లిఙ్గపురాణమ్

విభో రుద్ర మహామాయ ఇచ్ఛయా వాం కృతౌ త్వయా తయోస్తద్వచనం శ్రుత్వా అభినన్ద్యాభిమాన్య చ

ప్రభూ, రుద్రా, నీ ఇష్టానుసారం ఇది జరిగింది; వారి మాటలు విని, ఆయన ఆనందంగా, గర్వంగా స్వాగతించాడు.

ఉవాచ భగవాన్దేవో మధురం శ్లక్ష్ణయా గిరా భో భో హిరణ్యగర్భ త్వాం త్వాం చ కృష్ణ బ్రవీమ్యహమ్

ఆ భగవంతుడు మధురంగా, మృదువుగా ఇలా అన్నాడు: 'ఓ ఓ హిరణ్యగర్భా, నీకు, నీకు కూడా, కృష్ణా, నేను చెబుతున్నాను.'

ప్రీతో ఽహమనయా భక్త్యా శాశ్వతాక్షరయుక్తయా భవన్తౌ హృదయస్యాస్య మమ హృద్యతరావుభౌ

ఈ నిత్యమైన అక్షరాలతో కూడిన భక్తితో నేను సంతోషించాను; మీరు ఇద్దరూ నా హృదయానికి అత్యంత ప్రియులు.

యువాభ్యాం కిం దదామ్యద్య వరాణాం వరమీప్సితమ్ అథోవాచ మహాభాగో విష్ణుర్భవమిదం వచః

మీరిద్దరికీ నేను ఈ రోజు ఏ వరం ఇవ్వాలి? మీరు కోరిన వరం ఏది? అప్పుడు మహాభాగుడు విష్ణువు భవుడికి ఇలా అన్నాడు.

సర్వం మమ కృతం దేవ పరితుష్టో ఽసి మే యది త్వయి మే సుప్రతిష్ఠా తు భక్తిర్భవతు శఙ్కరః

ప్రభూ, నాకు కావాల్సినది అన్నీ పూర్తయ్యాయి; నీవు నాతో సంతుష్టుడైతే, నా భక్తి నీవైపు బలంగా నిలవాలని శంకరా కోరుతున్నాను.

ఏవముక్తస్తు విజ్ఞాయ సంభావయత కేశవమ్ ప్రదదౌ చ మహాదేవో భక్తిం నిజపదాంబుజే

అలా అన్నవారిని గుర్తించి, కేశవుని గౌరవించి, మహాదేవుడు తన పదపద్మాలపై భక్తిని అనుగ్రహించాడు.

భవాన్సర్వస్య లోకస్య కర్తా త్వమధిదైవతమ్ తదేవం స్వస్తి తే వత్స గమిష్యామ్యంబుజేక్షణ

ప్రభూ, నీవే జగత్తుకు కర్త, నీవే పరమదైవం; కావున నీకు శుభం కలగాలి, కుమారా, నేను వెళ్తాను, కమలనేత్రుడా.

ఏవముక్త్వా తు భగవాన్ బ్రహ్మాణం చాపి శఙ్కరః అనుగృహ్యాస్పృశద్దేవో బ్రహ్మాణం పరమేశ్వరః

అలా చెప్పి, భగవంతుడు శంకరుడు బ్రహ్మను ఆశీర్వదించి, పరమేశ్వరుడు బ్రహ్మను తాకాడు.

కరాభ్యాం సుశుభాభ్యాం చ ప్రాహ హృష్టతరః స్వయమ్ మత్సమస్త్వం న సందేహో వత్స భక్తశ్ చ మే భవాన్

తన అందమైన చేతులతో, ఎంతో ఆనందంగా, 'నువ్వు నాతో సమానమే, ఇందులో సందేహం లేదు కుమారా, నువ్వు నా భక్తుడవు' అని అన్నాడు.

స్వస్త్యస్తు తే గమిష్యామి సంజ్ఞా భవతు సువ్రత ఏవముక్త్వా తు భగవాంస్ తతో ఽన్తర్ధానమీశ్వరః

నీకు శుభం కలగాలి, నేను వెళ్తాను; జ్ఞానం కలగాలని, సద్బ్రతుడా. ఇలా చెప్పి భగవంతుడు అక్కడే అంతర్ధానమయ్యాడు.

గతవాన్ గణపో దేవః సర్వదేవనమస్కృతః అవాప్య సంజ్ఞాం గోవిన్దాత్ పద్మయోనిః పితామహః

అన్ని దేవతలు పూజించే గణపతి దేవుడు అక్కడి నుండి వెళ్లిపోయాడు; గోవిందుని ద్వారా జ్ఞానం పొంది, పద్మయోని పితామహుడు.

ప్రజాః స్రష్టుమనాశ్చక్రే తప ఉగ్రం పితామహః తస్యైవం తప్యమానస్య న కించిత్ సమవర్తత

పితామహుడు సృష్టిని చేయాలని సంకల్పించి, తీవ్రమైన తపస్సు చేశాడు; అయితే అలా తపస్సు చేస్తున్నా, ఏదీ కలగలేదు.

తతో దీర్ఘేణ కాలేన దుఃఖాత్క్రోధో హ్యజాయత క్రోధావిష్టస్య నేత్రాభ్యాం ప్రాపతన్నశ్రుబిన్దవః

అంతటి కాలం గడిచిన తర్వాత, బాధతో కోపం కలిగింది; కోపంతో నిండిన అతని కళ్ల నుంచి కన్నీటి బిందువులు జారిపడ్డాయి.

తతస్తేభ్యో ఽశ్రుబిన్దుభ్యో వాతపిత్తకఫాత్మకాః మహాభాగా మహాసత్త్వాః స్వస్తికైరప్యలంకృతాః

ఆ కన్నీటి బిందువుల నుండి, గాలి, పిత్తం, కఫం లక్షణాలు కలిగిన, గొప్ప అదృష్టం, గొప్ప శక్తి ఉన్న జీవులు పుట్టాయి. అవి శుభచిహ్నాలతో అలంకరించబడ్డాయి.

ప్రకీర్ణకేశాః సర్పాస్తే ప్రాదుర్భూతా మహావిషాః సర్పాంస్తానగ్రజాన్దృష్ట్వా బ్రహ్మాత్మానమ్ అనిన్దయత్

అప్పుడు, తలవెంట్రుకలు చిత్తడిగా, మహావిషంతో నిండిన ఆ పాములు పుట్టాయి. ఆ పెద్దవయసు పాములను చూసి బ్రహ్మ తనను తాను నిందించుకున్నాడు.

అహో ధిక్ తపసో మహ్యం ఫలమీదృశకం యది లోకవైనాశికీ జజ్ఞే ఆదావేవ ప్రజా మమ

ఓహో! నా తపస్సుకు ఇలాంటి ఫలం వస్తే దురదృష్టమే. నా మొదటి సృష్టే లోకానికి నాశనం తేవడానికే కారణమైంది.

తస్య తీవ్రాభవన్మూర్చ్ఛా క్రోధామర్షసముద్భవా మూర్చ్ఛాభిపరితాపేన జహౌ ప్రాణాన్ప్రజాపతిః

ఆ కోపం, అసహనంతో వచ్చిన తీవ్రమైన మూర్ఛతో ప్రాణికర్త బ్రహ్మ బాధపడి, ప్రాణాలు విడిచాడు.

తస్యాప్రతిమవీర్యస్య దేహాత్కారుణ్యపూర్వకమ్ అథైకాదశ తే రుద్రా రుదన్తో ఽభ్యక్రమంస్ తథా

అద్వితీయమైన శక్తి కలిగిన అతని దేహం నుండి, దయతో, పదకొండు రుద్రులు ఏడుస్తూ పుట్టారు.

రోదనాత్ఖలు రుద్రత్వం తేషు వై సమజాయత యే రుద్రాస్తే ఖలు ప్రాణా యే ప్రాణాస్తే తదాత్మకాః

వారు ఏడ్చినందున వారికి 'రుద్రులు' అనే పేరు వచ్చింది. ఆ రుద్రులే ప్రాణాలు, ఆ ప్రాణాలే వారి స్వరూపం.

ప్రాణాః ప్రాణవతాం జ్ఞేయాః సర్వభూతేష్వవస్థితాః అత్యుగ్రస్య మహత్త్వస్య సాధురాచరితస్య చ

ప్రాణాలు అన్నీ జీవులలో ఉన్నవే. అవి అత్యంత ఘోరమైన, గొప్ప, మేలైన ప్రవర్తన కలవారి ప్రాణాలు.

ప్రాణాంస్తస్య దదౌ భూయస్ త్రిశూలీ నీలలోహితః లబ్ధ్వాసూన్ భగవాన్బ్రహ్మ దేవదేవముమాపతిమ్

త్రిశూలధారి, నీలలోహితుడు బ్రహ్మకు మళ్లీ ప్రాణాలు ఇచ్చాడు. ప్రాణాలు తిరిగి పొందిన బ్రహ్మ, దేవతల దేవుడైన ఉమాపతిని దర్శించాడు.

ప్రణమ్య సంస్థితో ఽపశ్యద్ గాయత్ర్యా విశ్వమీశ్వరమ్ సర్వలోకమయం దేవం దృష్ట్వా స్తుత్వా పితామహః

నమస్కరించి నిలబడి, గాయత్రితో కూడిన విశ్వేశ్వరుడిని చూశాడు. అన్ని లోకాలలో వ్యాపించిన ఆ దేవుడిని చూసి, పితామహుడు స్తుతించాడు.

తతో విస్మయమాపన్నః ప్రణిపత్య ముహుర్ముహుః ఉవాచ వచనం శర్వం సద్యాదిత్వం కథం విభో

ఆశ్చర్యంతో మళ్లీ మళ్లీ నమస్కరించి, శర్వుడిని ఇలా అడిగాడు: 'ప్రభూ! మీరు మొదట ఎలా ప్రబలంగా పుట్టారు?'

తస్య తద్వచనం శ్రుత్వా బ్రహ్మణో భగవాన్ భవః బ్రహ్మరూపీ ప్రబోధార్థం బ్రహ్మాణం ప్రాహ సస్మితమ్

బ్రహ్మ చెప్పిన మాటలు విని, భగవంతుడు భవుడు బ్రహ్మరూపంలో, బోధించేందుకు, చిరునవ్వుతో బ్రహ్మను ఉద్దేశించి ఇలా అన్నాడు.

శ్వేతకల్పో యదా హ్యాసీద్ అహమేవ తదాభవమ్ శ్వేతోష్ణీషః శ్వేతమాల్యః శ్వేతాంబరధరః సితః

శ్వేతయుగం ఉన్నప్పుడు, నేను ఒక్కడే ఉండేవాడిని. తెల్ల తలపాగా, తెల్ల పూలహారం, తెల్ల వస్త్రాలు ధరించి, పూర్తిగా తెల్లగా ప్రకాశించేవాడిని.

శ్వేతాస్థిః శ్వేతరోమా చ శ్వేతాసృక్ శ్వేతలోహితః తేన నామ్నా చ విఖ్యాతః శ్వేతకల్పస్తదా హ్యసౌ

నాకు తెల్ల ఎముకలు, తెల్ల వెంట్రుకలు, తెల్ల రక్తం, తెల్ల వర్ణం ఉండేవి. అందుకే ఆ యుగాన్ని 'శ్వేతయుగం' అని పిలిచేవారు.

మత్ప్రసూతా చ దేవేశీ శ్వేతాఙ్గా శ్వేతలోహితా శ్వేతవర్ణా తదా హ్యాసీద్ గాయత్రీ బ్రహ్మసంజ్ఞితా

నా నుండి పుట్టిన దేవతా, తెల్ల అవయవాలు, తెల్ల వర్ణం, తెల్ల రక్తం కలిగి ఉండేది. అప్పట్లో గాయత్రి, బ్రహ్మ అని పిలువబడేది.

తస్మాదహం చ దేవేశ త్వయా గుహ్యేన వై పునః విజ్ఞాతః స్వేన తపసా సద్యోజాతత్వమాగతః

కాబట్టి దేవతాధిపతి, నీ రహస్య తపస్సు వలన నన్ను మళ్లీ తెలుసుకున్నావు. వెంటనే సద్యోజాత స్వరూపాన్ని పొందాను.

సద్యోజాతేతి బ్రహ్మైతద్ గుహ్యం చైతత్ప్రకీర్తితమ్ తస్మాద్గుహ్యత్వమాపన్నం యే వేత్స్యన్తి ద్విజాతయః

'సద్యోజాత' అనే పేరు ఆ బ్రహ్మకి. ఇది రహస్యంగా చెప్పబడింది. అందుకే ఇది రహస్యంగా భావించబడుతుంది. దీన్ని తెలిసిన ద్విజులు—