లిఙ్గపురాణమ్

नारदो ऽभ्यर्च्य शैलेशे शङ्करं सङ्गमेश्वरे हिरण्यगर्भे स्वर्लीने ह्य् अविमुक्ते महालये

నారదుడు శైలేశుడు, శంకరుడు, సంగమేశ్వరుడు, హిరణ్యగర్భుడు, స్వర్లీనుడు, అవిముక్త మహాలయం వీరిని పూజించి,

रौद्रे गोप्रेक्षके चैव श्रेष्ठे पाशुपते तथा विघ्नेश्वरे च केदारे तथा गोमायुकेश्वरे

రౌద్రం, గోప్రేక్షకం, ఉత్తమమైన పాశుపతం, విఘ్నేశ్వరుడు, కేదారం, గోమాయుకేశ్వరుడు వీటిని కూడా దర్శించి,

हिरण्यगर्भे चन्द्रेशे ईशान्ये च त्रिविष्टपे शुक्रेश्वरे यथान्यायं नैमिषं प्रययौ मुनिः

హిరణ్యగర్భం, చంద్రేశం, త్రివిష్టపంలో ఈశాన్యం, శుక్రేశ్వరుడు వీటిని యథాక్రమంగా దర్శించి, ఆ ముని నైమిషానికి వెళ్లాడు.

नैमिषेयास्तदा दृष्ट्वा नारदं हृष्टमानसाः समभ्यर्च्यासनं तस्मै तद्योग्यं समकल्पयन्

ఆ సమయంలో నైమిషవాసులు నారదుణ్ణి చూసి హర్షంతో మనసుతో అతన్ని పూజించి, అతనికి తగిన ఆసనం సిద్ధం చేశారు.

सो ऽपि हृष्टो मुनिवरैर् दत्तं भेजे तदासनम् सम्पूज्यमानो मुनिभिः सुखासीनो वरासने

అతడూ ఆనందంతో మునివరులు ఇచ్చిన ఆసనాన్ని స్వీకరించి, వారి పూజను స్వీకరించి, సుఖంగా ఆ ఉత్తమ ఆసనంపై కూర్చున్నాడు.

चक्रे कथां विचित्रार्थां लिङ्गमाहात्म्यमाश्रिताम् एतस्मिन्नेवकाले तु सूतः पौराणिकः स्वयम्

ఆయన లింగ మహిమను ఆధారంగా చేసుకుని, అద్భుతమైన అర్థంతో కూడిన కథను ప్రారంభించాడు. అదే సమయంలో పురాణాలను చెప్పే సూతుడు అక్కడికి వచ్చాడు.

जगाम नैमिषं धीमान् प्रणामार्थं तपस्विनाम् तस्मै साम च पूजां च यथावच्चक्रिरे तदा

ధీమంతుడైన సూతుడు తపస్సు చేసే వారికి నమస్కరించేందుకు నైమిషానికి వచ్చాడు. అతనికి వారు యథావిధిగా ఆతిథ్యం, పూజలు చేశారు.

नैमिषेयास्तु शिष्याय कृष्णद्वैपायनस्य तु अथ तेषां पुराणस्य शुश्रूषा समपद्यत

నైమిషవాసులు, కృష్ణద్వైపాయనుని శిష్యులు, అప్పుడతని నుండి పురాణాన్ని వినాలనే ఆసక్తి కలిగారు.

दृष्ट्वा तम् अतिविश्वस्तं विद्वांसं रोमहर्षणम् अपृच्छंश्च ततः सूतम् ऋषिं सर्वे तपोधनाः

అతివిశ్వాసపాత్రుడైన, పండితుడైన రోమహర్షణుణ్ణి చూసి, ఆ తపస్సుతో నిండిన మునులు అందరూ సూత మునిని ప్రశ్నించారు.

पुराणसंहितां पुण्यां लिङ्गमाहात्म्यसंयुताम् त्वया सूत महाबुद्धे कृष्णद्वैपायनो मुनिः

లింగ మహిమతో కూడిన పవిత్రమైన పురాణ సంగ్రహాన్ని, మహాబుద్ధిశాలి అయిన సూతుడు, కృష్ణద్వైపాయన ముని నుండి పొందాడు.

उपासितः पुराणार्थं लब्धा तस्माच्च संहिता तस्माद्भवन्तं पृच्छामः सूत पौराणिकोत्तमम्

పురాణార్థాన్ని తెలుసుకోవడానికి సేవ చేసి, ఆ సంగ్రహాన్ని ఆయన నుండి పొందావు. అందువల్ల, పురాణాల కథను చెప్పే వారిలో ఉత్తముడైన సూతా, మేము నిన్ను అడుగుతున్నాము.

पुराणसंहितां दिव्यां लिङ्गमाहात्म्यसंयुताम् नारदो ऽप्यस्य देवस्य रुद्रस्य परमात्मनः

లింగ మహిమతో కూడిన దివ్యమైన పురాణ సంగ్రహాన్ని, ఈ దేవుడైన పరమాత్మ రుద్రుని గురించి, నారదుడూ పొందాడు.

क्षेत्राण्यासाद्य चाभ्यर्च्य लिङ्गानि मुनिपुङ्गवः इह संनिहितः श्रीमान् नारदो ब्रह्मणः सुतः

క్షేత్రాలను చేరి, లింగాలను పూజించిన అనంతరం, బ్రహ్మ కుమారుడైన మహిమాన్వితుడైన నారదుడు ఇక్కడ ఉన్నాడు.

भवभक्तो भवांश्चैव वयं वै नारदस्तथा अस्याग्रतो मुनेः पुण्यं पुराणं वक्तुमर्हसि

మేమందరం భవునికి భక్తులం, నారదుడూ అలాగే. ఈ ముని ముందు నీవు పుణ్యమైన పురాణాన్ని చెప్పాలి.

सफलं साधितं सर्वं भवता विदितं भवेत् एवमुक्तः स हृष्टात्मा सूतः पौराणिकोत्तमः

నీ వల్ల అన్నీ సఫలమయ్యాయి, నీకు అన్నీ తెలిసినవే. ఇలా పలికినప్పుడు, సూతుడు, పురాణాల కథనంలో ఉత్తముడు, హర్షంతో మనసు నిండిపోయాడు.

अभिवाद्याग्रतो धीमान् नारदं ब्रह्मणः सुतम् नैमिषेयांश्च पुण्यात्मा पुराणं व्याजहार सः

బ్రహ్మ కుమారుడైన నారదుణ్ణి, నైమిషవాసులను గౌరవంగా నమస్కరించి, ఆ పుణ్యాత్ముడు పురాణాన్ని చెప్పడం ప్రారంభించాడు.

नमस्कृत्य महादेवं ब्रह्माणं च जनार्दनम् मुनीश्वरं तथा व्यासं वक्तुं लिङ्गं स्मराम्यहम्

మహాదేవుడు, బ్రహ్మ, జనార్దనుడు, మునీశ్వరుడు అయిన వ్యాసునికి నమస్కరించి, లింగాన్ని స్మరించి, కథను చెప్పడానికి సిద్ధమవుతున్నాను.

शब्दं ब्रह्मतनुं साक्षाच् छब्दब्रह्मप्रकाशकम् वर्णावयवम् अव्यक्तलक्षणं बहुधा स्थितम्

శబ్దం అనేది పరబ్రహ్మ స్వరూపమే. అదే శబ్దబ్రహ్మను ప్రత్యక్షంగా తెలియజేస్తుంది. అక్షరాల సమాహారంగా, అవ్యక్త లక్షణంతో, అనేక రూపాలలో అది స్థితమై ఉంది.

अकारोकारमकारं स्थूलं सूक्ष्मं परात्परम् ओङ्काररूपम् ऋग्वक्त्रं समजिह्वासमन्वितम्

అ, ఉ, మ అనే మూడు అక్షరాలు స్థూలంగా, సూక్ష్మంగా, పరమమైనవిగా ఉంటాయి. ఇవే ఓంకార రూపాన్ని ధరించి, ఋగ్వేదానికి నోరు లాగా, సమంగా నాలుకలు కలిగి ఉంటాయి.

यजुर्वेदमहाग्रीवम् अथर्वहृदयं विभुम् प्रधानपुरुषातीतं प्रलयोत्पत्तिवर्जितम्

యజుర్వేదానికి మెడగా, అధర్వణ వేదానికి హృదయంగా, అన్ని చోట్ల వ్యాపించి, ప్రధాన పురుషులను మించి, లయ జననాలకు అతీతంగా ఉంటుంది.

तमसा कालरुद्राख्यं रजसा कनकाण्डजम् सत्त्वेन सर्वगं विष्णुं निर्गुणत्वे महेश्वरम्

తమోగుణంతో ఇది కాలరుద్రుడు అని పిలవబడుతుంది; రజోగుణంతో బంగారు గుడ్డిలో జన్మించింది; సత్త్వగుణంతో ఇది అన్ని చోట్ల వ్యాపించిన విష్ణువు; గుణరహిత స్థితిలో మహేశ్వరుడవుతుంది.

प्रधानावयवं व्याप्य सप्तधाधिष्ठितं क्रमात् पुनः षोडशधा चैव षड्विंशकम् अजोद्भवम्

ప్రధాన భాగాలను వ్యాపించి, ఏడుసార్లు స్థాపించబడి, ఆ తరువాత పదహారు విధాలుగా, ఆపై ఇరవై ఆరు రూపాలలో, జననరహితంగా ఉంటుంది.

सर्गप्रतिष्ठासंहारलीलार्थं लिङ्गरूपिणम् प्रणम्य च यथान्यायं वक्ष्ये लिङ्गोद्भवं शुभम्

సృష్టి, స్థితి, లయల కోసం లింగరూపాన్ని ధరించి, యథావిధిగా నమస్కరిస్తూ, ఇప్పుడు లింగోద్భవం అనే శుభమైన విషయాన్ని వివరిస్తాను.

ईशानकल्पवृत्तान्तम् अधिकृत्य महात्मना ब्रह्मणा कल्पितं पूर्वं पुराणं लैङ्गम् उत्तमम्

ఈశాన కల్పంలో జరిగిన విషయాలను గురించి, మహాత్ముడైన బ్రహ్మా ప్రాచీన కాలంలో లింగపురాణాన్ని రచించాడు.

ग्रन्थकोटिप्रमाणं तु शतकोटिप्रविस्तरे चतुर्लक्षेण संक्षिप्ते व्यासैः सर्वान्तरेषु वै

అది గ్రంథాల పరిమితికి చేరి, వంద కోట్ల వరకూ విస్తరించింది. వ్యాసులు దాన్ని నాలుగు లక్షల శ్లోకాలుగా సంక్షిప్తం చేశారు.

व्यस्तेष्टा दशधा चैव ब्रह्मादौ द्वापरादिषु लिङ्गमेकादशं प्रोक्तं मया व्यासाच्छ्रुतं च तत्

అది పది భాగాలుగా విభజించబడి, బ్రహ్మ మొదలైన ద్వాపరాది యుగాల్లో, పదకొండు లింగాలను నేనే చెప్పాను, అదే వ్యాసుని నుండి విన్నాను.

अस्यैकादशसाहस्रे ग्रन्थमानमिह द्विजाः तस्मात्संक्षेपतो वक्ष्ये न श्रुतं विस्तरेण यत्

ఇక్కడ, ద్విజులారా, ఈ గ్రంథం పదకొండు వేల శ్లోకాలతో ఉంది. అందుకే, వివరంగా వినని విషయాన్ని సంక్షిప్తంగా చెప్పబోతున్నాను.

चतुर्लक्षेण संक्षिप्ते कृष्णद्वैपायनेन तु अत्रैकादशसाहस्रैः कथितो लिङ्गसम्भवः

కృష్ణ ద్వైపాయనుడు దాన్ని నాలుగు లక్షల శ్లోకాలుగా సంక్షిప్తం చేశాడు. ఇక్కడ లింగోద్భవాన్ని పదకొండు వేల శ్లోకాలలో వివరించారు.

सर्गः प्राधानिकः पश्चात् प्राकृतो वैकृतानि च अण्डस्यास्य च सम्भूतिर् अण्डस्यावरणाष्टकम्

మొదట ప్రాధానిక సృష్టి, తరువాత ప్రకృతిసంబంధమైనది, ఆపై వైకృత సృష్టి, ఈ అండం ఎలా పుట్టింది, దాని ఎనిమిది ఆవరణాలు ఎలా ఉన్నాయో చెప్పబడింది.