லிங்கபுராணம்

யுவாம் ப்ரஸூதௌ காத்ராப்யாம் மம பூர்வம் மஹாபலௌ அயம் மே தக்ஷிணே பார்ஶ்வே ப்ரஹ்மா லோகபிதாமஹஃ

நீங்கள் இருவரும், மிகுந்த பலம் உடையவர்களாக, முன்பு என் உடலிலிருந்து பிறந்தவர்கள். என் வலப்பக்கத்தில் உலகுக்குத் தாத்தாவாகிய பிரம்மா இருக்கிறார்.

வாமே பார்ஶ்வே ச மே விஷ்ணுர் விஶ்வாத்மா ஹ்ரு'தயோத்பவஃ ப்ரீதோ ऽஹம் யுவயோஃ ஸம்யக் வரம் தத்மி யதேப்ஸிதம்

என் இடப்புறத்தில் பிரபஞ்சத்தின் ஆத்மாவாகிய விஷ்ணு, என் இதயத்திலிருந்து தோன்றியவர், இருக்கிறார். நீங்கள் இருவரிடமும் நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், விரும்பும் வரத்தை அளிக்கிறேன்.

ஏவமுக்த்வா து தம் விஷ்ணும் கராப்யாம் பரமேஶ்வரஃ பஸ்பர்ஶ ஸுபகாப்யாம் து க்ரு'பயா து க்ரு'பாநிதிஃ

இவ்வாறு கூறியபின், பரம ஈசன், கருணையுடன், தனது புண்ணியமான கைகளால் விஷ்ணுவைத் தொட்டார்.

ததஃ ப்ரஹ்ரு'ஷ்டமநஸா ப்ரணிபத்ய மஹேஶ்வரம் ப்ராஹ நாராயணோ நாதம் லிங்கஸ்தம் லிங்கவர்ஜிதம்

பின்னர் ஆனந்தமுள்ள மனதுடன் நாராயணன் மகேசுவரனுக்கு வணங்கி, லிங்கத்திலும் அதற்கும் அப்பாற்பட்டவராகிய ஆண்டவரை நோக்கி பேசினார்.

யதி ப்ரீதிஃ ஸமுத்பந்நா யதி தேயோ வரஶ் ச நௌ பக்திர்பவது நௌ நித்யம் த்வயி சாவ்யபிசாரிணீ

நீங்கள் உண்மையில் மகிழ்ச்சி அடைந்திருப்பீர்கள், எங்களுக்கு ஒரு வரம் தர விரும்பினால், எப்போதும் உங்களிடம் உறுதியான பக்தி எங்களுக்கு கிடைக்க வேண்டும்.

தேவஃ ப்ரதத்தவாந் தேவாஃ ஸ்வாத்மந்யவ்யபிசாரிணீம் ப்ரஹ்மணே விஷ்ணவே சைவ ஶ்ரத்தாம் ஶீதாம்ஶுபூஷணஃ

தண்மையான சந்திரனை அலங்காரமாக கொண்ட தேவன், பிரம்மாவுக்கும் விஷ்ணுவுக்கும் தன்னிடம் நிலையான நம்பிக்கையையும் பக்தியையும் அருளினார்.

ஜாநுப்யாமவநீம் கத்வா புநர்நாராயணஃ ஸ்வயம் ப்ரணிபத்ய ச விஶ்வேஶம் ப்ராஹ மந்ததரம் வஶீ

பின்னர் நாராயணன் தானே முழங்காலில் விழுந்து, உலகின் ஆண்டவரை வணங்கி, அமைதியுடன், கட்டுப்பாட்டுடன் மெதுவாகப் பேசினார்.

ஆவயோர்தேவதேவேஶ விவாதமதிஶோபநம் இஹாகதோ பவாந் யஸ்மாத் விவாதஶமநாய நௌ

தேவதேவனே, எங்களுக்குள் ஏற்பட்ட இந்த சிறந்த வாதத்தை முடிவுக்கு கொண்டு வரவே, நீ இங்கு வந்துள்ளாய்.

தஸ்ய தத்வசநம் ஶ்ருத்வா புநஃ ப்ராஹ ஹரோ ஹரிம் ப்ரணிபத்ய ஸ்திதம் மூர்த்நா க்ரு'தாஞ்ஜலிபுடம் ஸ்மயந்

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட சிவபெருமான், வணக்கம் செய்து, தலை குனிந்து, கைகள் கூப்பி, சிரித்த முகத்துடன் நின்ற ஹரியிடம் மீண்டும் பேசினார்.

ப்ரலயஸ்திதிஸர்காணாம் கர்தா த்வம் தரணீபதே வத்ஸ வத்ஸ ஹரே விஷ்ணோ பாலயைதச்சராசரம்

பூமியின் அரசனே, நீயே படைப்பு, பாதுகாப்பு, அழிப்பு ஆகியவற்றை செய்பவன். என் பிள்ளையே, ஹரியே, விஷ்ணுவே, நிலைபெற்றதும் அசையும் அனைத்தையும் காப்பாற்று.

த்ரிதா பிந்நோ ஹ்யஹம் விஷ்ணோ ப்ரஹ்மவிஷ்ணுபவாக்யயா ஸர்கரக்ஷாலயகுணைர் நிஷ்கலஃ பரமேஶ்வரஃ

விஷ்ணுவே, நான் மூன்று வகைகளாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளேன் — பிரம்மா, விஷ்ணு, பவா என்று; படைப்பு, பாதுகாப்பு, அழிப்பு குணங்களால். ஆனாலும், நான் பகுத்தறிய முடியாத பரம ஈசன்.

ஸம்மோஹம் த்யஜ போ விஷ்ணோ பாலயைநம் பிதாமஹம் பாத்மே பவிஷ்யதி ஸுதஃ கல்பே தவ பிதாமஹஃ

விஷ்ணுவே, மயக்கத்தை விட்டு விடு; இந்த பிதாமகனை (பிரம்மாவை) காப்பாற்று. பத்ம கல்பத்தில் அவன் உன் மகனாகவும், நீ அவனுக்கு பிதாமகனாகவும் இருப்பாய்.

ததா த்ரக்ஷ்யஸி மாம் சைவம் ஸோ ऽபி த்ரக்ஷ்யதி பத்மஜஃ ஏவமுக்த்வா ஸ பகவாம்ஸ் தத்ரைவாந்தரதீயத

அப்போது நீயும், அந்த தாமரையிலிருந்து பிறந்தவரும், என்னை இப்படியே காண்பீர்கள். இப்படிச் சொல்லியவுடன் அந்த பகவான் அங்கேயே மறைந்துவிட்டார்.

ததாப்ரப்ரு'தி லோகேஷு லிங்கார்சா ஸுப்ரதிஷ்டிதா லிங்கவேதீ மஹாதேவீ லிங்கம் ஸாக்ஷாந்மஹேஶ்வரஃ

அந்த நேரத்திலிருந்து உலகங்களில் லிங்க வழிபாடு உறுதியாக நிலைபெற்றது; லிங்க வேதி மகாதேவி, லிங்கம் தான் நேரடியாக மகேசுவரன்.

லயநால்லிங்கமித்யுக்தம் தத்ரைவ நிகிலம் ஸுராஃ யஸ்து லைங்கம் படேந்நித்யம் ஆக்யாநம் லிங்கஸந்நிதௌ

அழிவால் லிங்கம் என்று அழைக்கப்படுகிறது; அங்கே எல்லா தேவர்களும் இருக்கிறார்கள். யார் லிங்கத்தின் அருகில் தினமும் லிங்கக் கதையை வாசிக்கிறாரோ—

ஸ யாதி ஶிவதாம் விப்ரோ நாத்ர கார்யா விசாரணா

அவர் சிவபதத்தை அடைவார்; இதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை.

கதம் பாத்மே புரா கல்பே ப்ரஹ்மா பத்மோத்பவோ ऽபவத் பவம் ச த்ரு'ஷ்டவாம்ஸ்தேந ப்ரஹ்மணா புருஷோத்தமஃ

பழைய பத்ம கல்பத்தில், பிரம்மா எப்படி தாமரையில் இருந்து தோன்றினார்? அந்த பிரம்மாவால் பரமபுருஷன் எவ்வாறு சிவனை கண்டார்?

ஏதத்ஸர்வம் விஶேஷேண ஸாம்ப்ரதம் வக்துமர்ஹஸி ஆஸீதேகார்ணவம் கோரம் அவிபாகம் தமோமயம்

இவை அனைத்தையும் விரிவாக இப்போது சொல்ல வேண்டும்: அப்போது ஒரே ஒரு பயங்கரமான, பிரிக்க முடியாத இருண்ட கடல் இருந்தது.

மத்யே சைகார்ணவே தஸ்மிந் ஶங்கசக்ரகதாதரஃ ஜீமூதாபோ ऽம்புஜாக்ஷஶ் ச கிரீடீ ஶ்ரீபதிர்ஹரிஃ

அந்த ஒரே கடலின் நடுவில், சங்கு, சக்கரம், கேடயம் கொண்ட, மேகம் போன்ற நிறம், தாமரை போன்ற கண்கள், கிரீடம் சூடிய திருமகளின் கணவர் ஹரி இருந்தார்.

நாராயணமுகோத்கீர்ணஸர்வாத்மா புருஷோத்தமஃ அஷ்டபாஹுர்மஹாவக்ஷா லோகாநாம் யோநிருச்யதே

அனைத்திற்கும் ஆதாரமான பரமபுருஷன், எட்டு கைகளும், பெரும் மார்பும் உடைய நாராயணன், அவன் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்டான்.

கிமப்யசிந்த்யம் யோகாத்மா யோகமாஸ்தாய யோகவித் பணாஸஹஸ்ரகலிதம் தமப்ரதிமவர்சஸம்

யோகத்தை மேற்கொண்டு, யோகத்தில் நிலைபெற்று, யோகத்தில் வல்லவராக, எண்ணிக்க முடியாத சக்தியுடன், ஆயிரம் பாம்பு தலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ஒப்பற்ற ஒளியுடன் பிரகாசித்தான்.

மஹாபோகபதேர்போகம் ஸாத்வாஸ்தீர்ய மஹோச்ச்ரயம் தஸ்மிந்மஹதி பர்யங்கே ஶேதே சைகார்ணவே ப்ரபுஃ

பெரும் பாம்பின் சுருள்களை மெத்தையாக விரித்து, அந்த உயர்ந்த பெரிய படுக்கையில், அந்த கடலில் ஆண்டவன் படுத்திருந்தான்.

ஏவம் தத்ர ஶயாநேந விஷ்ணுநா ப்ரபவிஷ்ணுநா ஆத்மாராமேண க்ரீடார்தம் லீலயாக்லிஷ்டகர்மணா

அவ்வாறு அங்கு படுத்திருந்த பெருமைமிக்க விஷ்ணு, தன் உள்ளத்தில் ஆனந்தமடைந்து, விளையாட்டாக எவ்வித சிரமமும் இல்லாமல் செயல்பட்டான்.

ஶதயோஜநவிஸ்தீர்ணம் தருணாதித்யஸந்நிபம் வஜ்ரதண்டம் மஹோத்ஸேதம் நாப்யாம் ஸ்ரு'ஷ்டம் து புஷ்கரம்

அவனது நாபியில் இருந்து நூறு யோஜனை அகலமும், இளம் சூரியனைப் போல ஒளிரும், வஜ்ரம் போன்ற தண்டு, மிக உயரம் கொண்ட ஒரு தாமரை மலர் தோன்றியது.

தஸ்யைவம் க்ரீடமாநஸ்ய ஸமீபம் தேவமீடுஷஃ ஹேமகர்பாண்டஜோ ப்ரஹ்மா ருக்மவர்ணோ ஹ்யதீந்த்ரியஃ

அந்தப் பெருமானாகிய தேவன் இவ்வாறு விளையாடிக் கொண்டிருக்கையில், அவனருகே தங்கம் போன்ற நிறம், தாமரையில் பிறந்த பிரம்மா, அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டவன் தோன்றினான்.

சதுர்வக்த்ரோ விஶாலாக்ஷஃ ஸமாகம்ய யத்ரு'ச்சயா ஶ்ரியா யுக்தேந திவ்யேந ஸுஶுபேந ஸுகந்திநா

நான்கு முகங்களும், விரிந்த கண்களும் உடைய பிரம்மா, தெய்வீகமான, அழகான, மணமுள்ள ஒளியுடன் அங்கு தானாகவே வந்தார்.

க்ரீடமாநம் ச பத்மேந த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ரஹ்மா ஶுபேக்ஷணம் ஸவிஸ்மயமதாகம்ய ஸௌம்யஸம்பந்நயா கிரா

அழகான பார்வையுடன் தாமரைப்பூவால் விளையாடிக் கொண்டிருந்த பிரம்மாவை பார்த்து, ஆச்சரியத்துடன் அருகில் சென்று, மென்மையான இனிய வார்த்தைகளால் அவரை நோக்கி பேசினார்.

ப்ரோவாச கோ பவாஞ்சேதே ஹ்ய் ஆஶ்ரிதோ மத்யமம்பஸாம் அத தஸ்யாச்யுதஃ ஶ்ருத்வா ப்ரஹ்மணஸ்து ஶுபம் வசஃ

"நீர் யார்? நீர் இந்த நீருக்குள் தங்கி இருப்பவர் யார்?" என்று கேட்டார். பிறகு பிரம்மாவின் இந்த நல்ல வார்த்தைகளை கேட்ட அசுடிதன் பதில் கூறினார்.

உததிஷ்டத பர்யங்காத் விஸ்மயோத்புல்லலோசநஃ ப்ரத்யுவாசோத்தரம் சைவ கல்பே கல்பே ப்ரதிஶ்ரயஃ

தன் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து, ஆச்சரியத்தால் கண்கள் விரிந்தவாறு, "ஒவ்வொரு யுகத்திலும் நான் எல்லோருக்கும் அடைக்கலம்" என்று பதிலளித்தார்.