లిఙ్గపురాణమ్

రాక్షసుడు తన కుమారుడిని భక్షించిన విషాదంలో, వసిష్ఠ మహర్షి మరియు ఆయన భార్య అరుంధతీ, భయంతో కదిలిపోతూ, తమ చిన్న కోడలకు దగ్గరగా వచ్చారు. ఆమెను మృదువుగా పైకి లేపుతూ, “అయ్యో, మాయపడినవా! నీ కమలములాంటి చేతులతో నీ గర్భాన్ని ఎందుకు హతమార్చావు? వసిష్ఠుల వంశాన్ని అంతముచేయాలనుకున్నావా? ఈ కార్యానికి నీవు సిద్ధమయ్యేలా ఏం జరిగింది? మేం తెలుసుకోవాలనుకుంటున్నాం, మహిళా!” అని ఆరా తీశారు. “నీ కుమారుడిని, శక్తి కుమారుడిని చూసి, అతని నోటి అమృతాన్ని రుచిచూసి, వసిష్ఠుని కుమారుడు ఈ శరీరాన్ని రక్షించాలనే సంకల్పం చేసాడు. అందుకే, ఈ శరీరాన్ని నీవు కాపాడాలి,” అని ఆమెను ప్రబోధించారు. ఇలా కోడల్ని మందలిస్తున్నప్పుడు, అరుంధతీ వసిష్ఠుని పక్కన నిలబడి, బాధతో, కలతతో ఇలా అన్నది: “ధర్మాత్మా, ఈ ముని జీవితం నీ చేతుల్లోనే ఉంది; నా జీవితం కాపాడి, శరీరానికి నర్సుగా, మేలైనదాన్ని చేయాలి.” వసిష్ఠుని రక్షించాలనే సంకల్పం నాకు ఉంటే, నా శరీరం శుభమైనదా, అశుభమైనదా — ఏదైనా సరే, ఏ విధమైనా నేను దానిని కాపాడతాను. సంతోషం, దుఃఖం రెండూ అనుభవించాను; నేను అపవిత్రురాలినే — దీనిలో సందేహం లేదు, మునీశ్వరా. నేను నీ కుమార్తె అయినందున దుఃఖంతో కాలిపోతున్నాను. “అయ్యో, నేను ఆశ్చర్యకరమైనది చూశాను; నేను నిజంగా దుఃఖానికి పాత్రురాలిని, ప్రభూ. బ్రహ్మపుత్రా, జగత్కురూ, నీవు నా దుఃఖాన్ని తొలగించు. అయినా, భర్తను కోల్పోయిన స్త్రీ ఇక్కడ దుఃఖంలో మునిగిపోతుంది; నన్ను రక్షించు, మహాఋషీ, లేకపోతే నేను అపకీర్తిని పొందుతాను.” “తండ్రి, తల్లి, కుమారులు, మనవలు, మామ — వీరు స్త్రీలకు నిజమైన బంధువులు కాదు; భర్తే నిజమైన బంధువు, అత్యున్నత ఆశ్రయం.” “పండితులు ఆత్మ గురించి చెప్పినది కూడా పూర్తిగా నిజం కాదు; అది కూడా ఇక్కడ అబద్ధంగా మారింది, ఎందుకంటే శక్తి పోయాడు, నేను మిగిలిపోయాను.” “అయ్యో, నా మనస్సు ఎంత కఠినంగా ఉందో, ప్రబుద్ధా! నా ప్రాణప్రియమైన భర్తను వదిలి, నేను క్షణం కూడా ఇక్కడ ఉండగలిగాను.” “వసిష్ఠునిపై ఆధారపడుతూ, వృక్షంపై ఆధారపడిన వల్లిలా, నేను వేరుపడ్డా కూడా అమరురాలిని; భర్త వదిలిన తర్వాత, నేను దుఃఖంలో ఉన్నాను.” కోడల మాటలు విని, వసిష్ఠుడు తన భార్యతో కలిసి, జ్ఞానంతో, తన ఆశ్రమానికి తిరిగి వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నారు. ఎంతో కష్టంగా, వసిష్ఠుడు, అరుంధతితో కలిసి, త్వరగా తన ఆశ్రమానికి వెళ్లాడు; ధర్మాత్ముడు, లోపలికి ప్రవేశించి, నిశ్శబ్దంగా, ఆలోచనలో మునిగిపోయాడు. శక్తి భార్య, భర్తకు భక్తిగా, వంశాన్ని నిలుపుకోవాలనే ఉద్దేశ్యంతో, ఏ విధమైనా గర్భాన్ని కాపాడింది. పదవ నెలలో, శక్తి భార్య ఒక ప్రకాశవంతమైన కుమారుడిని ప్రసవించింది; అరుంధతీ తన శక్తి మేరకు శక్తివంతమైన కుమారుడిని ప్రసవించినట్లే. ఆమె, దితి విష్ణువును ప్రసవించినట్లు, స్వాహా గుహను ప్రసవించినట్లు, అగ్నిపత్ని అగ్నికణం నుంచి కుమారుడిని ప్రసవించినట్లు, శక్తి భార్య పరాశరుని ప్రసవించింది. ఆ సమయంలో, శక్తి కుమారుడు భూమిపై అవతరించగా, శక్తి తన బాధ నుంచి విముక్తి పొంది, పితృలతో సమానత్వాన్ని పొందాడు. పితృలోకంలో, వసిష్ఠుడు తన సోదరులతో కలిసి, ఆదిత్యులలో సూర్యుడు లాగా, ఋషుల్లో శ్రేష్ఠుడిగా ప్రకాశించాడు. ఆ సమయంలో, పితృలు గానం చేశారు, తాతలు, పెద్దతాతలు నాట్యంచేశారు, బ్రాహ్మణులలో శ్రేష్ఠులు పరాశరుని అవతరణకు ఆనందించారు. బ్రహ్మాన్ని వర్ణించే వారు భూమిపై నాట్యంచేశారు, దేవతలు స్వర్గంలో నాట్యంచేశారు, పుష్కర మొదలైన దేవతలు ఆకాశంలో పుష్పాలు వర్షించారు. రాక్షసుల నగరాల్లో ద్విజులు గొడవగా శబ్దం చేశారు, ఆశ్రమాల్లో నివసించే ఋషులు ఆనందంతో ఉల్లాసించారు. గుడ్డులోంచి సూర్యుడు వెలువడినట్లు, పరాశరుడు కూడా వెలుగులోకి వచ్చాడు; మేఘాల సమూహంలోంచి చతుర్ముఖుడు ఉద్భవించినట్లు, పరాశరుడు ఆకాశంలో సూర్యుడిలా ప్రకాశించాడు. పరాశరుని చూసి, తన భర్తను గుర్తు చేసుకుంటూ, కోడలు — అదృశ్యంతీ — ఆనందం, దుఃఖం రెండూ అనుభవించింది; అరుంధతీ కూడా అలాగే. తన ప్రకాశవంతమైన కుమారుడు పరాశరుని చూసి, యువతి, భావోద్వేగంతో, గొంతు బిగిసి, ఏడుస్తూ నేలపై పడిపోయింది. ఆమె, పవిత్రమైన చిరునవ్వుతో, కన్నీళ్లతో, పరాశరుని — శాస్త్రజ్ఞుడు, పాపరహితుడు, దేవతలు, రాక్షసులు గౌరవించే మహానుభావుడు — శిశువైనప్పటికీ, స్తుతించింది. “వసిష్ఠుని కుమారుడా, నీవు ఎక్కడున్నా, నీ పాపరహిత కుమారుడిని చూడవు! నన్ను వదిలి, దుఃఖంతో, అడవిలో మన కుమారుణ్ని చూడాలని తపిస్తున్నావు, ప్రభూ!” “శక్తీ, నీ ఆరు ముఖాల కుమారుణ్ని, అతని సోదరులతో కలిసి చూడవు; మహేశ్వరుడు తన కుమారుణ్ని, అనుచరులతో కలిసి, ఆనందంగా చూసినట్లుగా!” వసిష్ఠుడు, ఋషుల్లో శ్రేష్ఠుడు, ఆమె విలాపాన్ని విని, దుఃఖంతో, “ఏడవవద్దు,” అని తన కోడల్ని ప్రబోధించాడు. ఆయన ఆజ్ఞతో, వసిష్ఠ వంశంలో మహిళా, తన దుఃఖాన్ని వదిలి, యువతిగా, కరడుగొమ్ములాంటి కళ్లతో, బాలుడిని సంరక్షించింది. ఆ యువతిని, ఆభరణాలు లేకుండా, కలతతో, ధర్మవంతురాలిగా, కన్నీళ్లు నిండిన కళ్లతో కూర్చున్నదాన్ని చూసి, పరాశరుడు ఇలా అన్నాడు: “తల్లి, ఆభరణాలు లేకుండా, నీ పాపరహిత శరీరం ప్రకాశించటం లేదు. నేడు నీవు నాకు చెప్పాలి — కారణం ఏమిటో; చంద్రబింబం లేని రాత్రిలా, నీవు నన్ను తెలియజేయాలి.” “తల్లి, నీవు భర్తను కోల్పోయినట్లుగా, ఆభరణాలు వదిలి కూర్చున్నావు; అందాలవతీ, నీవు ఎందుకు ఇలా ఉన్నావో చెప్పాలి.” కుమారుడి మాటలు వింటూ, అదృశ్యంతీ, అతనికి శుభమైనదైనా, అశుభమైనదైనా, ఏమీ చెప్పలేదు. అప్పుడు, శక్తి కుమారుడు, పరాశరుడు, మళ్లీ తన తల్లిని అడిగాడు: “తల్లి, నాకు చెప్పు, నా శక్తివంతమైన తండ్రి ఎక్కడ? చెప్పు, చెప్పు!” తన కుమారుడి మాటలు విని, అదృశ్యంతీ తీవ్రంగా బాధపడి, ఏడుస్తూ, “నీ తండ్రిని రాక్షసుడు భక్షించాడు,” అని చెప్పి, కుప్పకూలింది. తన మనవడి మాటలు విని, వసిష్ఠుడు కూడా, అరుంధతీ, ఆశ్రమంలోని తపస్వులు, గొప్ప ఋషులు — అందరూ దయతో ఏడుస్తూ నేలపై పడిపోయారు. తల్లి నోటినుంచి తండ్రి రాక్షసుని చేత భక్షించబడినట్టు తెలుసుకున్న పరాశరుడు, కన్నీళ్లు నిండిన కళ్లతో, జ్ఞానవంతుడిగా ఇలా అన్నాడు: “దేవతాధిపతి, మూడు లోకాల పాలకుని, చలించేది, అచలమైనది అన్నీ కలిగిన ప్రభువును పూజించి, క్షణంలోనే, తండ్రిని నీకు చూపిస్తాను, తల్లి — ఇదే నా సంకల్పం.