లిఙ్గపురాణమ్

అప్రసంఖ్యేయతత్త్వస్య యథా విద్మః స్వశక్తితః కీర్తితం తవ మాహాత్మ్యమ్ అపారస్య మహాత్మనః

మన శక్తికి తగినంతగా, ఎంతవరకు తెలుసామో అంతవరకు, నీ అపారమైన మహిమను మేము వర్ణించాము. నీ తత్వం లెక్కించలేనంత గొప్పది.

శివో నో భవ సర్వత్ర యో ఽసి సో ఽసి నమో ఽస్తు తే య ఇదం కీర్తయేద్భక్త్యా బ్రహ్మనారాయణస్తవమ్

శివా! నీవు ఎక్కడైనా మాకు అనుగ్రహంగా ఉండాలి. నీవే నీవు—నమస్కారం నీకు! ఈ బ్రహ్మనారాయణ స్తోత్రాన్ని ఎవరు భక్తితో పఠిస్తారో—

శ్రావయేద్వా ద్విజాన్ విద్వాన్ శృణుయాద్వా సమాహితః అశ్వమేధాయుతం కృత్వా యత్ఫలం తదవాప్నుయాత్

లేదా ఈ స్తోత్రాన్ని పండిత బ్రాహ్మణులకు వినిపించినా, లేదా ఏకాగ్రతతో వినినా, వారు పదివేల అశ్వమేధ యాగాల ఫలితాన్ని పొందుతారు.

పాపాచారో ఽపి యో మర్త్యః శృణుయాచ్ఛివసన్నిధౌ జపేద్వాపి వినిర్ముక్తో బ్రహ్మలోకం స గచ్ఛతి

పాపకార్యాలు చేసిన మానవుడు అయినా, శివుని సన్నిధిలో ఈ స్తోత్రాన్ని వినినా, లేదా జపించినా, పాపాల నుండి విముక్తి పొంది బ్రహ్మలోకానికి చేరుతాడు.

శ్రాద్ధే వా దైవికే కార్యే యజ్ఞే వావభృథాన్తికే కీర్తయేద్వా సతాం మధ్యే స యాతి బ్రహ్మణో ఽన్తికమ్

శ్రాద్ధంలో, దైవకార్యంలో, యజ్ఞంలో, లేదా అవభృథస్నానాంతంలో, ఈ స్తోత్రాన్ని సద్గుణుల మధ్య పఠించినవాడు బ్రహ్మను చేరుతాడు.

అత్యన్తావనతౌ దృష్ట్వా మధుపిఙ్గాయతేక్షణః ప్రహృష్టవదనో ఽత్యర్థమ్ అభవత్సత్యకీర్తనాత్

అత్యంత వినయంగా ఉన్నదాన్ని చూసి, తేనె రంగు, పింగళమైన కళ్లతో అతని ముఖం నిజమైన స్తోత్రం విన్న ఆనందంతో ప్రకాశించింది.

ఉమాపతిర్విరూపాక్షో దక్షయజ్ఞవినాశనః పినాకీ ఖణ్డపరశుః సుప్రీతస్తు త్రిలోచనః

ఉమాపతి, మూడు కళ్లవాడు, దక్ష యజ్ఞాన్ని నాశనం చేసినవాడు, పినాకిని, విరూపాక్షుడు, విరిగిన పరశు కలవాడు, ఎంతో సంతోషపడ్డాడు.

తతః స భగవాన్దేవః శ్రుత్వా వాగమృతం తయోః జానన్నపి మహాదేవః క్రీడాపూర్వమథాబ్రవీత్

ఆ సమయంలో ఆ భగవంతుడు, వారి అమృతసమానమైన మాటలు విని, అన్నీ తెలిసిన మహాదేవుడు, ఆటపాటగా ఇలా అన్నాడు.

కౌ భవన్తౌ మహాత్మానౌ పరస్పరహితైషిణౌ సమేతావంబుజాభక్షావ్ అస్మిన్ ఘోరే మహాప్లవే

మీరు ఇద్దరూ ఎవరు, మహాత్ములు, పరస్పర హితాన్ని కోరేవారు, ఈ భయంకరమైన మహాప్రవాహంలో కలసి, కమలాన్ని భుజించేవారు?

తావూచతుర్మహాత్మానౌ సంనిరీక్ష్య పరస్పరమ్ భగవాన్ కిం తు యత్తే ఽద్య న విజ్ఞానం త్వయా విభో

ఆ ఇద్దరు మహాత్ములు ఒకరినొకరు చూసుకొని, 'భగవంతా, నీవు ఏది తెలియని దినమేమిటి, ప్రభూ?' అని అడిగారు.

విభో రుద్ర మహామాయ ఇచ్ఛయా వాం కృతౌ త్వయా తయోస్తద్వచనం శ్రుత్వా అభినన్ద్యాభిమాన్య చ

ప్రభూ, రుద్రా, నీ ఇష్టానుసారం ఇది జరిగింది; వారి మాటలు విని, ఆయన ఆనందంగా, గర్వంగా స్వాగతించాడు.

ఉవాచ భగవాన్దేవో మధురం శ్లక్ష్ణయా గిరా భో భో హిరణ్యగర్భ త్వాం త్వాం చ కృష్ణ బ్రవీమ్యహమ్

ఆ భగవంతుడు మధురంగా, మృదువుగా ఇలా అన్నాడు: 'ఓ ఓ హిరణ్యగర్భా, నీకు, నీకు కూడా, కృష్ణా, నేను చెబుతున్నాను.'

ప్రీతో ఽహమనయా భక్త్యా శాశ్వతాక్షరయుక్తయా భవన్తౌ హృదయస్యాస్య మమ హృద్యతరావుభౌ

ఈ నిత్యమైన అక్షరాలతో కూడిన భక్తితో నేను సంతోషించాను; మీరు ఇద్దరూ నా హృదయానికి అత్యంత ప్రియులు.

యువాభ్యాం కిం దదామ్యద్య వరాణాం వరమీప్సితమ్ అథోవాచ మహాభాగో విష్ణుర్భవమిదం వచః

మీరిద్దరికీ నేను ఈ రోజు ఏ వరం ఇవ్వాలి? మీరు కోరిన వరం ఏది? అప్పుడు మహాభాగుడు విష్ణువు భవుడికి ఇలా అన్నాడు.

సర్వం మమ కృతం దేవ పరితుష్టో ఽసి మే యది త్వయి మే సుప్రతిష్ఠా తు భక్తిర్భవతు శఙ్కరః

ప్రభూ, నాకు కావాల్సినది అన్నీ పూర్తయ్యాయి; నీవు నాతో సంతుష్టుడైతే, నా భక్తి నీవైపు బలంగా నిలవాలని శంకరా కోరుతున్నాను.

ఏవముక్తస్తు విజ్ఞాయ సంభావయత కేశవమ్ ప్రదదౌ చ మహాదేవో భక్తిం నిజపదాంబుజే

అలా అన్నవారిని గుర్తించి, కేశవుని గౌరవించి, మహాదేవుడు తన పదపద్మాలపై భక్తిని అనుగ్రహించాడు.

భవాన్సర్వస్య లోకస్య కర్తా త్వమధిదైవతమ్ తదేవం స్వస్తి తే వత్స గమిష్యామ్యంబుజేక్షణ

ప్రభూ, నీవే జగత్తుకు కర్త, నీవే పరమదైవం; కావున నీకు శుభం కలగాలి, కుమారా, నేను వెళ్తాను, కమలనేత్రుడా.

ఏవముక్త్వా తు భగవాన్ బ్రహ్మాణం చాపి శఙ్కరః అనుగృహ్యాస్పృశద్దేవో బ్రహ్మాణం పరమేశ్వరః

అలా చెప్పి, భగవంతుడు శంకరుడు బ్రహ్మను ఆశీర్వదించి, పరమేశ్వరుడు బ్రహ్మను తాకాడు.

కరాభ్యాం సుశుభాభ్యాం చ ప్రాహ హృష్టతరః స్వయమ్ మత్సమస్త్వం న సందేహో వత్స భక్తశ్ చ మే భవాన్

తన అందమైన చేతులతో, ఎంతో ఆనందంగా, 'నువ్వు నాతో సమానమే, ఇందులో సందేహం లేదు కుమారా, నువ్వు నా భక్తుడవు' అని అన్నాడు.

స్వస్త్యస్తు తే గమిష్యామి సంజ్ఞా భవతు సువ్రత ఏవముక్త్వా తు భగవాంస్ తతో ఽన్తర్ధానమీశ్వరః

నీకు శుభం కలగాలి, నేను వెళ్తాను; జ్ఞానం కలగాలని, సద్బ్రతుడా. ఇలా చెప్పి భగవంతుడు అక్కడే అంతర్ధానమయ్యాడు.

గతవాన్ గణపో దేవః సర్వదేవనమస్కృతః అవాప్య సంజ్ఞాం గోవిన్దాత్ పద్మయోనిః పితామహః

అన్ని దేవతలు పూజించే గణపతి దేవుడు అక్కడి నుండి వెళ్లిపోయాడు; గోవిందుని ద్వారా జ్ఞానం పొంది, పద్మయోని పితామహుడు.

ప్రజాః స్రష్టుమనాశ్చక్రే తప ఉగ్రం పితామహః తస్యైవం తప్యమానస్య న కించిత్ సమవర్తత

పితామహుడు సృష్టిని చేయాలని సంకల్పించి, తీవ్రమైన తపస్సు చేశాడు; అయితే అలా తపస్సు చేస్తున్నా, ఏదీ కలగలేదు.

తతో దీర్ఘేణ కాలేన దుఃఖాత్క్రోధో హ్యజాయత క్రోధావిష్టస్య నేత్రాభ్యాం ప్రాపతన్నశ్రుబిన్దవః

అంతటి కాలం గడిచిన తర్వాత, బాధతో కోపం కలిగింది; కోపంతో నిండిన అతని కళ్ల నుంచి కన్నీటి బిందువులు జారిపడ్డాయి.

తతస్తేభ్యో ఽశ్రుబిన్దుభ్యో వాతపిత్తకఫాత్మకాః మహాభాగా మహాసత్త్వాః స్వస్తికైరప్యలంకృతాః

ఆ కన్నీటి బిందువుల నుండి, గాలి, పిత్తం, కఫం లక్షణాలు కలిగిన, గొప్ప అదృష్టం, గొప్ప శక్తి ఉన్న జీవులు పుట్టాయి. అవి శుభచిహ్నాలతో అలంకరించబడ్డాయి.

ప్రకీర్ణకేశాః సర్పాస్తే ప్రాదుర్భూతా మహావిషాః సర్పాంస్తానగ్రజాన్దృష్ట్వా బ్రహ్మాత్మానమ్ అనిన్దయత్

అప్పుడు, తలవెంట్రుకలు చిత్తడిగా, మహావిషంతో నిండిన ఆ పాములు పుట్టాయి. ఆ పెద్దవయసు పాములను చూసి బ్రహ్మ తనను తాను నిందించుకున్నాడు.

అహో ధిక్ తపసో మహ్యం ఫలమీదృశకం యది లోకవైనాశికీ జజ్ఞే ఆదావేవ ప్రజా మమ

ఓహో! నా తపస్సుకు ఇలాంటి ఫలం వస్తే దురదృష్టమే. నా మొదటి సృష్టే లోకానికి నాశనం తేవడానికే కారణమైంది.

తస్య తీవ్రాభవన్మూర్చ్ఛా క్రోధామర్షసముద్భవా మూర్చ్ఛాభిపరితాపేన జహౌ ప్రాణాన్ప్రజాపతిః

ఆ కోపం, అసహనంతో వచ్చిన తీవ్రమైన మూర్ఛతో ప్రాణికర్త బ్రహ్మ బాధపడి, ప్రాణాలు విడిచాడు.

తస్యాప్రతిమవీర్యస్య దేహాత్కారుణ్యపూర్వకమ్ అథైకాదశ తే రుద్రా రుదన్తో ఽభ్యక్రమంస్ తథా

అద్వితీయమైన శక్తి కలిగిన అతని దేహం నుండి, దయతో, పదకొండు రుద్రులు ఏడుస్తూ పుట్టారు.

రోదనాత్ఖలు రుద్రత్వం తేషు వై సమజాయత యే రుద్రాస్తే ఖలు ప్రాణా యే ప్రాణాస్తే తదాత్మకాః

వారు ఏడ్చినందున వారికి 'రుద్రులు' అనే పేరు వచ్చింది. ఆ రుద్రులే ప్రాణాలు, ఆ ప్రాణాలే వారి స్వరూపం.