லிங்கபுராணம்

தோதூயதே மஹாபத்மம் ஸ்வச்சந்தம் மம நாபிஜம் ஸமாகதோ பவாநீஶோ ஹ்ய் அநாதிஶ்சாந்தக்ரு'த்ப்ரபுஃ

என் நாபியில் இருந்து சுதந்திரமாக எழுந்த அந்த பெரிய தாமரை அதிர்கிறது; ஆதியில்லாதவன், முடிவை ஏற்படுத்தும் இறையவன், பவனே வந்து சேர்ந்துள்ளார்.

பவாநஹம் ச ஸ்தோத்ரேண உபதிஷ்டாவ கோத்வஜம் ததஃ க்ருத்தோ ऽம்புஜாபாக்ஷம் ப்ரஹ்மா ப்ரோவாச கேஶவம்

நான் மற்றும் பவனும் பாடல்களுடன் மாடு கொடியை ஏந்தும் அவரை அணுகினோம். அப்போது, கோபமடைந்த பிரம்மா, தாமரை போன்ற கண்கள் உடைய கேசவனை நோக்கி பேசினார்.

பவாந்ந நூநமாத்மாநம் வேத்தி லோகப்ரபும் விபும் ப்ரஹ்மாணம் லோககர்தாரம் மாம் ந வேத்ஸி ஸநாதநம்

நீ உன்னை, உலகங்களின் ஆண்டவனை, எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்தவனை உண்மையில் அறியவில்லை; நீ உலகங்களை படைக்கும் நித்திய பிரம்மாவான என்னையும் அறியவில்லை.

கோ ஹ்யஸௌ ஶங்கரோ நாம ஆவயோர்வ்யதிரிச்யதே தஸ்ய தத்க்ரோதஜம் வாக்யம் ஶ்ருத்வா ஹரிரபாஷத

நம்மிருவரையும் தாண்டி, சங்கரர் என்று பெயரிடப்பட்டவர் யார்? அந்த கோபத்தில் பிறந்த வார்த்தைகளை கேட்ட ஹரி பேசினார்.

மா மைவம் வத கல்யாண பரிவாதம் மஹாத்மநஃ மஹாயோகேந்தநோ தர்மோ துராதர்ஷோ வரப்ரதஃ

அப்படி பேசாதே, மங்களமானவரே, அந்த மகானை இழிவுபடுத்தாதே; அவர் பெரிய யோகியின் தலைவன், தர்மம், எளிதில் வெல்ல முடியாதவர், வரங்களை வழங்குபவர்.

ஹேதுரஸ்யாத ஜகதஃ புராணபுருஷோ ऽவ்யயஃ பீஜீ கல்வேஷ பீஜாநாம் ஜ்யோதிரேகஃ ப்ரகாஶதே

இந்த உலகிற்கு காரணமாக இருப்பவர், பழையதும் அழியாததும் ஆன puruṣaṉ. எல்லா விதைகளுக்கும் விதையாக இருப்பவர், ஒற்றை ஒளியாக பிரகாசிக்கிறார்.

பாலக்ரீடநகைர்தேவஃ க்ரீடதே ஶங்கரஃ ஸ்வயம் ப்ரதாநமவ்யயோ யோநிர் அவ்யக்தம் ப்ரக்ரு'திஸ்தமஃ

சிவபெருமான் தானே குழந்தையாக விளையாடும் போல் விளையாடுகிறார்; அழியாத முதன்மைத் தத்துவம், கருவாகவும், வெளிப்படாததும், இயற்கையின் இருளாகவும் இருக்கிறார்.

மம சைதாநி நாமாநி நித்யம் ப்ரஸவதர்மிணஃ யஃ கஃ ஸ இதி துஃகார்தைர் த்ரு'ஶ்யதே யதிபிஃ ஶிவஃ

என் இந்த பெயர்கள் எப்போதும் படைக்கும் தன்மை உடையவை; யார் அந்த சிவன் என்று துன்பத்தில் உள்ள தவமிருக்கும் முனிவர்கள் காண்கிறார்கள்.

ஏஷ பீஜீ பவாந்பீஜம் அஹம் யோநிஃ ஸநாதநஃ ஸ ஏவமுக்தோ விஶ்வாத்மா ப்ரஹ்மா விஷ்ணுமப்ரு'ச்சத

அவர் விதை, நீ விதைதாரன், நான் என்றும் இருக்கும் கரு; இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, உலகுக்கு ஆத்மாவாக உள்ள பிரம்மா, விஷ்ணுவை கேட்டார்.

பவாந் யோநிரஹம் பீஜம் கதம் பீஜீ மஹேஶ்வரஃ ஏதந்மே ஸூக்ஷ்மமவ்யக்தம் ஸம்ஶயம் சேத்துமர்ஹஸி

நீயே கருவறை, நானே விதை; அப்படியிருக்க, மகேஸ்வரன் விதைதாரி என்பதற்கு என்ன காரணம்? இந்த நுண்ணிய, வெளிப்படாத சந்தேகத்தை நீ தீர்க்க வேண்டும்.

ஜ்ஞாத்வா ச விவிதோத்பத்திம் ப்ரஹ்மணோ லோகதந்த்ரிணஃ இமம் பரமஸாத்ரு'ஶ்யம் ப்ரஶ்நம் அப்யவதத்தரிஃ

உலகங்களை நடத்தும் பிரம்மாவின் பலவகை தோற்றங்களை அறிந்த பிறகு, இந்த உயர்ந்த ஒற்றுமை குறித்த கேள்விக்கு ஹரி பதில் அளித்தான்.

அஸ்மாந்மஹத்தரம் பூதம் குஹ்யமந்யந்ந வித்யதே மஹதஃ பரமம் தாம ஶிவம் அத்யாத்மிநாம் பதம்

இதைவிட பெரியதும், ரகசியமானதும் வேறில்லை; இது மகத்தானவர்களின் உயர்ந்த தலம், ஆன்மாவை நாடுவோருக்கான சிவபதம்.

த்விவிதம் சைவமாத்மாநம் ப்ரவிபஜ்ய வ்யவஸ்திதஃ நிஷ்கலஸ்தத்ர யோ ऽவ்யக்தஃ ஸகலஶ் ச மஹேஶ்வரஃ

இவ்வாறு, ஆத்மா இருவகையாகப் பிரிக்கப்பட்டு நிலைத்துள்ளது; அங்கு மகேஸ்வரன் பகுப்பில்லாத வெளிப்படாதவனும், பகுப்புகளுடன் கூடிய வெளிப்பட்டவனுமாக இருக்கிறார்.

யஸ்ய மாயாவிதிஜ்ஞஸ்ய அகம்யகஹநஸ்ய ச புரா லிங்கோத்பவம் பீஜம் ப்ரதமம் த்வாதிஸர்கிகம்

மாயையின் இயல்பையும், அதன் ஆழமும் எவராலும் அறிய முடியாததையும் நன்கு அறிந்தவருக்காக, உம்மைப் போன்ற முதல் விதை, அந்த லிங்கத்தின் ஆரம்பத்தில் தோன்றியது.

மம யோநௌ ஸமாயுக்தம் தத்பீஜம் காலபர்யயாத் ஹிரண்மயமகூபாரே யோந்யாமண்டமஜாயத

அந்த விதை என் கருவில் சேர்ந்து, காலப்போக்கில், அந்த கருவில் பொன்னான முட்டையை உருவாக்கியது.

ஶதாநி தஶ வர்ஷாணாம் அண்டம் அப்ஸு ப்ரதிஷ்டிதம் அந்தே வர்ஷஸஹஸ்ரஸ்ய வாயுநா தத்த்விதா க்ரு'தம்

பத்து நூறு ஆண்டுகள் அந்த முட்டை நீரில் உறைந்திருந்தது; ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிவில், அது காற்றால் இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டது.

கபாலமேகம் த்யௌர்ஜஜ்ஞே கபாலமபரம் க்ஷிதிஃ உல்பம் தஸ்ய மஹோத்ஸேதோ யோ ऽஸௌ கநகபர்வதஃ

அந்த முட்டையின் ஒரு ஓடு ஆகாயமாகவும், மற்றொரு ஓடு பூமியாகவும் ஆனது; அதன் தடித்த உறை, உயரமானது, அதுவே அந்த பொன்னான மலை.

ததஶ் ச ப்ரதிஸம்த்யாத்மா தேவதேவோ வரஃ ப்ரபுஃ ஹிரண்யகர்போ பகவாம்ஸ் த்வ் அபிஜஜ்ஞே சதுர்முகஃ

அந்தச் சந்திப்பிலிருந்து, தேவர்களின் தலைவன், எல்லாம் அருளும் ஹிரண்யகர்ப்பன், நான்கு முகங்களுடன் பிறந்தான்.

ஆ தாரார்கேந்துநக்ஷத்ரம் ஶூந்யம் லோகமவேக்ஷ்ய ச கோ ऽஹமித்யபி ச த்யாதே குமாராஸ்தே ऽபவம்ஸ்ததா

நட்சத்திரங்கள், சந்திரன், சூரியன் வரை இந்த உலகம் வெறுமையாக இருப்பதைப் பார்த்து, 'நான் யார்?' என்று தியானித்தபோது, குமாரர்களே, அப்போது நான் தோன்றினேன்.

ப்ரியதர்ஶநாஸ்து யதயோ யதீநாம் பூர்வஜாஸ் தவ பூயோ வர்ஷஸஹஸ்ராந்தே தத ஏவாத்மஜாஸ்தவ

அழகாகத் தோன்றும் முனிவர்கள், உன் மூத்த சகோதரர்கள், இன்னொரு ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிவில், அதே ஆதாரத்திலிருந்து உன் மக்களாகப் பிறந்தார்கள்.

புவநாநலஸம்காஶாஃ பத்மபத்ராயதேக்ஷணாஃ ஶ்ரீமாந்ஸநத்குமாரஶ் ச ரு'புஶ்சைவோர்த்வரேதஸௌ

உலகங்களில் அக்கினியைப் போல் பிரகாசமுடன், தாமரை இதழைப் போல் நீண்ட கண்களுடன், புகழ்பெற்ற சனத்குமாரரும், ஋புவும், இருவரும் தூய பிரம்மச்சரியத்துடன் இருந்தார்கள்.

ஸநகஃ ஸநாதநஶ்சைவ ததைவ ச ஸநந்தநஃ உத்பந்நாஃ ஸமகாலம் தே புத்த்யாதீந்த்ரியதர்ஶநாஃ

சனகன், சனாதனன், அதுபோல் சனந்தனனும், எல்லோரும் ஒரே நேரத்தில் பிறந்து, அறிவால் எல்லாவற்றையும் கடந்த பார்வையுடன் இருந்தார்கள்.

உத்பந்நாஃ ப்ரதிபாத்மாநோ ஜகதாம் ஸ்திதிஹேதவஃ நாரப்ஸ்யந்தே ச கர்மாணி தாபத்ரயவிவர்ஜிதாஃ

அவர்கள் உள்ளார்ந்த ஞானமாக பிறந்து, உலகம் நிலைத்திருப்பதற்குக் காரணமாகவும், எந்தச் செயலிலும் ஈடுபடாமல், மூன்று விதமான துயரங்களிலிருந்து விடுபட்டவர்களாக இருந்தார்கள்.

அல்பஸௌக்யம் பஹுக்லேஶம் ஜராஶோகஸமந்விதம் ஜீவநம் மரணம் சைவ ஸம்பவஶ் ச புநஃ புநஃ

இந்த வாழ்க்கையும், மரணமும், மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பும், குறைவான மகிழ்ச்சியுடன், அதிகமான துயரமும், முதுமையும், துக்கமும் சேர்ந்திருக்கின்றன.

அல்பபூதம் ஸுகம் ஸ்வர்கே துஃகாநி நரகே ததா விதித்வா சாகமம் ஸர்வம் அவஶ்யம் பவிதவ்யதாம்

சுவர்க்கத்தில் மகிழ்ச்சி மிகக் குறைவு, நரகத்தில் துயரம் உள்ளது; இதை எல்லாம் அறிந்து, விதியை ஏற்க வேண்டியது நிச்சயம் என்பதை உணர வேண்டும்.

ரு'பும் ஸநத்குமாரம் ச த்ரு'ஷ்ட்வா தவ வஶே ஸ்திதௌ த்ரயஸ்து த்ரீந் குணாந் ஹித்வா சாத்மஜாஃ ஸநகாதயஃ

஋புவையும் சனத்குமாரனையும் உன் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதைப் பார்த்து, உன் மூன்று மக்களான சனகன் முதலியோர், மூன்று குணங்களையும் விட்டு விட்டார்கள்.

வவர்தேந து ஜ்ஞாநேந ப்ரவ்ரு'த்தாஸ்தே மஹௌஜஸஃ ததஸ்தேஷு ப்ரவ்ரு'த்தேஷு ஸநகாதிஷு வை த்ரிஷு

அவர்கள் பெரிய சக்தியுடன் ஞானப் பாதையில் சென்றார்கள்; அந்த மூவரான சனகன் முதலியோர் அந்த வழியில் முன்னேறினர்.

பவிஷ்யஸி விமூடஸ்த்வம் மாயயா ஶங்கரஸ்ய து ஏவம் கல்பே து வைவ்ரு'த்தே ஸம்ஜ்ஞா நஶ்யதி தே ऽநக

சங்கரனின் மாயையால் நீ குழப்பமடைவேய்; இவ்வாறு, உலகம் மாறும் போது, பாவமில்லாதவனே, உன் அறிவு மறைந்து போகும்.

கல்பே ஶேஷாணி பூதாநி ஸூக்ஷ்மாணி பார்திவாநி ச ஸர்வேஷாம் ஹ்யைஶ்வரீ மாயா ஜாக்ரு'திஃ ஸமுதாஹ்ரு'தா

காலச் சுற்றின் முடிவில், மீதமுள்ள உயிர்கள், நுண்மையானவர்களும், பூமியிலுள்ளவர்களும், எல்லோருக்கும் இறைவனின் மாயையால் விழிப்படைகின்றனர் என்று கூறப்படுகிறது.