லிங்கபுராணம்

ரக்ஷார்தமம்புதௌ மஹ்யம் விஷ்ணோஸ்த்வாஸீத் ஸுரோத்தமாஃ வைமாநிகே கதே ஸர்கே ஜநலோகம் ஸஹர்ஷிபிஃ

கடலில் பாதுகாப்புக்காக விஷ்ணு எனக்கு இருந்தான், உத்தம தேவர்களே; வானுலகத்தில் படைப்புகள் முனிவர்களுடன் ஜனலோகத்திற்கு சென்றபோது,

ஸ்திதிகாலே ததா பூர்ணே ததஃ ப்ரத்யாஹ்ரு'தே ததா சதுர்யுகஸஹஸ்ராந்தே ஸத்யலோகம் கதே ஸுராஃ

பொறுப்புக் காலம் முடிந்தபோது, அது திரும்ப அழிக்கப்பட்டது; நான்கு யுகங்களின் ஆயிரம் சுற்று முடிவில், தேவர்கள் சத்தியலோகத்திற்கு சென்றார்கள்.

விநாதிபத்யம் ஸமதாம் கதே ऽந்தே ப்ரஹ்மணோ மம ஶுஷ்கே ச ஸ்தாவரே ஸர்வே த்வ் அநாவ்ரு'ஷ்ட்யா ச ஸர்வஶஃ

பிரம்மாவின் கால முடிவில், ஆட்சி இல்லாமல் சமம் ஏற்பட்டது; பிறகு, முழுமையான வறட்சியால் எல்லா நிலைபெற்றவை உலர்ந்துபோயின.

பஶவோ மாநுஷா வ்ரு'க்ஷாஃ பிஶாசாஃ பிஶிதாஶநாஃ கந்தர்வாத்யாஃ க்ரமேணைவ நிர்தக்தா பாநுபாநுபிஃ

மாடுகள், மனிதர்கள், மரங்கள், இறைச்சி உண்ணும் பேய்கள், கந்தர்வர்கள் முதலியோர், ஒவ்வொருவரும் சூரியனின் கதிர்களால் எரியப்பட்டார்கள்.

ஏகார்ணவே மஹாகோரே தமோபூதே ஸமந்ததஃ ஸுஷ்வாபாம்பஸி யோகாத்மா நிர்மலோ நிருபப்லவஃ

ஒரே பெரிய கடலில், எல்லை இல்லாத இருளில், யோகத்தினால் தூய்மையானவன், குறையில்லாதவன், அந்த நீரில் உறங்கினான்.

ஸஹஸ்ரஶீர்ஷா விஶ்வாத்மா ஸஹஸ்ராக்ஷஃ ஸஹஸ்ரபாத் ஸஹஸ்ரபாஹுஃ ஸர்வஜ்ஞஃ ஸர்வதேவபவோத்பவஃ

ஆயிரம் தலைகள் கொண்டவன், உலகத்தின் ஆத்மா, ஆயிரம் கண்கள், ஆயிரம் கால்கள், ஆயிரம் கரங்கள், எல்லாம் அறிந்தவன், எல்லா தேவர்களின் தோற்றம்.

ஹிரண்யகர்போ ரஜஸா தமஸா ஶங்கரஃ ஸ்வயம் ஸத்த்வேந ஸர்வகோ விஷ்ணுஃ ஸர்வாத்மத்வே மஹேஶ்வரஃ

ஹிரண்யகர்பன், இராஜஸ் மற்றும் தமஸ் மூலம் சங்கரன் ஆகிறார்; சத்த்வத்தால் விஷ்ணு எல்லா இடத்திலும் உள்ளவன்; மகேஸ்வரன் எல்லாவற்றின் ஆத்மா.

காலாத்மா காலநாபஸ்து ஶுக்லஃ க்ரு'ஷ்ணஸ்து நிர்குணஃ நாராயணோ மஹாபாஹுஃ ஸர்வாத்மா ஸதஸந்மயஃ

காலத்தின் ஆத்மா, காலமே நாபி உடையவன், வெண்மை உடையவன்; கருப்பு நிறமுடையவன் குணமில்லாதவன்; நாராயணன் வலிமைமிக்கவன், எல்லாவற்றின் ஆத்மா, இருப்பும் இல்லாமையும் கொண்டவன்.

ததாபூதமஹம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஶயாநம் பங்கஜேக்ஷணம் மாயயா மோஹிதஸ்தஸ்ய தமவோசமமர்ஷிதஃ

அந்தப் படியில், தாமரைக் கண்கள் உடையவனை படுத்திருப்பதைப் பார்த்து, அவன் மாயையால் நான் மயங்கி, கோபத்துடன் அவனிடம் பேசினேன்.

கஸ்த்வம் வதேதி ஹஸ்தேந ஸமுத்தாப்ய ஸநாதநம் ததா ஹஸ்தப்ரஹாரேண தீவ்ரேண ஸ த்ரு'டேந து

நீ யார்? என்று சொல்லி, அந்த சனாதனனை கையால் எழுப்பினேன்; அப்போது, கையால் வலுவாகத் தட்டியதில்,

ப்ரபுத்தோ ऽஹீயஶயநாத் ஸமாஸீநஃ க்ஷணம் வஶீ ததர்ஶ நித்ராவிக்லிந்நநீரஜாமலலோசநஃ

அவன் பாம்பு படுக்கையிலிருந்து விழித்து, ஒரு கணம் அமைதியாக அமர்ந்தான்; தூக்கத்தால் கலங்காத தூய்மையான கண்களால் பார்த்தான்.

மாமக்ரே ஸம்ஸ்திதம் பாஸாத்யாஸிதோ பகவாந் ஹரிஃ ஆஹ சோத்தாய பகவாந் ஹஸந்மாம் மதுரம் ஸக்ரு'த்

என் முன்னிலையில் பிரகாசமாகவும், ஒளிவீசியும், அருளாளனாகிய ஹரியும் நின்றார். அவர் எழுந்து, ஒரு இனிய புன்னகையுடன் என்னை நோக்கி பேசினார்.

ஸ்வாகதம்ஸ்வாகதம் வத்ஸ பிதாமஹ மஹாத்யுதே தஸ்ய தத்வசநம் ஶ்ருத்வா ஸ்மிதபூர்வம் ஸுரர்ஷபாஃ

"வருக, வருக, மகனே, பிரமனே, மிகுந்த ஒளியுடையவரே!" என்றார். அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட தேவர்களில் சிறந்தவரும், புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்.

ரஜஸா பத்தவைரஶ் ச தமவோசம் ஜநார்தநம் பாஷஸே வத்ஸ வத்ஸேதி ஸர்கஸம்ஹாரகாரணம்

ரஜோகுணத்தால் வெறுப்பும் பகையும் கொண்டு, நான் ஜனார்த்தனனை நோக்கி, "நீ என்னை ஏன் 'மகனே, மகனே' என்று அழைக்கிறாய்? நீயே படைப்பு, அழிவு ஆகியவற்றுக்கு காரணம் அல்லவா?" என்று கேட்டேன்.

மாம் இஹாந்தஃஸ்மிதம் க்ரு'த்வா குருஃ ஶிஷ்யமிவாநக கர்தாரம் ஜகதாம் ஸாக்ஷாத் ப்ரக்ரு'தேஶ் ச ப்ரவர்தகம்

இங்கே, சிறிது புன்னகையுடன், குற்றமற்றவரே, நீ ஒரு ஆசான் மாணவனைப் போல் என்னை அழைக்கிறாய். ஆனால் நான் உலகங்களை நேரடியாக உருவாக்கும் படைப்பாளி, இயற்கையை இயக்குபவன்.

ஸநாதநமஜம் விஷ்ணும் விரிஞ்சிம் விஶ்வஸம்பவம் விஶ்வாத்மாநம் விதாதாரம் தாதாரம் பங்கஜேக்ஷணம்

நீ என்னை என்றும் நிலைத்திருக்கும், பிறப்பில்லாத விஷ்ணுவாகவும், படைப்பாளியாகவும், உலகத்தின் ஆதியாகவும், எல்லாவற்றிற்கும் ஆத்மாவாகவும், உருவாக்குபவனாகவும், ஆதரவாகவும், தாமரைப்பூ கண்களையுடையவனாகவும் அழைக்கிறாய்.

கிமர்தம் பாஷஸே மோஹாத் வக்துமர்ஹஸி ஸத்வரம் ஸோ ऽபி மாமாஹ ஜகதாம் கர்தாஹமிதி லோகய

நீ ஏன் இவ்வாறு மயக்கத்தால் பேசுகிறாய்? உண்மையை விரைவாகச் சொல்ல வேண்டும். அப்போது அவர் என்னிடம், "நான் உலகங்களை உருவாக்குபவன்—பார்!" என்றார்.

பர்தா ஹர்தா பவாந் அங்காத் அவதீர்ணோ மமாவ்யயாத் விஸ்ம்ரு'தோ ऽஸி ஜகந்நாதம் நாராயணமநாமயம்

"நீ தான் பாதுகாப்பும், அழிப்பும் செய்யும்வன்; என் அழியாத உடலிலிருந்து தோன்றியவன். நீ உலகத்தின் ஆண்டவனான, துன்பமற்ற நாராயணனை மறந்துவிட்டாய்."

புருஷம் பரமாத்மாநம் புருஹூதம் புருஷ்டுதம் விஷ்ணுமச்யுதமீஶாநம் விஶ்வஸ்ய ப்ரபவோத்பவம்

"அந்த பரம புருஷன், பரமாத்மா, பலர் வேண்டுகின்றவர், மனிதர்களால் மிகப் புகழப்படுபவர், நிலையான விஷ்ணு, எல்லாவற்றிற்கும் ஆதியும் காரணமும் ஆன ஆண்டவன்."

தவாபராதோ நாஸ்த்யத்ர மம மாயாக்ரு'தம் த்விதம் ஶ்ரு'ணு ஸத்யம் சதுர்வக்த்ர ஸர்வதேவேஶ்வரோ ஹ்யயம்

"இங்கே உன்னால் எந்தத் தவறும் செய்யப்படவில்லை; இது எல்லாம் என் மாயையால் ஏற்பட்டது. உண்மையை கேள், நான்கு முகத்தவரே: இவரே எல்லா தேவர்களின் இறைவன்."

கர்தா நேதா ச ஹர்தா ச ந மயாஸ்தி ஸமோ விபுஃ அஹமேவ பரம் ப்ரஹ்ம பரம் தத்த்வம் பிதாமஹ

"நான் மட்டுமே படைப்பாளி, தலைவன், அழிப்பவன்; எனக்கு சமன் யாரும் இல்லை, பெருமையுள்ளவரே. நான் ஒருவனே பரம்பொருள், உயர்ந்த உண்மை, பிரமனே."

அஹமேவ பரம் ஜ்யோதிஃ பரமாத்மா த்வஹம் விபுஃ யத்யத்த்ரு'ஷ்டம் ஶ்ருதம் ஸர்வம் ஜகத்யஸ்மிம்ஶ்சராசரம்

"நான் ஒருவனே பரம் ஜோதி, பரமாத்மா, எல்லாவற்றிலும் நிறைந்தவன். இந்த உலகில் காணப்படும், கேட்கப்படும், அசையும், அசையாத எல்லாமும் என்னுள் தான் உள்ளது."

தத்தத்வித்தி சதுர்வக்த்ர ஸர்வம் மந்மயமித்யத மயா ஸ்ரு'ஷ்டம் புராவ்யக்தம் சதுர்விம்ஶதிகம் ஸ்வயம்

"நான்கு முகத்தவரே, இவை அனைத்தும் என்னால் ஆனவை என்பதை அறிக. முன்பே, வெளிப்படாத இருபத்து நான்கு தத்துவங்களை நான் உருவாக்கினேன்."

நித்யாந்தா ஹ்யணவோ பத்தாஃ ஸ்ரு'ஷ்டாஃ க்ரோதோத்பவாதயஃ ப்ரஸாதாத்தி பவாநண்டாந்ய் அநேகாநீஹ லீலயா

"நித்தியமான அணுக்கள் ஒன்றோடொன்று இணைந்து, கோபம் முதலியவை தோன்றி, உருவாக்கப்பட்டன. உன் அருளால், இங்கு பல அண்டங்கள் விளையாட்டாக உருவாகின்றன."

ஸ்ரு'ஷ்டா புத்திர்மயா தஸ்யாம் அஹங்காரஸ்த்ரிதா ததஃ தந்மாத்ராபஞ்சகம் தஸ்மாந் மநஃ ஷஷ்டேந்த்ரியாணி ச

"புத்தியை நான் உருவாக்கினேன்; அதிலிருந்து மூன்று வகை அகங்காரம் தோன்றியது. அதிலிருந்து ஐந்து சூட்சுமப் பொருள்கள், அவற்றிலிருந்து மனமும் ஆறுபெரும் அறிவுகளும் தோன்றின."

ஆகாஶாதீநி பூதாநி பௌதிகாநி ச லீலயா இத்யுக்தவதி தஸ்மிம்ஶ் ச மயி சாபி வசஸ் ததா

"ஆகாயம் முதலிய பஞ்சபூதங்கள், அவற்றின் நிலையான வடிவங்களும், என் விளையாட்டாக உருவாக்கப்பட்டன." அவர் இவ்வாறு கூற, நானும் அதேபோல் பதிலளித்தேன்.

ஆவயோஶ்சாபவத்யுத்தம் ஸுகோரம் ரோமஹர்ஷணம் ப்ரலயார்ணவமத்யே து ரஜஸா பத்தவைரயோஃ

அப்போது நம்மிடையே, இருவரும் ரஜோகுணத்தால் பகை கொண்டு, பிரளயக் கடலுக்குள், மிகவும் பயங்கரமான, முடி பறிக்கும் போர் எழுந்தது.

ஏதஸ்மிந்நந்தரே லிங்கம் அபவச்சாவயோஃ புரஃ விவாதஶமநார்தம் ஹி ப்ரபோதார்தம் ச பாஸ்வரம்

அந்த நேரத்தில், நம்மிருவருக்கும் முன்பாக, நம் வாதத்தை முடிக்கவும், உணர்வை எழுப்பவும், ஒளிவீசும் ஒரு லிங்கம் தோன்றியது.

ஜ்வாலாமாலாஸஹஸ்ராட்யம் காலாநலஶதோபமம் க்ஷயவ்ரு'த்திவிநிர்முக்தம் ஆதிமத்யாந்தவர்ஜிதம்

அது ஆயிரக்கணக்கான ஜ்வாலை மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; நூற்றுக்கணக்கான காலாக்னிகளைப் போன்றது; வளர்ச்சியும் அழிவும் இல்லாதது; தொடக்கம், நடுவு, முடிவும் அற்றது.