லிங்கபுராணம்

ததோ வர்ஷஸஹஸ்ராத்து உபாவ்ரு'த்தஸ்ய மே ऽநக த்வயா மத்ஸரபாவேந மாம் வஶீகர்துமிச்சதா

அதன்பின், ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தபின், பாவமில்லாதவனே, நீ போட்ட போட்டியில் என்னை அடக்க விரும்பி, என்னை வெளியே அழைத்தாய்.

ஆஶு த்வாராணி ஸர்வாணி பிஹிதாநி ஸமந்ததஃ ததோ மயா மஹாபாக ஸம்சிந்த்ய ஸ்வேந தேஜஸா

அனைத்து வாசல்களும் எல்லா பக்கமும் விரைவாக மூடப்பட்டன; அதன்பின், பெரும் பாக்கியசாலி, நான் என் சக்தியால் யோசித்தேன்.

லப்தோ நாபிப்ரதேஶேந பத்மஸூத்ராத்விநிர்கமஃ மா பூத்தே மநஸோ ऽல்போ ऽபி வ்யாகாதோ ऽயம் கதம்சந

அப்போது, நாபி இடத்தில் இருந்து தாமரைத் தண்டு வழியாக ஒரு வழி கிடைத்தது; உன் எண்ணத்தில் சிறிதும் தடையோ குழப்பமோ ஏற்பட வேண்டாம்.

இத்யேஷாநுகதிர்விஷ்ணோ கார்யாணாம் ஔபஸர்பிணீ யந்மயாநந்தரம் கார்யம் ப்ரூஹி கிம் கரவாண்யஹம்

இவ்வாறு, விஷ்ணுவே, இப்பணிகளுக்காக இப்படிச் செய்ய வேண்டும்; இனி நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லுங்கள்.

ததஃ பரமமேயாத்மா ஹிரண்யகஶிபோ ரிபுஃ அநவத்யாம் ப்ரியாமிஷ்டாம் ஶிவாம் வாணீம் பிதாமஹாத்

பின்னர், அளவிட முடியாத ஆன்மாவான ஹிரண்யகசிபு என்ற பகைவர், பிதாமகரான பிரம்மாவிடம் இருந்து குறைபாடில்லாத, இனிய, Mangalamana வரத்தைப் பெற்றார்.

ஶ்ருத்வா விகதமாத்ஸர்யம் வாக்யமஸ்மை ததௌ ஹரிஃ ந ஹ்யேவமீத்ரு'ஶம் கார்யம் மயாத்யவஸிதம் தவ

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டு, பொறாமை இல்லாமல், ஹரி அவருக்கு அந்த வரத்தை அளித்தார்; ஏனெனில், உனக்காக இப்படிப்பட்ட செயலை நான் தீர்மானிக்கவில்லை.

த்வாம் போதயிதுகாமேந க்ரீடாபூர்வம் யத்ரு'ச்சயா ஆஶு த்வாராணி ஸர்வாணி காடிதாநி மயாத்மநஃ

உனக்கு அறிவுரை கூறவேண்டும் என்ற ஆசையால், விளையாட்டாகவும், தற்செயலாகவும், நான் விரைவாக என் உள்ளத்திலுள்ள எல்லா வாசல்களையும் மூடினேன்.

ந தே ऽந்யதாவகந்தவ்யம் மாந்யஃ பூஜ்யஶ் ச மே பவாந் ஸர்வம் மர்ஷய கல்யாண யந்மயாபக்ரு'தம் தவ

நீ வேறு விதமாக நினைக்க வேண்டாம்; நீ எனக்கு மதிப்பும், பூஜையும் பெறும் ஒருவர். நான் உனக்கு செய்த தவறுகளை எல்லாம் மன்னித்துவிடு, Mangalamana one.

அஸ்மாந் மயோஹ்யமாநஸ்த்வம் பத்மாதவதர ப்ரபோ நாஹம் பவந்தம் ஶக்நோமி ஸோடும் தேஜோமயம் குரும்

நீயால் நான் மதிக்கப்படுகிறேன், ஆண்டவரே, தாமரையிலிருந்து இறங்கி வா; ஒளிவீசும், மதிப்புக்குரியவரான உன்னை நான் தாங்க முடியவில்லை.

ஸ ஹோவாச வரம் ப்ரூஹி பத்மாதவதர ப்ரபோ புத்ரோ பவ மமாரிக்ந முதம் ப்ராப்ஸ்யஸி ஶோபநாம்

அவர் கூறினார்: 'ஒரு வரம் கேள், ஆண்டவரே, தாமரையிலிருந்து இறங்கி வா; பகைகளை அழிப்பவரே, என் மகனாக வா, நீ மிகுந்த மகிழ்ச்சி பெறுவாய்.'

ஸத்பாவவசநம் ப்ரூஹி பத்மாதவதர ப்ரபோ ஸ த்வம் ச நோ மஹாயோகீ த்வமீட்யஃ ப்ரணவாத்மகஃ

'நல்ல மனதுடன் வார்த்தை பேசு, ஆண்டவரே, தாமரையிலிருந்து இறங்கி வா; நீ நம் பெரிய யோகி, புகழ் பெறும், ஓம் என்ற பிரணவத்தின் ஆதாரம்.'

அத்யப்ரப்ரு'தி ஸர்வேஶஃ ஶ்வேதோஷ்ணீஷவிபூஷிதஃ பத்மயோநிரிதி ஹ்யேவம் க்யாதோ நாம்நா பவிஷ்யஸி

இன்று முதல், எல்லாம் ஆளும் இறைவனே, வெள்ளை தலையில் பட்டை அணிந்தவராய், நீ 'பத்மயோனி' என்ற பெயரால் புகழ்பெறுவாய்.

புத்ரோ மே த்வம் பவ ப்ரஹ்மந் ஸப்தலோகாதிபஃ ப்ரபோ ததஃ ஸ பகவாந்தேவோ வரம் தத்த்வா கிரீடிநே

'என் மகனாக வா, பிரம்மனே, ஏழு உலகங்களின் ஆண்டவரே.' பின்னர், கிரீடம் அணிந்தவருக்கு அந்த வரத்தை அளித்த புனித தேவன்—

ஏவம் பவது சேத்யுக்த்வா ப்ரீதாத்மா கதமத்ஸரஃ ப்ரத்யாஸந்நம் அதாயாந்தம் பாலார்காபம் மஹாநநம்

'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று கூறி, மகிழ்ச்சி மற்றும் பொறாமை இல்லாத மனதுடன், அருகில் வந்து கொண்டிருக்கும், எழும் சூரியனைப் போல் முகம் கொண்டவனைப் பார்த்தார்.

பவமத்யத்புதம் த்ரு'ஷ்ட்வா நாராயணமதாப்ரவீத் அப்ரமேயோ மஹாவக்த்ரோ தம்ஷ்ட்ரீ த்வஸ்தஶிரோருஹஃ

அந்த அதிசயமான உருவை பார்த்து, நாராயணன் கூறினார்: 'அளவிட முடியாதவர், பெரிய வாயும், பல்லும், தலைமுடி எரிந்ததும் கொண்டவர்—'

தஶபாஹுஸ்த்ரிஶூலாங்கோ நயநைர்விஶ்வதஃ ஸ்திதஃ லோகப்ரபுஃ ஸ்வயம் ஸாக்ஷாத் விக்ரு'தோ முஞ்ஜமேகலீ

பத்து கை, திரிசூலம் சின்னம், எல்லா பக்கமும் கண்கள், உலகை ஆளும் இறைவன், தானே வெளிப்பட்டவர், வித்தியாசமான உருவம், முன்ஜை கயிறு கட்டியவர்—

மேண்ட்ரேணோர்த்வேந மஹதா நர்தமாநோ ऽதிபைரவம் கஃ கல்வேஷ புமாந் விஷ்ணோ தேஜோராஶிர் மஹாத்யுதிஃ

பெரிய எழுந்த லிங்கத்துடன், மிகவும் பயங்கரமாக கர்ஜித்து, இந்த மனிதர் யார், விஷ்ணுவே, ஒளியின் பெரும் திரளும், மிகுந்த பிரகாசமும் உடையவர்?

வ்யாப்ய ஸர்வா திஶோ த்யாம் ச இத ஏவாபிவர்ததே தேநைவமுக்தோ பகவாந் விஷ்ணுர்ப்ரஹ்மாணமப்ரவீத்

அவர் எல்லா திசைகளையும் வானத்தையும் நிரப்பி, இப்போது அங்கிருந்து முன்னேறுகிறார்; இப்படிச் சொல்லப்பட்டபோது, புனித விஷ்ணு பிரம்மாவிடம் பேசினார்:

பத்ப்யாம் தலநிபாதேந யஸ்ய விக்ரமதோ ऽர்ணவே வேகேந மஹதாகாஶே ऽப்யுத்திதாஶ் ச ஜலஶயாஃ

அவர் காலால் கடலில் அடியிட்டு நடந்தபோது, அந்த வேகத்தால் பெரிய வானிலும் நீர் எழுந்தன.

ஸ்தூலாத்பிர் விஶ்வதோ ऽத்யர்தம் ஸிச்யஸே பத்மஸம்பவ க்ராணஜேந ச வாதேந கம்ப்யமாநம் த்வயா ஸஹ

மிகவும் தடிப்பான பொருள்களிலிருந்து, நீ எல்லா திசைகளிலும் நிறைவாகப் பசைந்துள்ளாய், தாமரையிலிருந்து பிறந்தவனே; வாசனை உணர்வால் எழும் காற்றும், உன்னுடன் சேர்ந்து அதிர்வை உண்டாக்குகிறது.

தோதூயதே மஹாபத்மம் ஸ்வச்சந்தம் மம நாபிஜம் ஸமாகதோ பவாநீஶோ ஹ்ய் அநாதிஶ்சாந்தக்ரு'த்ப்ரபுஃ

என் நாபியில் இருந்து சுதந்திரமாக எழுந்த அந்த பெரிய தாமரை அதிர்கிறது; ஆதியில்லாதவன், முடிவை ஏற்படுத்தும் இறையவன், பவனே வந்து சேர்ந்துள்ளார்.

பவாநஹம் ச ஸ்தோத்ரேண உபதிஷ்டாவ கோத்வஜம் ததஃ க்ருத்தோ ऽம்புஜாபாக்ஷம் ப்ரஹ்மா ப்ரோவாச கேஶவம்

நான் மற்றும் பவனும் பாடல்களுடன் மாடு கொடியை ஏந்தும் அவரை அணுகினோம். அப்போது, கோபமடைந்த பிரம்மா, தாமரை போன்ற கண்கள் உடைய கேசவனை நோக்கி பேசினார்.

பவாந்ந நூநமாத்மாநம் வேத்தி லோகப்ரபும் விபும் ப்ரஹ்மாணம் லோககர்தாரம் மாம் ந வேத்ஸி ஸநாதநம்

நீ உன்னை, உலகங்களின் ஆண்டவனை, எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்தவனை உண்மையில் அறியவில்லை; நீ உலகங்களை படைக்கும் நித்திய பிரம்மாவான என்னையும் அறியவில்லை.

கோ ஹ்யஸௌ ஶங்கரோ நாம ஆவயோர்வ்யதிரிச்யதே தஸ்ய தத்க்ரோதஜம் வாக்யம் ஶ்ருத்வா ஹரிரபாஷத

நம்மிருவரையும் தாண்டி, சங்கரர் என்று பெயரிடப்பட்டவர் யார்? அந்த கோபத்தில் பிறந்த வார்த்தைகளை கேட்ட ஹரி பேசினார்.

மா மைவம் வத கல்யாண பரிவாதம் மஹாத்மநஃ மஹாயோகேந்தநோ தர்மோ துராதர்ஷோ வரப்ரதஃ

அப்படி பேசாதே, மங்களமானவரே, அந்த மகானை இழிவுபடுத்தாதே; அவர் பெரிய யோகியின் தலைவன், தர்மம், எளிதில் வெல்ல முடியாதவர், வரங்களை வழங்குபவர்.

ஹேதுரஸ்யாத ஜகதஃ புராணபுருஷோ ऽவ்யயஃ பீஜீ கல்வேஷ பீஜாநாம் ஜ்யோதிரேகஃ ப்ரகாஶதே

இந்த உலகிற்கு காரணமாக இருப்பவர், பழையதும் அழியாததும் ஆன puruṣaṉ. எல்லா விதைகளுக்கும் விதையாக இருப்பவர், ஒற்றை ஒளியாக பிரகாசிக்கிறார்.

பாலக்ரீடநகைர்தேவஃ க்ரீடதே ஶங்கரஃ ஸ்வயம் ப்ரதாநமவ்யயோ யோநிர் அவ்யக்தம் ப்ரக்ரு'திஸ்தமஃ

சிவபெருமான் தானே குழந்தையாக விளையாடும் போல் விளையாடுகிறார்; அழியாத முதன்மைத் தத்துவம், கருவாகவும், வெளிப்படாததும், இயற்கையின் இருளாகவும் இருக்கிறார்.

மம சைதாநி நாமாநி நித்யம் ப்ரஸவதர்மிணஃ யஃ கஃ ஸ இதி துஃகார்தைர் த்ரு'ஶ்யதே யதிபிஃ ஶிவஃ

என் இந்த பெயர்கள் எப்போதும் படைக்கும் தன்மை உடையவை; யார் அந்த சிவன் என்று துன்பத்தில் உள்ள தவமிருக்கும் முனிவர்கள் காண்கிறார்கள்.

ஏஷ பீஜீ பவாந்பீஜம் அஹம் யோநிஃ ஸநாதநஃ ஸ ஏவமுக்தோ விஶ்வாத்மா ப்ரஹ்மா விஷ்ணுமப்ரு'ச்சத

அவர் விதை, நீ விதைதாரன், நான் என்றும் இருக்கும் கரு; இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, உலகுக்கு ஆத்மாவாக உள்ள பிரம்மா, விஷ்ணுவை கேட்டார்.