லிங்கபுராணம்

ஜ்ஞாத்வா ச விவிதோத்பத்திம் ப்ரஹ்மணோ லோகதந்த்ரிணஃ இமம் பரமஸாத்ரு'ஶ்யம் ப்ரஶ்நம் அப்யவதத்தரிஃ

உலகங்களை நடத்தும் பிரம்மாவின் பலவகை தோற்றங்களை அறிந்த பிறகு, இந்த உயர்ந்த ஒற்றுமை குறித்த கேள்விக்கு ஹரி பதில் அளித்தான்.

அஸ்மாந்மஹத்தரம் பூதம் குஹ்யமந்யந்ந வித்யதே மஹதஃ பரமம் தாம ஶிவம் அத்யாத்மிநாம் பதம்

இதைவிட பெரியதும், ரகசியமானதும் வேறில்லை; இது மகத்தானவர்களின் உயர்ந்த தலம், ஆன்மாவை நாடுவோருக்கான சிவபதம்.

த்விவிதம் சைவமாத்மாநம் ப்ரவிபஜ்ய வ்யவஸ்திதஃ நிஷ்கலஸ்தத்ர யோ ऽவ்யக்தஃ ஸகலஶ் ச மஹேஶ்வரஃ

இவ்வாறு, ஆத்மா இருவகையாகப் பிரிக்கப்பட்டு நிலைத்துள்ளது; அங்கு மகேஸ்வரன் பகுப்பில்லாத வெளிப்படாதவனும், பகுப்புகளுடன் கூடிய வெளிப்பட்டவனுமாக இருக்கிறார்.

யஸ்ய மாயாவிதிஜ்ஞஸ்ய அகம்யகஹநஸ்ய ச புரா லிங்கோத்பவம் பீஜம் ப்ரதமம் த்வாதிஸர்கிகம்

மாயையின் இயல்பையும், அதன் ஆழமும் எவராலும் அறிய முடியாததையும் நன்கு அறிந்தவருக்காக, உம்மைப் போன்ற முதல் விதை, அந்த லிங்கத்தின் ஆரம்பத்தில் தோன்றியது.

மம யோநௌ ஸமாயுக்தம் தத்பீஜம் காலபர்யயாத் ஹிரண்மயமகூபாரே யோந்யாமண்டமஜாயத

அந்த விதை என் கருவில் சேர்ந்து, காலப்போக்கில், அந்த கருவில் பொன்னான முட்டையை உருவாக்கியது.

ஶதாநி தஶ வர்ஷாணாம் அண்டம் அப்ஸு ப்ரதிஷ்டிதம் அந்தே வர்ஷஸஹஸ்ரஸ்ய வாயுநா தத்த்விதா க்ரு'தம்

பத்து நூறு ஆண்டுகள் அந்த முட்டை நீரில் உறைந்திருந்தது; ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிவில், அது காற்றால் இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டது.

கபாலமேகம் த்யௌர்ஜஜ்ஞே கபாலமபரம் க்ஷிதிஃ உல்பம் தஸ்ய மஹோத்ஸேதோ யோ ऽஸௌ கநகபர்வதஃ

அந்த முட்டையின் ஒரு ஓடு ஆகாயமாகவும், மற்றொரு ஓடு பூமியாகவும் ஆனது; அதன் தடித்த உறை, உயரமானது, அதுவே அந்த பொன்னான மலை.

ததஶ் ச ப்ரதிஸம்த்யாத்மா தேவதேவோ வரஃ ப்ரபுஃ ஹிரண்யகர்போ பகவாம்ஸ் த்வ் அபிஜஜ்ஞே சதுர்முகஃ

அந்தச் சந்திப்பிலிருந்து, தேவர்களின் தலைவன், எல்லாம் அருளும் ஹிரண்யகர்ப்பன், நான்கு முகங்களுடன் பிறந்தான்.

ஆ தாரார்கேந்துநக்ஷத்ரம் ஶூந்யம் லோகமவேக்ஷ்ய ச கோ ऽஹமித்யபி ச த்யாதே குமாராஸ்தே ऽபவம்ஸ்ததா

நட்சத்திரங்கள், சந்திரன், சூரியன் வரை இந்த உலகம் வெறுமையாக இருப்பதைப் பார்த்து, 'நான் யார்?' என்று தியானித்தபோது, குமாரர்களே, அப்போது நான் தோன்றினேன்.

ப்ரியதர்ஶநாஸ்து யதயோ யதீநாம் பூர்வஜாஸ் தவ பூயோ வர்ஷஸஹஸ்ராந்தே தத ஏவாத்மஜாஸ்தவ

அழகாகத் தோன்றும் முனிவர்கள், உன் மூத்த சகோதரர்கள், இன்னொரு ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிவில், அதே ஆதாரத்திலிருந்து உன் மக்களாகப் பிறந்தார்கள்.

புவநாநலஸம்காஶாஃ பத்மபத்ராயதேக்ஷணாஃ ஶ்ரீமாந்ஸநத்குமாரஶ் ச ரு'புஶ்சைவோர்த்வரேதஸௌ

உலகங்களில் அக்கினியைப் போல் பிரகாசமுடன், தாமரை இதழைப் போல் நீண்ட கண்களுடன், புகழ்பெற்ற சனத்குமாரரும், ஋புவும், இருவரும் தூய பிரம்மச்சரியத்துடன் இருந்தார்கள்.

ஸநகஃ ஸநாதநஶ்சைவ ததைவ ச ஸநந்தநஃ உத்பந்நாஃ ஸமகாலம் தே புத்த்யாதீந்த்ரியதர்ஶநாஃ

சனகன், சனாதனன், அதுபோல் சனந்தனனும், எல்லோரும் ஒரே நேரத்தில் பிறந்து, அறிவால் எல்லாவற்றையும் கடந்த பார்வையுடன் இருந்தார்கள்.

உத்பந்நாஃ ப்ரதிபாத்மாநோ ஜகதாம் ஸ்திதிஹேதவஃ நாரப்ஸ்யந்தே ச கர்மாணி தாபத்ரயவிவர்ஜிதாஃ

அவர்கள் உள்ளார்ந்த ஞானமாக பிறந்து, உலகம் நிலைத்திருப்பதற்குக் காரணமாகவும், எந்தச் செயலிலும் ஈடுபடாமல், மூன்று விதமான துயரங்களிலிருந்து விடுபட்டவர்களாக இருந்தார்கள்.

அல்பஸௌக்யம் பஹுக்லேஶம் ஜராஶோகஸமந்விதம் ஜீவநம் மரணம் சைவ ஸம்பவஶ் ச புநஃ புநஃ

இந்த வாழ்க்கையும், மரணமும், மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பும், குறைவான மகிழ்ச்சியுடன், அதிகமான துயரமும், முதுமையும், துக்கமும் சேர்ந்திருக்கின்றன.

அல்பபூதம் ஸுகம் ஸ்வர்கே துஃகாநி நரகே ததா விதித்வா சாகமம் ஸர்வம் அவஶ்யம் பவிதவ்யதாம்

சுவர்க்கத்தில் மகிழ்ச்சி மிகக் குறைவு, நரகத்தில் துயரம் உள்ளது; இதை எல்லாம் அறிந்து, விதியை ஏற்க வேண்டியது நிச்சயம் என்பதை உணர வேண்டும்.

ரு'பும் ஸநத்குமாரம் ச த்ரு'ஷ்ட்வா தவ வஶே ஸ்திதௌ த்ரயஸ்து த்ரீந் குணாந் ஹித்வா சாத்மஜாஃ ஸநகாதயஃ

஋புவையும் சனத்குமாரனையும் உன் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதைப் பார்த்து, உன் மூன்று மக்களான சனகன் முதலியோர், மூன்று குணங்களையும் விட்டு விட்டார்கள்.

வவர்தேந து ஜ்ஞாநேந ப்ரவ்ரு'த்தாஸ்தே மஹௌஜஸஃ ததஸ்தேஷு ப்ரவ்ரு'த்தேஷு ஸநகாதிஷு வை த்ரிஷு

அவர்கள் பெரிய சக்தியுடன் ஞானப் பாதையில் சென்றார்கள்; அந்த மூவரான சனகன் முதலியோர் அந்த வழியில் முன்னேறினர்.

பவிஷ்யஸி விமூடஸ்த்வம் மாயயா ஶங்கரஸ்ய து ஏவம் கல்பே து வைவ்ரு'த்தே ஸம்ஜ்ஞா நஶ்யதி தே ऽநக

சங்கரனின் மாயையால் நீ குழப்பமடைவேய்; இவ்வாறு, உலகம் மாறும் போது, பாவமில்லாதவனே, உன் அறிவு மறைந்து போகும்.

கல்பே ஶேஷாணி பூதாநி ஸூக்ஷ்மாணி பார்திவாநி ச ஸர்வேஷாம் ஹ்யைஶ்வரீ மாயா ஜாக்ரு'திஃ ஸமுதாஹ்ரு'தா

காலச் சுற்றின் முடிவில், மீதமுள்ள உயிர்கள், நுண்மையானவர்களும், பூமியிலுள்ளவர்களும், எல்லோருக்கும் இறைவனின் மாயையால் விழிப்படைகின்றனர் என்று கூறப்படுகிறது.

யதைஷ பர்வதோ மேருர் தேவலோகோ ஹ்யுதாஹ்ரு'தஃ தஸ்ய சேதம் ஹி மாஹாத்ம்யம் வித்தி தேவவரஸ்ய ஹ

இந்த மேரு மலை தேவலோகமாக அழைக்கப்படுவது போல, நீயும் இந்த தேவர்களில் சிறந்தவரின் மகத்துவத்தை அறிந்து கொள்.

ஜ்ஞாத்வா சேஶ்வரஸத்பாவம் ஜ்ஞாத்வா மாமம்புஜேக்ஷணம் மஹாதேவம் மஹாபூதம் பூதாநாம் வரதம் ப்ரபும்

இறைவனின் உண்மை இயல்பையும், என்னை தாமரைப்பூ கண்களுடன், மகாதேவனாக, பெரிய உயிராக, உயிர்களுக்கு வரம் வழங்கும் தலைவராக அறிந்தால்—

ப்ரணவேநாத ஸாம்நா து நமஸ்க்ரு'த்ய ஜகத்குரும் த்வாம் ச மாம் சைவ ஸம்க்ருத்தோ நிஃஶ்வாஸாந்நிர்தஹேதயம்

ஓம் என்ற மந்திரத்தாலும், சாம வேதப் பாடல்களாலும், உலகுக்குத் தலைவருக்கு வணங்கி, நீயும் நானும் கோபமடைந்தால், நம்முடைய மூச்சால் இந்த உலகை எரிக்க முடியும்.

ஏவம் ஜ்ஞாத்வா மஹாயோகம் அப்யுத்திஷ்டந்மஹாபலம் அஹம் த்வாமக்ரதஃ க்ரு'த்வா ஸ்தோஷ்யாம்யநலஸப்ரபம்

இவ்வாறு மகா யோகத்தை அறிந்து, பெரும் சக்தியுடன் எழுந்து, உன்னை முன்னிலையில் வைத்து, அக்கினி போன்ற பிரகாசமுள்ளவரை நான் புகழ்வேன்.

ப்ரஹ்மாணமக்ரதஃ க்ரு'த்வா ததஃ ஸ கருடத்வஜஃ அதீதைஶ் ச பவிஷ்யைஶ் ச வர்தமாநைஸ்ததைவ ச

பிரம்மாவை முன்னிலையில் வைத்து, கருடன் கொடியை உடையவரும், கடந்த காலத்தவரும், வருங்காலத்தவரும், நிகழ்காலத்தவரும் சேர்ந்தார்.

நாமபிஶ்சாந்தஸைஶ்சைவ இதம் ஸ்தோத்ரமுதீரயத் நமஸ்துப்யம் பகவதே ஸுவ்ரதாநந்ததேஜஸே

வேதப் பெயர்களாலும், சந்தங்களாலும், இந்த ஸ்தோத்திரத்தைப் பாடினார்: 'அருளாளனே, நல்ல விரதம் கொண்டவரே, முடிவில்லாத பிரகாசமுள்ளவரே, உமக்கு வணக்கம்.'

நமஃ க்ஷேத்ராதிபதயே பீஜிநே ஶூலிநே நமஃ ஸுமேட்ராயார்ச்யமேட்ராய தண்டிநே ரூக்ஷரேதஸே

நிலப்பரப்பின் ஆண்டவருக்கு வணக்கம், விதையை ஏந்துபவருக்கு வணக்கம், கூர்மையான ஈட்டியுடன் இருப்பவருக்கு வணக்கம், உயர்ந்த ஆணுறுப்புடையவருக்கு வணக்கம், வழிபடத் தகுதியானவருக்கு வணக்கம், தண்டம் ஏந்துபவருக்கு வணக்கம், கடுமையான விதை உடையவருக்கு வணக்கம்.

நமோ ஜ்யேஷ்டாய ஶ்ரேஷ்டாய பூர்வாய ப்ரதமாய ச நமோ மாந்யாய பூஜ்யாய ஸத்யோஜாதாய வை நமஃ

முதன்மை உடையவருக்கு வணக்கம், சிறந்தவருக்கு வணக்கம், எல்லாவற்றிலும் முதலில் இருப்பவருக்கு வணக்கம், மதிக்கத்தக்கவருக்கு வணக்கம், வழிபடத் தகுதியானவருக்கு வணக்கம், உடனே பிறந்தவருக்கு வணக்கம்.

கஹ்வராய கடேஶாய வ்யோமசீராம்பராய ச நமஸ்தே ஹ்யஸ்மதாதீநாம் பூதாநாம் ப்ரபவே நமஃ

குகைகளில் உறைவவருக்கு வணக்கம், பாத்திரங்களின் ஆண்டவருக்கு வணக்கம், ஆகாயமே உடையாகக் கொண்டவருக்கு வணக்கம், எங்களைத் தொடங்கி எல்லா உயிரினங்களுக்கும் ஆண்டவருக்கு வணக்கம்.

வேதாநாம் ப்ரபவே சைவ ஸ்ம்ரு'தீநாம் ப்ரபவே நமஃ ப்ரபவே கர்மதாநாநாம் த்ரவ்யாணாம் ப்ரபவே நமஃ

வேதங்களின் ஆண்டவருக்கு வணக்கம், சிருத்திகள் அனைத்திற்கும் ஆண்டவருக்கு வணக்கம், செயல்களுக்கும் தானங்களுக்கும் ஆண்டவருக்கு வணக்கம், பொருட்களின் ஆண்டவருக்கு வணக்கம்.