ద్విజోత్తమమ్

ద్విజులారా! శ్వేతుడు 'నమః'తో ప్రారంభమయ్యే పవిత్రమైన రుద్రాధ్యాయాన్ని పఠిస్తూ ఉండగా, మహాశక్తివంతుడైన కాలుడు, whose time had come, అతని దగ్గరకు వచ్చాడు.

నేతుం సంచిన్త్య విప్రేన్ద్రాః సాన్నిధ్యమకరోన్మునేః శ్వేతో ఽపి దృష్ట్వా తం కాలం కాలప్రాప్తో ఽపి శఙ్కరమ్

బ్రాహ్మణులలో శ్రేష్ఠుడైన ఆ మునిని తీసుకెళ్లాలని సంకల్పించి, కాలుడు అతని ఎదుట ప్రత్యక్షమయ్యాడు. శ్వేతుడు కాలుడిని చూసి, తన కాలం పూర్తయినా, శంకరుని స్మరించాడు.

పూజయామాస పుణ్యాత్మా త్రియంబకమనుస్మరన్ త్రియంబకం యజేదేవం సుగన్ధిం పుష్టివర్ధనమ్

ఆ పుణ్యాత్ముడు త్రయంబకుని స్మరిస్తూ, త్రయంబకుడైన దేవుడిని, సుగంధిని, పోషణను పెంచేవాడైన ఆయనను భక్తితో పూజించసాగాడు.