லிங்கபுராணம்

மோஹிதம் ப்ராஹ மாமத்ர பரீக்ஷாவோ ऽக்நிஸம்பவம் அதோகமிஷ்யாம்யநலஸ்தம்பஸ்யாநுபமஸ்ய ச

அந்த மயக்கத்தில் அவர் என்னிடம், 'இந்த அக்கினியில் தோன்றிய தூணை நாம் சோதனை செய்யலாம்; நான் கீழே இந்த ஒப்பற்ற அக்கினித் தூணில் இறங்குகிறேன்' என்று சொன்னார்.

பவாநூர்த்வம் ப்ரயத்நேந கந்துமர்ஹஸி ஸத்வரம் ஏவம் வ்யாஹ்ரு'த்ய விஶ்வாத்மா ஸ்வரூபமகரோத்ததா

'நீ விரைவாக மேலே செல்ல முயற்சி செய்ய வேண்டும்' என்று கூறி, அந்த உலகின் ஆத்மா தன் இயல்பான உருவத்தை எடுத்தார்.

வாராஹமஹமப்யாஶு ஹம்ஸத்வம் ப்ராப்தவாந்ஸுராஃ ததாப்ரப்ரு'தி மாமாஹுர்ஹ் அம்ஸம் ஹம்ஸோ விராடிதி

நானும் விரைவாக ஒரு பன்றியின் உருவத்தை எடுத்தேன்; தேவர்கள் ஹரியை அன்னப்பறவையாகப் பார்த்தார்கள். அந்த நாளிலிருந்து, அவர்கள் என்னை 'அன்னம்', 'பெரிய அன்னம்' என்று அழைக்கத் தொடங்கினார்கள்.

ஹம்ஸஹம்ஸேதி யோ ப்ரூயாந் மாம் ஹம்ஸஃ ஸ பவிஷ்யதி ஸுஶ்வேதோ ஹ்யநலாக்ஷஶ் ச விஶ்வதஃ பக்ஷஸம்யுதஃ

யார் என்னை 'அன்னம், அன்னம்' என்று அழைப்பாரோ, அவர் தூய வெண்மை, தீயைப் போன்ற கண்கள், எல்லா பக்கங்களிலும் இறக்கைகள் உடைய அன்னமாக மாறுவார்.

மநோ ऽநிலஜவோ பூத்வா கதோ ऽஹம் சோர்த்வதஃ ஸுராஃ நாராயணோ ऽபி விஶ்வாத்மா நீலாஞ்ஜநசயோபமம்

நான் மனதின் வேகத்தையும் காற்றின் வேகத்தையும் கொண்டு மேலே சென்றேன், தேவர்களே; நாராயணனும், உலகின் ஆத்மா, கரிய கஜளத்துடன் ஒப்பான உருவத்தில்,

தஶயோஜநவிஸ்தீர்ணம் ஶதயோஜநமாயதம் மேருபர்வதவர்ஷ்மாணம் கௌரதீக்ஷ்ணாக்ரதம்ஷ்ட்ரிணம்

பத்து யோஜனை அகலமும் நூறு யோஜனை நீளமும் கொண்ட, மேரு மலையின் உயரமும், வெளிர் நிறமும் கூரிய பற்களும் உடைய பன்றியின் உருவத்தை எடுத்தார்.

காலாதித்யஸமாபாஸம் தீர்ககோணம் மஹாஸ்வரம் ஹ்ரஸ்வபாதம் விசித்ராங்கம் ஜைத்ரம் த்ரு'டம் அநௌபமம்

காலத்தின் முடிவில் சூரியனின் பிரகாசத்தைப் போல், நீண்ட தும்பியும், பெரும் குரலும், குறுகிய கால்களும், விசித்திரமான உடலுறுப்புகளும், வெற்றியும் உறுதியும் ஒப்பில்லாத தன்மையும் உடையவராக இருந்தார்.

வாராஹமஸிதம் ரூபம் ஆஸ்தாய கதவாநதஃ ஏவம் வர்ஷஸஹஸ்ரம் து த்வரந்விஷ்ணுரதோகதஃ

அந்த கரிய பன்றியின் உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டு அவர் கீழே இறங்கினார்; இவ்வாறு ஆயிரம் ஆண்டுகள் விஷ்ணு விரைவாக கீழே சென்றார்.

நாபஶ்யதல்பமப்யஸ்ய மூலம் லிங்கஸ்ய ஸூகரஃ தாவத்காலம் கதோ ஹ்யூர்த்வம் அஹமப்யரிஸூதநஃ

அந்த பன்றி லிங்கத்தின் அடிப்பகுதியைச் சிறிதளவும் காணவில்லை; அதே கால அளவில், நானும், பகைவரை அழிப்பவனாக, மேலே சென்றேன்.

ஸத்வரம் ஸர்வயத்நேந தஸ்யாந்தம் ஜ்ஞாதுமிச்சயா ஶ்ராந்தோ ஹ்யத்ரு'ஷ்ட்வா தஸ்யாந்தம் அஹங்காராததோகதஃ

அதன் முடிவை அறிய விரும்பி, எல்லா முயற்சியுடனும் விரைவாக சென்றேன்; ஆனால் அதன் முடிவைக் காண முடியாமல் சோர்ந்து, அகம்பாவால் கீழே இறங்கினேன்.

ததைவ பகவாந் விஷ்ணுஃ ஶ்ராந்தஃ ஸம்த்ரஸ்தலோசநஃ ஸர்வதேவபவஸ்தூர்ணம் உத்திதஃ ஸஃ மஹாவபுஃ

அதேபோல், பகவான் விஷ்ணுவும் சோர்வுடன், கண்கள் நடுங்க, எல்லா தேவர்களும் காணும்படி, தனது பெரிய உருவத்துடன் விரைவாக மேலே எழுந்தார்.

ஸமாகதோ மயா ஸார்தம் ப்ரணிபத்ய மஹாமநாஃ மாயயா மோஹிதஃ ஶம்போஸ் தஸ்தௌ ஸம்விக்நமாநஸஃ

அவர் என்னுடன் சேர்ந்தார், மனமார்ந்த பணிவுடன் வணங்கி, சாம்புவின் மாயையால் மயங்கிய மனதுடன் அங்கே நின்றார்.

ப்ரு'ஷ்டதஃ பார்ஶ்வதஶ்சைவ சாக்ரதஃ பரமேஶ்வரம் ப்ரணிபத்ய மயா ஸார்தம் ஸஸ்மார கிமிதம் த்விதி

பரம ஈசனை, பின்புறமும், பக்கமும், முன்னும், நானும் அவர் கூட வணங்கி, 'இது என்ன?' என்று ஆச்சரியப்பட்டார்.

ததா ஸமபவத்தத்ர நாதோ வை ஶப்தலக்ஷணஃ ஓமோமிதி ஸுரஶ்ரேஷ்டாஃ ஸுவ்யக்தஃ ப்லுதலக்ஷணஃ

அப்போது அங்கே ஓர் ஒலி எழுந்தது; 'ஓம், ஓம்' என்ற அந்த ஒலி, தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, தெளிவாக நீளமானதாக ஒலித்தது.

கிமிதம் த்விதி ஸம்சிந்த்ய மயா திஷ்டந்மஹாஸ்வநம் லிங்கஸ்ய தக்ஷிணே பாகே ததாபஶ்யத்ஸநாதநம்

'இது என்ன?' என்று சிந்தித்து, அந்த பெரும் ஒலியைக் கேட்டு நின்றேன்; அப்போது லிங்கத்தின் வலப்புறத்தில் சனாதனனைப் பார்த்தேன்.

ஆத்யவர்ணமகாரம் து உகாரம் சோத்தரே ததஃ மகாரம் மத்யதஶ்சைவ நாதாந்தம் தஸ்ய சௌமிதி

முதல் எழுத்தான 'அ' வலப்புறத்தில்; அதன் பின் 'உ' இடப்புறத்தில்; 'ம' நடுவில்; இறுதியில் 'ஓம்' என்ற ஒலியைக் கண்டேன்.

ஸூர்யமண்டலவத்த்ரு'ஷ்ட்வா வர்ணமாத்யம் து தக்ஷிணே உத்தரே பாவகப்ரக்யம் உகாரம் புருஷர்ஷபஃ

முதல் எழுத்து சூரிய மண்டலத்தைப் போல் பிரகாசமாக வலப்புறத்தில்; இடப்புறத்தில் தீயைப் போல் ஒளிரும் 'உ' எழுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரே.

ஶீதாம்ஶுமண்டலப்ரக்யம் மகாரம் மத்யமம் ததா தஸ்யோபரி ததாபஶ்யச் சுத்தஸ்படிகவத் ப்ரபும்

அந்தச் செவ்வானின் ஒளிபோல் மத்தியில் 'ம' என்ற எழுத்தை அவர் கண்டார்; அதன் மேலே, தூய மணிக்கல் போல் பிரபுவும் இருந்தார்.

துரீயாதீதம் அம்ரு'தம் நிஷ்கலம் நிருபப்லவம் நிர்த்வந்த்வம் கேவலம் ஶூந்யம் பாஹ்யாப்யந்தரவர்ஜிதம்

நான்காவது நிலையைத் தாண்டிய, மரணமில்லாத, பகுதியற்ற, கலக்கம் இல்லாத, இரட்டையில்லாத, ஒருமை, வெறுமை, உள்ளும் புறமும் இல்லாதவனாக இருந்தான்.

ஸபாஹ்யாப்யந்தரம் சைவ ஸபாஹ்யாப்யந்தரஸ்திதம் ஆதிமத்யாந்தரஹிதம் ஆநந்தஸ்யாபி காரணம்

இருப்பினும், உள்ளும் புறமும் உடையவனாகவும், அவற்றில் நிலைத்தவனாகவும், ஆரம்பம், நடுவு, முடிவு இல்லாதவனாகவும், ஆனந்தத்துக்கே காரணமாகவும் இருந்தான்.

மாத்ராஸ்திஸ்ரஸ்த்வர்தமாத்ரம் நாதாக்யம் ப்ரஹ்மஸம்ஜ்ஞிதம் ரு'க்யஜுஃஸாமவேதா வை மாத்ராரூபேண மாதவஃ

மூன்று அளவுகளும், அரை அளவும் உண்டு; அது 'நாதம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது, அது பிரம்மம் என அறியப்படுகிறது; ரிக், யஜுர், சாம வேதங்களின் அளவுகளாக மாதவன் உள்ளான்.

வேதஶப்தேப்ய ஏவேஶம் விஶ்வாத்மாநமசிந்தயத் ததாபவத்ரு'ஷிர்வேத ரு'ஷேஃ ஸாரதமம் ஶுபம்

வேதத்தின் சொற்களில் இருந்து, இறைவன் உலகுக்குத் தெய்வீக ஆத்மாவைத் தியானித்தான்; அப்போது முனிவர் வேதமாக ஆனார், அந்த முனிவரிலிருந்து தூய சாரமும் பிறந்தது.

தேநைவ ரு'ஷிணா விஷ்ணுர் ஜ்ஞாதவாந் பரமேஶ்வரம் சிந்தயா ரஹிதோ ருத்ரோ வாசோ யந்மநஸா ஸஹ

அந்த முனிவரால் விஷ்ணு பரமாத்மாவை அறிந்தான்; சிந்தனை இல்லாமல் ருத்ரன், வாக்கும் மனமும் கொண்டு அவரைத் தியானித்தான்.

அப்ராப்ய தம் நிவர்தந்தே வாச்யஸ்த்வேகாக்ஷரேண ஸஃ ஏகாக்ஷரேண தத்வாச்யம் ரு'தம் பரமகாரணம்

அவரை அடையாதவர்கள் திரும்பிச் செல்கின்றனர்; அவர் ஒரே எழுத்தால் கூறப்படுகிறான்; அந்த ஒரே எழுத்தால் சத்தியமும், பரம காரணமும் சொல்லப்படுகிறது.

ஸத்யமாநந்தமம்ரு'தம் பரம் ப்ரஹ்ம பராத்பரம் ஏகாக்ஷராதகாராக்யோ பகவாந்கநகாண்டஜஃ

சத்தியம், ஆனந்தம், அமரத்துவம், பரம்பொருள், எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்தது; 'அ' என்ற ஒரே எழுத்திலிருந்து பொன்னிற முட்டையிலிருந்து பிறந்த இறைவன் தோன்றினான்.

ஏகாக்ஷராதுகாராக்யோ ஹரிஃ பரமகாரணம் ஏகாக்ஷராந்மகாராக்யோ பகவாந்நீலலோஹிதஃ

'உ' என்ற ஒரே எழுத்திலிருந்து ஹரி, பரம காரணமாக தோன்றினான்; 'ம' என்ற ஒரே எழுத்திலிருந்து நீலலோஹிதன் எனும் இறைவன் தோன்றினான்.

ஸர்ககர்தா த்வகாராக்யோ ஹ்ய் உகாராக்யஸ்து மோஹகஃ மகாராக்யஸ் தயோர் நித்யம் அநுக்ரஹகரோ ऽபவத்

'அ' என்றது படைப்பை உருவாக்கும் படைப்பாளி; 'உ' என்பது மயக்குபவன்; 'ம' என்றது எப்போதும் இருவருக்கும் அருள் வழங்குபவன்.

மகாராக்யோ விபுர்பீஜீ ஹ்ய் அகாரோ பீஜமுச்யதே உகாராக்யோ ஹரிர்யோநிஃ ப்ரதாநபுருஷேஶ்வரஃ

'ம' என்றது விதையைக் கொண்டவன்; 'அ' என்பது விதை எனப்படுகிறது; 'உ' என்பது ஹரி, கருவறை, முதன்மை மற்றும் புருஷரின் இறைவன்.

பீஜீ ச பீஜம் தத்யோநிர் நாதாக்யஶ் ச மஹேஶ்வரஃ பீஜீ விபஜ்ய சாத்மாநம் ஸ்வேச்சயா து வ்யவஸ்திதஃ

விதையைக் கொண்டவன், விதை, அந்தக் கருவறை, 'நாதம்' என அழைக்கப்படுபவன் மகேசுவரன்; விதையைக் கொண்டவன் தன் விருப்பப்படி தன்னைப் பிரித்து நிலைத்தான்.