லிங்கபுராணம்

அவ்யக்தாதிவிஶேஷாந்தம் விஶ்வம் தஸ்யாஃ ஸமுச்ச்ரிதம் விஶ்வதாத்ரீ த்வஜாக்யா ச ஶைவீ ஸா ப்ரக்ரு'திஃ ஸ்ம்ரு'தா

அவளிலிருந்து, வெளிப்படாததிலிருந்து குறிப்பிட்டவற்றுவரை இந்த உலகம் தோன்றியது; அவள் உலகத்துக்குத் தாயாகவும், அஜா என்ற பெயராலும், சிவீயாகிய இயற்கை என்றும் நினைவுபடுத்தப்படுகிறாள்.

தாமஜாம் லோஹிதாம் ஶுக்லாம் க்ரு'ஷ்ணாமேகாம் பஹுப்ரஜாம் ஜநித்ரீமநுஶேதே ஸ்ம ஜுஷமாணஃ ஸ்வரூபிணீம்

அந்த பிறப்பில்லாதவள் சிவந்த, வெள்ளை, கருப்பு நிறங்களுடன், பல உயிர்களுக்கு ஒரே தாயாக இருந்தாள்; தன் சொந்த வடிவில் மகிழ்ந்த சிவபெருமான், அவளோடு சேர்ந்தார்.

தாமேவாஜாமஜோ ऽந்யஸ்து புக்தபோகாம் ஜஹாதி ச அஜா ஜநித்ரீ ஜகதாம் ஸாஜேந ஸமதிஷ்டிதா

வேறொரு பிறப்பில்லாதவன், அவளுடைய இன்பங்களை அனுபவித்தபின் விலகிச் செல்கிறான்; உலகங்களுக்கு தாயான அந்த அஜா, பிறப்பில்லாதவனுடன் நிலைபெற்றிருக்கிறாள்.

ப்ராதுர்பபூவ ஸ மஹாந் புருஷாதிஷ்டிதஸ்ய ச அஜாஜ்ஞயா ப்ரதாநஸ்ய ஸர்ககாலே குணைஸ் த்ரிபிஃ

அந்த அஜாவின் கட்டளையின்படி, படைப்பின் நேரத்தில், மூன்று குணங்களுடன், புருஷன் ஆட்சி செய்யும் வகையில், மகத் உருவானது.

ஸிஸ்ரு'க்ஷயா சோத்யமாநஃ ப்ரவிஶ்யாவ்யக்தமவ்யயம் வ்யக்தஸ்ரு'ஷ்டிம் விகுருதே சாத்மநாதிஷ்டிதோ மஹாந்

படைக்க விரும்பி உந்தப்பட்ட மகத், வெளிப்படாத, அழியாததை அடைந்து, தானாகவே நிலைபெற்று, வெளிப்பட்ட படைப்பை உருவாக்குகிறது.

மஹதஸ்து ததா வ்ரு'த்திஃ ஸம்கல்பாத்யவஸாயிகா மஹதஸ் த்ரிகுணஸ் தஸ்மாத் அஹம்காரோ ரஜோ ऽதிகஃ

மகத்திலிருந்து தீர்மானிக்கும் செயலும் தோன்றுகிறது; மூன்று குணங்களும் கொண்ட மகத்திலிருந்து, ராஜஸ் அதிகம் கொண்ட அஹங்காரம் பிறக்கிறது.

தேநைவ சாவ்ரு'தஃ ஸம்யக் அஹம்காரஸ் தமோ ऽதிகஃ மஹதோ பூததந்மாத்ரம் ஸர்கக்ரு'த்வை பபூவ ச

அந்தத் தமஸ் அதிகமான அஹங்காரம் மூடி, மகத்திலிருந்து உயிர்கள் உருவாகும் நுண்ணிய பொருள்கள் தோன்றின.

அஹம்காராச்சப்தமாத்ரம் தஸ்மாதாகாஶமவ்யயம் ஸஶப்தமாவ்ரு'ணோத்பஶ்சாத் ஆகாஶம் ஶப்தகாரணம்

அஹங்காரத்திலிருந்து ஒலி என்ற நுண்மம் தோன்றுகிறது; அதிலிருந்து அழியாத ஆகாயம் பிறக்கிறது; ஆகாயம், ஒலியைக் கொண்டது, பின்னர் அதை மூடுகிறது; ஆகாயமே ஒலிக்குக் காரணம்.

தந்மாத்ராத்பூதஸர்கஶ் ச த்விஜாஸ்த்வேவம் ப்ரகீர்திதஃ ஸ்பர்ஶமாத்ரம் ததாகாஶாத் தஸ்மாத்வாயுர் மஹாந்முநே

நுண்மங்களிலிருந்து, உயிர்கள் உருவாகும் படைப்பு நிகழ்கிறது என்று கூறப்படுகிறது; ஆகாயத்திலிருந்து தொடும் நுண்மம், அதிலிருந்து காற்று, ஓ மகா முனிவரே, தோன்றுகிறது.

தஸ்மாச்ச ரூபமாத்ரம் து ததோ ऽக்நிஶ்ச ரஸஸ்ததஃ ரஸாதாபஃ ஶுபாஸ்தாப்யோ கந்தமாத்ரம் தரா ததஃ

அதிலிருந்து உருவின் நுண்மம், பின்னர் அக்கினி, ருசியிலிருந்து நீர், அதிலிருந்து மணத்தின் நுண்மம், பின்னர் பூமி தோன்றியது.

ஆவ்ரு'ணோத்தி ததாகாஶம் ஸ்பர்ஶமாத்ரம் த்விஜோத்தமாஃ ஆவ்ரு'ணோத்ரூபமாத்ரம் து வாயுர்வாதி க்ரியாத்மகஃ

ஓ சிறந்த இருமுறை பிறந்தவர்களே, ஆகாயம் தொடும் நுண்மத்தை மூடியது; செயலில் வல்ல காற்று உருவின் நுண்மத்தை மூடியது.

ஆவ்ரு'ணோத்ரஸமாத்ரம் வை தேவஃ ஸாக்ஷாத்விபாவஸுஃ ஆவ்ரு'ண்வாநா கந்தமாத்ரம் ஆபஃ ஸர்வரஸாத்மிகாஃ

தேவன் அக்கினி நேரடியாக ருசியின் நுண்மத்தை மூடினான்; எல்லா ருசிகளும் கொண்ட நீர் மணத்தின் நுண்மத்தை மூடின.

க்ஷ்மா ஸா பஞ்சகுணா தஸ்மாத் ஏகோநா ரஸஸம்பவாஃ த்ரிகுணோ பகவாந்வஹ்நிர் த்விகுணஃ ஸ்பர்ஶஸம்பவஃ

அதனால் பூமி ஐந்து குணங்கள் கொண்டது; அதிலிருந்து குறைவான ருசிகள் உடையவை தோன்றுகின்றன; பகவான் அக்கினி மூன்று குணங்கள் கொண்டவன்; தொடுதலிலிருந்து தோன்றும் காற்று இரண்டு குணங்கள் கொண்டது.

அவகாஶஸ்ததோ தேவ ஏகமாத்ரஸ்து நிஷ்கலஃ தந்மாத்ராத்பூதஸர்கஶ் ச விஜ்ஞேயஶ் ச பரஸ்பரம்

அதன்பின், ஆகாயம் ஒரு குணம் கொண்ட, பகுத்தறிய முடியாத தேவனாகும்; நுண்மங்களிலிருந்து உருவான பொருட்களின் படைப்பும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையதாக அறியப்பட வேண்டும்.

வைகாரிகஃ ஸாத்த்விகோ வை யுகபத்ஸம்ப்ரவர்ததே ஸர்கஸ் ததாப்யஹம்காராத் ஏவமத்ர ப்ரகீர்திதஃ

வைகாரிகம் என்ற சாத்த்விகம் ஒரே நேரத்தில் செயல்படுகிறது; இப்படியே, அஹங்காரத்திலிருந்து படைப்பு நிகழ்கிறது என்று இங்கு கூறப்பட்டது.

பஞ்ச புத்தீந்த்ரியாண்யஸ்ய பஞ்ச கர்மேந்த்ரியாணி து ஶப்தாதீநாமவாப்த்யர்தம் மநஶ்சைவோபயாத்மகம்

அதிலிருந்து ஐந்து அறிவு உறுப்புகள், ஐந்து செயல் உறுப்புகள், இரண்டும் சேர்ந்து செயல்படும் மனம், ஒலி முதலியவற்றை அறிய உருவாகின்றன.

மஹதாதிவிஶேஷாந்தா ஹ்ய் அண்டமுத்பாதயந்தி ச ஜலபுத்புதவத்தஸ்மாத் அவதீர்ணஃ பிதாமஹஃ

மகத்திலிருந்து குறிப்பிட்ட பொருட்கள் வரை, அவை அண்டத்தை உருவாக்குகின்றன; அந்த அண்டத்தில், நீரில் புட்பம் தோன்றுவது போல, பிதாமகன் அவ்விடம் தோன்றினார்.

ஸ ஏவ பகவாந் ருத்ரோ விஷ்ணுர்விஶ்வகதஃ ப்ரபுஃ தஸ்மிந்நண்டே த்விமே லோகா அந்தர்விஶ்வமிதம் ஜகத்

அந்த பரமன் ருத்ரனே விஷ்ணுவாகவும், உலகெங்கும் நிறைந்த தலைவனாகவும் இருக்கிறார். அந்த அண்டத்துக்குள் இந்த உலகங்கள் எல்லாம், இந்த பிரபஞ்சம் முழுவதும் உள்ளன.

அண்டம் தஶகுணேநைவ வாரிணா ப்ராவ்ரு'தம் பஹிஃ ஆபோ தஶகுணேநைவ தத்பாஹ்யஸ்தேஜஸா வ்ரு'தாஃ

அண்டத்தை வெளியே பத்து மடங்கு பெரிய நீர் சூழ்ந்துள்ளது; அந்த நீரையும் வெளியே, அதைவிட பத்து மடங்கு பெரிய அகம் சூழ்ந்துள்ளது.

தேஜோ தஶகுணேநைவ பாஹ்யதோ வாயுநா வ்ரு'தம் வாயுர்தஶகுணேநைவ பாஹ்யதோ நபஸா வ்ரு'தஃ

அந்த அகத்தை வெளியே பத்து மடங்கு பெரிய காற்று சூழ்ந்துள்ளது; அந்த காற்றையும் வெளியே, பத்து மடங்கு பெரிய ஆகாயம் சூழ்ந்துள்ளது.

ஆகாஶேநாவ்ரு'தோ வாயுர் அஹம்காரேண ஶப்தஜஃ மஹதா ஶப்தஹேதுர்வை ப்ரதாநேநாவ்ரு'தஃ ஸ்வயம்

காற்றை ஆகாயம் மூடியுள்ளது; ஒலி அஹங்காரத்திலிருந்து தோன்றுகிறது; ஒலிக்கு காரணமான மகத்தும், அதுவும் முதன்மை பொருளால் மூடப்பட்டுள்ளது.

ஸப்தாண்டாவரணாந்யாஹுஸ் தஸ்யாத்மா கமலாஸநஃ கோடிகோடியுதாந்யத்ர சாண்டாநி கதிதாநி து

அண்டத்திற்கு ஏழு மூடல்கள் உள்ளன என்று கூறப்படுகிறது; அதன் ஆத்மா தாமரையில் அமர்ந்தவன்; இங்கு கோடி கோடியாக அண்டங்கள் இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

தத்ரதத்ர சதுர்வக்த்ரா ப்ரஹ்மாணோ ஹரயோ பவாஃ ஸ்ரு'ஷ்டாஃ ப்ரதாநேந ததா லப்த்வா ஶம்போஸ்து ஸம்நிதிம்

ஒவ்வொரு அண்டத்திலும் நான்கு முகம் கொண்ட பிரம்மாக்கள், விஷ்ணுக்கள், பவன்கள் முதன்மை பொருளால் உருவாக்கப்படுகிறார்கள்; பிறகு அவர்கள் சம்புவின் அருளைப் பெறுகிறார்கள்.

லயஶ்சைவ ததாந்யோந்யம் ஆந்த்யந்தம் இதி கீர்திதம் ஸர்கஸ்ய ப்ரதிஸர்கஸ்ய ஸ்திதேஃ கர்தா மஹேஶ்வரஃ

இவ்வாறு, அண்டம் முடியும் வரை பரஸ்பரம் உருவாக்கமும் அழிவும் நடைபெறுகிறது என்று கூறப்படுகிறது; மகேஸ்வரன் தான் படைப்பு, நிலை, அழிவு ஆகியவற்றை நடத்துபவர்.

ஸர்கே ச ரஜஸா யுக்தஃ ஸத்த்வஸ்தஃ ப்ரதிபாலநே ப்ரதிஸர்கே தமோத்ரிக்தஃ ஸ ஏவ த்ரிவிதஃ க்ரமாத்

படைப்பில் அவர் ரஜஸுடன் இருக்கிறார்; பாதுகாப்பில் சத்த்வத்தில் நிலைத்திருக்கிறார்; அழிவில் தமஸில் மிகுதியுடன் இருக்கிறார்; இவ்வாறு அவர் மூன்று வகையாகத் திகழ்கிறார்.

ஆதிகர்தா ச பூதாநாம் ஸம்ஹர்தா பரிபாலகஃ தஸ்மாந்மஹேஶ்வரோ தேவோ ப்ரஹ்மணோ ऽதிபதிஃ ஶிவஃ

அவர் எல்லா உயிர்களின் ஆதிகர்த்தாவும், அழிப்பவரும், காப்பவரும்; ஆகவே மகேஸ்வரன், சிவன், பிரம்மாவின் தலைவன் ஆவார்.

ஸதாஶிவோ பவோ விஷ்ணுர் ப்ரஹ்மா ஸர்வாத்மகோ யதஃ ஏகதண்டே ததா லோகா இமே கர்தா பிதாமஹஃ

சதாசிவன், பவன், விஷ்ணு, பிரம்மா ஆகியோர் எல்லாம் அவருடைய உலகளாவிய ரூபங்கள்; ஒவ்வொரு அண்டத்திலும் உலகங்களை பிதாமகன் படைக்கிறார்.

ப்ராக்ரு'தஃ கதிதஸ்த்வேஷ புருஷாதிஷ்டிதோ மயா ஸர்கஶ் சாபுத்திபூர்வஸ்து த்விஜாஃ ப்ராதமிகஃ ஶுபஃ

இது இயற்கையான படைப்பு என்று அழைக்கப்படுகிறது; புருஷன் அதைக் கண்காணிக்கிறார் என்று நான் கூறினேன்; இந்த முதன்மை, மங்களமான படைப்பு யோசனை இல்லாமல் தோன்றுகிறது.

அத ப்ராதமிகஸ்யேஹ யஃ காலஸ்ததஹஃ ஸ்ம்ரு'தம் ஸர்கஸ்ய தாத்ரு'ஶீ ராத்ரிஃ ப்ராக்ரு'தஸ்ய ஸமாஸதஃ

இப்போது, இந்த முதன்மை படைப்பின் காலம் ஒரு பகல் எனப்படுகிறது; படைப்பின் இரவு என்பது இயற்கை அழிவின் இரவாகும்.