లిఙ్గపురాణమ్

కో భవానితి చాహుస్తం ఆస్యతామితి చాపరాః కుత్రేత్యథ ప్రసీదేతి జజల్పుః ప్రీతమానసాః

కొంతమంది 'మీరు ఎవరు?' అని అడిగారు. మరికొందరు 'ఇక్కడ కూర్చోండి' అన్నారు. తరువాత, హర్షభరిత హృదయాలతో, 'మీరు ఎక్కడి వారు? దయచేసి కరుణ చూపండి' అని అడిగారు.

విపరీతా నిపేతుర్వై విస్రస్తాంశుకమూర్ధజాః పతివ్రతాః పతీనాం తు సంనిధౌ భవమాయయా

కొంతమంది ఆడవాళ్లు, జుట్టు, వస్త్రాలు జారిపోతూ, తలకిందులుగా పడిపోయారు. భర్తల సమక్షంలో ఉన్న పతివ్రతలు కూడా భవుని మాయ వల్ల అలా అయ్యారు.

దృష్ట్వా శ్రుత్వా భవస్తాసాం చేష్టావాక్యాని చావ్యయః శుభం వాప్యశుభం వాపి నోక్తవాన్పరమేశ్వరః

ఆ ఆడవాళ్ల ప్రవర్తనను, మాటలను భవుడు చూసి, వినిపించి, అది మంగళమయమైనదా, అమంగళమైనదా అని తేడా లేకుండా, పరమేశ్వరుడు ఏమీ మాట్లాడలేదు.

దృష్ట్వా నారీకులం విప్రాస్ తథాభూతం చ శఙ్కరమ్ అతీవ పరుషం వాక్యం జజల్పుస్తే మునీశ్వరాః

ఆడవాళ్ల గుంపును, ఆ స్థితిలో శంకరుడిని చూసి, బ్రాహ్మణులు, ఆ మహర్షులు, చాలా కఠినంగా మాట్లాడారు.

తపాంసి తేషాం సర్వేషాం ప్రత్యాహన్యన్త శఙ్కరే యథాదిత్యప్రకాశేన తారకా నభసి స్థితాః

శంకరుని వల్ల వారి తపస్సు అంతా నశించిపోయింది. అది ఆకాశంలో నక్షత్రాలు, సూర్యుని వెలుతురుతో కనబడకుండా పోయినట్లే.

శ్రూయతే ఋషిశాపేన బ్రహ్మణస్తు మహాత్మనః సమృద్ధశ్రేయసాం యోనిర్ యజ్ఞా వై నాశమాప్తవాన్

ఒక ఋషి శాపంతో, మహాత్ముడైన బ్రహ్మదేవుడికీ, సంపదకు మూలమైన యజ్ఞాలు నశించిపోయినట్టు విన్నాము.

భృగోర్ అపి చ శాపేన విష్ణుః పరమవీర్యవాన్ ప్రాదుర్భావాన్దశ ప్రాప్తో దుఃఖితశ్ చ సదా కృతః

భృగుమహర్షి శాపంతో, పరాక్రమశాలి విష్ణువు పదిసార్లు అవతారాలు తీసుకోవాల్సి వచ్చిందీ, ఎప్పుడూ దుఃఖంలో ఉండాల్సి వచ్చింది.

ఇన్ద్రస్యాపి చ ధర్మజ్ఞ ఛిన్నం సవృషణం పురా ఋషిణా గౌతమేనోర్వ్యాం క్రుద్ధేన వినిపాతితమ్

ధర్మాన్ని బాగా తెలిసిన ఇంద్రుడికీ, ఒకసారి గౌతమ మహర్షి కోపంతో, వృషణాలను కోసి భూమిపై పడేసాడు.

గర్భవాసో వసూనాం చ శాపేన విహితస్ తథా ఋషీణాం చైవ శాపేన నహుషః సర్పతాం గతః

ఋషుల శాపంతో వసువులు గర్భంలో నివసించాల్సి వచ్చింది. అలాగే, ఋషుల శాపంతో నహుషుడు పాము అవతారం తీసుకున్నాడు.

క్షీరోదశ్ చ సముద్రో ఽసౌ నివాసః సర్వదా హరేః ద్వితీయశ్చామృతాధారో హ్య్ అపేయో బ్రాహ్మణైః కృతః

పాలు సముద్రం ఎప్పుడూ హరిలోకంగా ఉంటుంది. రెండవది, అమృతాన్ని కలిగి ఉన్నది, బ్రాహ్మణులకు నిషిద్ధంగా ఉంది.

అవిముక్తేశ్వరం ప్రాప్య వారాణస్యాం జనార్దనః క్షీరేణ చాభిషిచ్యేశం దేవదేవం త్రియంబకమ్

వారణాసిలో అవిముక్తేశ్వరుని చేరిన జనార్దనుడు, దేవదేవుడైన త్రయంబకుని పాలతో అభిషేకించాడు.

శ్రద్ధయా పరయా యుక్తో దేహాశ్లేషామృతేన వై నిషిక్తేన స్వయం దేవః క్షీరేణ మధుసూదనః

గాఢమైన భక్తితో, మధుసూదనుడు తన శరీరసంపర్కం ద్వారా కలిగిన అమృతంతో, స్వయంగా పాలతో ప్రభువుని అభిషేకించాడు.

సేచయిత్వాథ భగవాన్ బ్రహ్మణా మునిభిః సమమ్ క్షీరోదం పూర్వవచ్చక్రే నివాసం చాత్మనః ప్రభుః

అతనతరువాత, బ్రహ్మతో పాటు మునులతో కలిసి భగవంతుడు పాలను పోసి, మునుపటిలాగే పాలు సముద్రాన్ని తన నివాసంగా చేసుకున్నాడు.

ధర్మశ్చైవ తథా శప్తో మాణ్డవ్యేన మహాత్మనా వృష్ణయశ్చైవ కృష్ణేన దుర్వాసాద్యైర్మహాత్మభిః

ధర్ముడు మహాత్ముడైన మాండవ్యుని ద్వారా శపించబడ్డాడు. వృష్ణులు కృష్ణుని, దుర్వాసాదుల వంటి మహర్షుల ద్వారా శపించబడ్డారు.

రాఘవః సానుజశ్ చాపి దుర్వాసేన మహాత్మనా శ్రీవత్సశ్ చ మునేః పాద పతనాత్తస్య ధీమతః

రాఘవుడు తన సోదరులతో కలిసి మహాత్ముడైన దుర్వాసుని ద్వారా శపించబడ్డాడు. శ్రీవత్సుడు, ఆ ముని పాదాలకు నమస్కరించినందున శపించబడ్డాడు.

ఏతే చాన్యే చ బహవో విప్రాణాం వశమాగతాః వర్జయిత్వా విరూపాక్షం దేవదేవముమాపతిమ్

ఇవాళ్లు మాత్రమే కాదు, ఇంకా అనేక మంది బ్రాహ్మణుల ఆధీనంలోకి వచ్చారు. వీరూపాక్షుడు, దేవదేవుడైన ఉమాపతి తప్ప.

ఏవం హి మోహితాస్తేన నావబుధ్యన్త శఙ్కరమ్ అత్యుగ్రవచనం ప్రోచుశ్ చోగ్రో ఽప్యన్తరధీయత

అలా అతని మాయలో పడిపోయి, వారు శంకరుని గుర్తించలేకపోయారు. వారు చాలా కఠినంగా మాట్లాడారు. అయినా, ఆయన కనిపించకుండా పోయాడు.

తే ఽపి దారువనాత్తస్మాత్ ప్రాతః సంవిగ్నమానసాః పితామహం మహాత్మానమ్ ఆసీనం పరమాసనే

ఆ మునులు, ఉదయం దారువనాన్ని విడిచి, కలవరమైన మనసుతో, పరమాసనంపై కూర్చున్న మహాత్ముడైన పితామహుని వద్దకు వెళ్లారు.

గత్వా విజ్ఞాపయామాసుః ప్రవృత్తమఖిలం విభోః శుభే దారువనే తస్మిన్ మునయః క్షీణచేతసః

వారు అక్కడికి వెళ్లి, దారువనంలో జరిగిన అన్ని విషయాలను, తమ బలహీనమైన మనసుతో, ప్రభువుకు వివరించారు.

సో ఽపి సంచిన్త్య మనసా క్షణాదేవ పితామహః తేషాం ప్రవృత్తమఖిలం పుణ్యే దారువనే పురా

పితామహుడు తన మనసులో ఆలోచించి, పవిత్రమైన దారువనంలో పూర్వం జరిగిన అన్నిటిని వెంటనే గుర్తు చేసుకున్నాడు.

ఉత్థాయ ప్రాఞ్జలిర్భూత్వా ప్రణిపత్య భవాయ చ ఉవాచ సత్వరం బ్రహ్మా మునీన్దారువనాలయాన్

బ్రహ్ముడు లేచి, చేతులు జోడించి, భవునికి నమస్కరించి, దారువనంలో నివసించే మునులను త్వరగా ఉద్దేశించి ఇలా అన్నాడు.

ధిగ్ యుష్మాన్ ప్రాప్తనిధనాన్ మహానిధిమ్ అనుత్తమమ్ వృథాకృతం యతో విప్రా యుష్మాభిర్ భాగ్యవర్జితైః

మీరు గొప్ప ధనాన్ని కోల్పోయి, వ్యర్థంగా జీవితం ముగించుకున్నవారు. అదృష్టం లేని బ్రాహ్మణులైన మీరు వృథాగా ప్రవర్తించారు.

యస్తు దారువనే తస్మింల్ లిఙ్గీ దృష్టో ఽప్యలిఙ్గిభిః యుష్మాభిర్ వికృతాకారః స ఏవ పరమేశ్వరః

దారువనంలో మీరు లింగాన్ని ధరించినవానిని చూశారు. అతను వికృతంగా కనిపించినా, ఆయనే పరమేశ్వరుడు.

గృహస్థైశ్ చ న నిన్ద్యాస్తు సదా హ్యతిథయో ద్విజాః విరూపాశ్ చ సురూపాశ్ చ మలినాశ్చాప్యపణ్డితాః

గృహస్థులు ఎప్పుడూ అతిథులను తక్కువగా చూడకూడదు, ద్విజులారా. వారు వికలాంగులైనా, అందగాళ్లైనా, మురికిగా ఉన్నా, విద్యలేనివారైనా.

సుదర్శనేన మునినా కాలమృత్యురపి స్వయమ్ పురా భూమౌ ద్విజాగ్ర్యేణ జితో హ్యతిథిపూజయా

సుదర్శనుడు అనే బ్రాహ్మణుడు అతిథులకు పూజచేసి, భూమిపై కాలమరణుని కూడా ఓడించాడు.

అన్యథా నాస్తి సంతర్తుం గృహస్థైశ్ చ ద్విజోత్తమైః త్యక్త్వా చాతిథిపూజాం తామ్ ఆత్మనో భువి శోధనమ్

ఇంకా, గృహస్థులు మరియు ఉత్తమ బ్రాహ్మణులు, అతిథి పూజను వదిలిపెడితే, భూమిపై తమను తాము శుద్ధి చేసుకునే మార్గం లేదు.

గృహస్థో ఽపి పురా జేతుం సుదర్శన ఇతి శ్రుతః ప్రతిజ్ఞామకరోజ్జాయాం భార్యామాహ పతివ్రతామ్

గృహస్థుడైన సుదర్శనుడు ఒకసారి జయా వద్ద తన భార్యకు, ఆమె పతివ్రతగా ఉండగా, ఒక ప్రతిజ్ఞ చేశాడని వినిపిస్తుంది.

సువ్రతే సుభ్రు సుభగే శృణు సర్వం ప్రయత్నతః త్వయా వై నావమన్తవ్యా గృహే హ్యతిథయః సదా

ధన్యురాలా, అందమైన కనుబొమ్మలతో ఉన్న నీవు, నా మాటలు జాగ్రత్తగా విను. ఇంటికి వచ్చిన అతిథులను ఎప్పుడూ చిన్నచూపు చూడకూడదు.

సర్వ ఏవ స్వయం సాక్షాద్ అతిథిర్యత్పినాకధృక్ తస్మాదతిథయే దత్త్వా ఆత్మానమపి పూజయ

ప్రతి అతిథి నిజంగా పినాకాన్ని ధరించిన పరమేశ్వరుడే. అందుకే అతిథికి ఇచ్చిన తర్వాత, అతడిని నీ ప్రాణంలా గౌరవించాలి.