லிங்கபுராணம்

ஸத்பாவவசநம் ப்ரூஹி பத்மாதவதர ப்ரபோ ஸ த்வம் ச நோ மஹாயோகீ த்வமீட்யஃ ப்ரணவாத்மகஃ

'நல்ல மனதுடன் வார்த்தை பேசு, ஆண்டவரே, தாமரையிலிருந்து இறங்கி வா; நீ நம் பெரிய யோகி, புகழ் பெறும், ஓம் என்ற பிரணவத்தின் ஆதாரம்.'

அத்யப்ரப்ரு'தி ஸர்வேஶஃ ஶ்வேதோஷ்ணீஷவிபூஷிதஃ பத்மயோநிரிதி ஹ்யேவம் க்யாதோ நாம்நா பவிஷ்யஸி

இன்று முதல், எல்லாம் ஆளும் இறைவனே, வெள்ளை தலையில் பட்டை அணிந்தவராய், நீ 'பத்மயோனி' என்ற பெயரால் புகழ்பெறுவாய்.

புத்ரோ மே த்வம் பவ ப்ரஹ்மந் ஸப்தலோகாதிபஃ ப்ரபோ ததஃ ஸ பகவாந்தேவோ வரம் தத்த்வா கிரீடிநே

'என் மகனாக வா, பிரம்மனே, ஏழு உலகங்களின் ஆண்டவரே.' பின்னர், கிரீடம் அணிந்தவருக்கு அந்த வரத்தை அளித்த புனித தேவன்—

ஏவம் பவது சேத்யுக்த்வா ப்ரீதாத்மா கதமத்ஸரஃ ப்ரத்யாஸந்நம் அதாயாந்தம் பாலார்காபம் மஹாநநம்

'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று கூறி, மகிழ்ச்சி மற்றும் பொறாமை இல்லாத மனதுடன், அருகில் வந்து கொண்டிருக்கும், எழும் சூரியனைப் போல் முகம் கொண்டவனைப் பார்த்தார்.

பவமத்யத்புதம் த்ரு'ஷ்ட்வா நாராயணமதாப்ரவீத் அப்ரமேயோ மஹாவக்த்ரோ தம்ஷ்ட்ரீ த்வஸ்தஶிரோருஹஃ

அந்த அதிசயமான உருவை பார்த்து, நாராயணன் கூறினார்: 'அளவிட முடியாதவர், பெரிய வாயும், பல்லும், தலைமுடி எரிந்ததும் கொண்டவர்—'

தஶபாஹுஸ்த்ரிஶூலாங்கோ நயநைர்விஶ்வதஃ ஸ்திதஃ லோகப்ரபுஃ ஸ்வயம் ஸாக்ஷாத் விக்ரு'தோ முஞ்ஜமேகலீ

பத்து கை, திரிசூலம் சின்னம், எல்லா பக்கமும் கண்கள், உலகை ஆளும் இறைவன், தானே வெளிப்பட்டவர், வித்தியாசமான உருவம், முன்ஜை கயிறு கட்டியவர்—

மேண்ட்ரேணோர்த்வேந மஹதா நர்தமாநோ ऽதிபைரவம் கஃ கல்வேஷ புமாந் விஷ்ணோ தேஜோராஶிர் மஹாத்யுதிஃ

பெரிய எழுந்த லிங்கத்துடன், மிகவும் பயங்கரமாக கர்ஜித்து, இந்த மனிதர் யார், விஷ்ணுவே, ஒளியின் பெரும் திரளும், மிகுந்த பிரகாசமும் உடையவர்?

வ்யாப்ய ஸர்வா திஶோ த்யாம் ச இத ஏவாபிவர்ததே தேநைவமுக்தோ பகவாந் விஷ்ணுர்ப்ரஹ்மாணமப்ரவீத்

அவர் எல்லா திசைகளையும் வானத்தையும் நிரப்பி, இப்போது அங்கிருந்து முன்னேறுகிறார்; இப்படிச் சொல்லப்பட்டபோது, புனித விஷ்ணு பிரம்மாவிடம் பேசினார்:

பத்ப்யாம் தலநிபாதேந யஸ்ய விக்ரமதோ ऽர்ணவே வேகேந மஹதாகாஶே ऽப்யுத்திதாஶ் ச ஜலஶயாஃ

அவர் காலால் கடலில் அடியிட்டு நடந்தபோது, அந்த வேகத்தால் பெரிய வானிலும் நீர் எழுந்தன.

ஸ்தூலாத்பிர் விஶ்வதோ ऽத்யர்தம் ஸிச்யஸே பத்மஸம்பவ க்ராணஜேந ச வாதேந கம்ப்யமாநம் த்வயா ஸஹ

மிகவும் தடிப்பான பொருள்களிலிருந்து, நீ எல்லா திசைகளிலும் நிறைவாகப் பசைந்துள்ளாய், தாமரையிலிருந்து பிறந்தவனே; வாசனை உணர்வால் எழும் காற்றும், உன்னுடன் சேர்ந்து அதிர்வை உண்டாக்குகிறது.

தோதூயதே மஹாபத்மம் ஸ்வச்சந்தம் மம நாபிஜம் ஸமாகதோ பவாநீஶோ ஹ்ய் அநாதிஶ்சாந்தக்ரு'த்ப்ரபுஃ

என் நாபியில் இருந்து சுதந்திரமாக எழுந்த அந்த பெரிய தாமரை அதிர்கிறது; ஆதியில்லாதவன், முடிவை ஏற்படுத்தும் இறையவன், பவனே வந்து சேர்ந்துள்ளார்.

பவாநஹம் ச ஸ்தோத்ரேண உபதிஷ்டாவ கோத்வஜம் ததஃ க்ருத்தோ ऽம்புஜாபாக்ஷம் ப்ரஹ்மா ப்ரோவாச கேஶவம்

நான் மற்றும் பவனும் பாடல்களுடன் மாடு கொடியை ஏந்தும் அவரை அணுகினோம். அப்போது, கோபமடைந்த பிரம்மா, தாமரை போன்ற கண்கள் உடைய கேசவனை நோக்கி பேசினார்.

பவாந்ந நூநமாத்மாநம் வேத்தி லோகப்ரபும் விபும் ப்ரஹ்மாணம் லோககர்தாரம் மாம் ந வேத்ஸி ஸநாதநம்

நீ உன்னை, உலகங்களின் ஆண்டவனை, எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்தவனை உண்மையில் அறியவில்லை; நீ உலகங்களை படைக்கும் நித்திய பிரம்மாவான என்னையும் அறியவில்லை.

கோ ஹ்யஸௌ ஶங்கரோ நாம ஆவயோர்வ்யதிரிச்யதே தஸ்ய தத்க்ரோதஜம் வாக்யம் ஶ்ருத்வா ஹரிரபாஷத

நம்மிருவரையும் தாண்டி, சங்கரர் என்று பெயரிடப்பட்டவர் யார்? அந்த கோபத்தில் பிறந்த வார்த்தைகளை கேட்ட ஹரி பேசினார்.

மா மைவம் வத கல்யாண பரிவாதம் மஹாத்மநஃ மஹாயோகேந்தநோ தர்மோ துராதர்ஷோ வரப்ரதஃ

அப்படி பேசாதே, மங்களமானவரே, அந்த மகானை இழிவுபடுத்தாதே; அவர் பெரிய யோகியின் தலைவன், தர்மம், எளிதில் வெல்ல முடியாதவர், வரங்களை வழங்குபவர்.

ஹேதுரஸ்யாத ஜகதஃ புராணபுருஷோ ऽவ்யயஃ பீஜீ கல்வேஷ பீஜாநாம் ஜ்யோதிரேகஃ ப்ரகாஶதே

இந்த உலகிற்கு காரணமாக இருப்பவர், பழையதும் அழியாததும் ஆன puruṣaṉ. எல்லா விதைகளுக்கும் விதையாக இருப்பவர், ஒற்றை ஒளியாக பிரகாசிக்கிறார்.

பாலக்ரீடநகைர்தேவஃ க்ரீடதே ஶங்கரஃ ஸ்வயம் ப்ரதாநமவ்யயோ யோநிர் அவ்யக்தம் ப்ரக்ரு'திஸ்தமஃ

சிவபெருமான் தானே குழந்தையாக விளையாடும் போல் விளையாடுகிறார்; அழியாத முதன்மைத் தத்துவம், கருவாகவும், வெளிப்படாததும், இயற்கையின் இருளாகவும் இருக்கிறார்.

மம சைதாநி நாமாநி நித்யம் ப்ரஸவதர்மிணஃ யஃ கஃ ஸ இதி துஃகார்தைர் த்ரு'ஶ்யதே யதிபிஃ ஶிவஃ

என் இந்த பெயர்கள் எப்போதும் படைக்கும் தன்மை உடையவை; யார் அந்த சிவன் என்று துன்பத்தில் உள்ள தவமிருக்கும் முனிவர்கள் காண்கிறார்கள்.

ஏஷ பீஜீ பவாந்பீஜம் அஹம் யோநிஃ ஸநாதநஃ ஸ ஏவமுக்தோ விஶ்வாத்மா ப்ரஹ்மா விஷ்ணுமப்ரு'ச்சத

அவர் விதை, நீ விதைதாரன், நான் என்றும் இருக்கும் கரு; இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, உலகுக்கு ஆத்மாவாக உள்ள பிரம்மா, விஷ்ணுவை கேட்டார்.

பவாந் யோநிரஹம் பீஜம் கதம் பீஜீ மஹேஶ்வரஃ ஏதந்மே ஸூக்ஷ்மமவ்யக்தம் ஸம்ஶயம் சேத்துமர்ஹஸி

நீயே கருவறை, நானே விதை; அப்படியிருக்க, மகேஸ்வரன் விதைதாரி என்பதற்கு என்ன காரணம்? இந்த நுண்ணிய, வெளிப்படாத சந்தேகத்தை நீ தீர்க்க வேண்டும்.

ஜ்ஞாத்வா ச விவிதோத்பத்திம் ப்ரஹ்மணோ லோகதந்த்ரிணஃ இமம் பரமஸாத்ரு'ஶ்யம் ப்ரஶ்நம் அப்யவதத்தரிஃ

உலகங்களை நடத்தும் பிரம்மாவின் பலவகை தோற்றங்களை அறிந்த பிறகு, இந்த உயர்ந்த ஒற்றுமை குறித்த கேள்விக்கு ஹரி பதில் அளித்தான்.

அஸ்மாந்மஹத்தரம் பூதம் குஹ்யமந்யந்ந வித்யதே மஹதஃ பரமம் தாம ஶிவம் அத்யாத்மிநாம் பதம்

இதைவிட பெரியதும், ரகசியமானதும் வேறில்லை; இது மகத்தானவர்களின் உயர்ந்த தலம், ஆன்மாவை நாடுவோருக்கான சிவபதம்.

த்விவிதம் சைவமாத்மாநம் ப்ரவிபஜ்ய வ்யவஸ்திதஃ நிஷ்கலஸ்தத்ர யோ ऽவ்யக்தஃ ஸகலஶ் ச மஹேஶ்வரஃ

இவ்வாறு, ஆத்மா இருவகையாகப் பிரிக்கப்பட்டு நிலைத்துள்ளது; அங்கு மகேஸ்வரன் பகுப்பில்லாத வெளிப்படாதவனும், பகுப்புகளுடன் கூடிய வெளிப்பட்டவனுமாக இருக்கிறார்.

யஸ்ய மாயாவிதிஜ்ஞஸ்ய அகம்யகஹநஸ்ய ச புரா லிங்கோத்பவம் பீஜம் ப்ரதமம் த்வாதிஸர்கிகம்

மாயையின் இயல்பையும், அதன் ஆழமும் எவராலும் அறிய முடியாததையும் நன்கு அறிந்தவருக்காக, உம்மைப் போன்ற முதல் விதை, அந்த லிங்கத்தின் ஆரம்பத்தில் தோன்றியது.

மம யோநௌ ஸமாயுக்தம் தத்பீஜம் காலபர்யயாத் ஹிரண்மயமகூபாரே யோந்யாமண்டமஜாயத

அந்த விதை என் கருவில் சேர்ந்து, காலப்போக்கில், அந்த கருவில் பொன்னான முட்டையை உருவாக்கியது.

ஶதாநி தஶ வர்ஷாணாம் அண்டம் அப்ஸு ப்ரதிஷ்டிதம் அந்தே வர்ஷஸஹஸ்ரஸ்ய வாயுநா தத்த்விதா க்ரு'தம்

பத்து நூறு ஆண்டுகள் அந்த முட்டை நீரில் உறைந்திருந்தது; ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிவில், அது காற்றால் இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டது.

கபாலமேகம் த்யௌர்ஜஜ்ஞே கபாலமபரம் க்ஷிதிஃ உல்பம் தஸ்ய மஹோத்ஸேதோ யோ ऽஸௌ கநகபர்வதஃ

அந்த முட்டையின் ஒரு ஓடு ஆகாயமாகவும், மற்றொரு ஓடு பூமியாகவும் ஆனது; அதன் தடித்த உறை, உயரமானது, அதுவே அந்த பொன்னான மலை.

ததஶ் ச ப்ரதிஸம்த்யாத்மா தேவதேவோ வரஃ ப்ரபுஃ ஹிரண்யகர்போ பகவாம்ஸ் த்வ் அபிஜஜ்ஞே சதுர்முகஃ

அந்தச் சந்திப்பிலிருந்து, தேவர்களின் தலைவன், எல்லாம் அருளும் ஹிரண்யகர்ப்பன், நான்கு முகங்களுடன் பிறந்தான்.

ஆ தாரார்கேந்துநக்ஷத்ரம் ஶூந்யம் லோகமவேக்ஷ்ய ச கோ ऽஹமித்யபி ச த்யாதே குமாராஸ்தே ऽபவம்ஸ்ததா

நட்சத்திரங்கள், சந்திரன், சூரியன் வரை இந்த உலகம் வெறுமையாக இருப்பதைப் பார்த்து, 'நான் யார்?' என்று தியானித்தபோது, குமாரர்களே, அப்போது நான் தோன்றினேன்.