லிங்கபுராணம்

புரா மாத்ரா து கதிதம் தத்யமேவ ந ஸம்ஶயஃ பூர்வஜந்மநி சாஸ்மாபிர் அபூஜித இதி ப்ரபுஃ

முன்பே என் தாய் உண்மையாகவே சொன்னாள்; எந்த சந்தேகமும் இல்லை, கடந்த பிறவியில் நாம் இறைவனை வழிபடவில்லை என்று.

ஏவமுக்த்வா து தம் தேவம் உபமந்யுரபீதவத் ஶக்ரம் சக்ரே மதிம் ஹந்தும் அதர்வாஸ்த்ரேண மந்த்ரவித்

இவ்வாறு அந்த தேவனை நோக்கி பேசிய பிறகு, அஞ்சாமல் உபமன்யு, மந்திரங்களை அறிந்தவன், அதர்வணாயுதத்தால் இந்திரனை அழிக்க எண்ணினான்.

பஸ்மாதாராந்மஹாதேஜா பஸ்மமுஷ்டிம் ப்ரக்ரு'ஹ்ய ச அதர்வாஸ்த்ரம் ததஸ்தஸ்மை ஸஸர்ஜ ச நநாத ச

பெரும் ஒளியுடையவன், திருநீற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன், ஒரு கைப்பிடி திருநீற்றை எடுத்தான்; அதர்வணாயுதத்தால் அதை எய்து, பெருமையாக முழங்கினான்.

தக்தும் ஸ்வதேஹம் ஆக்நேயீம் த்யாத்வா வை தாரணாம் ததா அதிஷ்டச்ச மஹாதேஜாஃ ஶுஷ்கேந்தநமிவாவ்யயஃ

தன் உடலை எரிக்க எண்ணி, அக்கினி தியானத்தில் நிலைத்தான்; அந்த வீரன், உலர்ந்த மரக்கட்டையைப் போல அசையாமல் நின்றான்.

ஏவம் வ்யவஸிதே விப்ரே பகவாந்பகநேத்ரஹா வாரயாமாஸ ஸௌம்யேந தாரணாம் தஸ்ய யோகிநஃ

அந்த பிராமணன் இப்படிச் தீர்மானித்தபோது, பகனின் கணை அழித்த இறைவன், மென்மையாக அந்த யோகியின் தியானத்தைத் தடுத்தான்.

அதர்வாஸ்த்ரம் ததா தஸ்ய ஸம்ஹ்ரு'தம் சந்த்ரகேண து காலாக்நிஸத்ரு'ஶம் சேதம் நியோகாந்நந்திநஸ் ததா

அப்போது, நந்தி கட்டளையிட்டபடி சந்திரகன், காலாக்னியைப் போல எரிந்த அதர்வணாயுதத்தைத் திரும்ப எடுத்தான்.

ஸ்வரூபமேவ பகவாந் ஆஸ்தாய பரமேஶ்வரஃ தர்ஶயாமாஸ விப்ராய பாலேந்துக்ரு'தஶேகரம்

பெருமைமிக்க பரமேஸ்வரன், தன் இயல்பான உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டு, பிராமணனுக்கு, பிறைச்சந்திரம் முடியில் மின்னும் வடிவில் தோன்றினார்.

க்ஷீரதாராஸஹஸ்ரம் ச க்ஷீரோதார்ணவமேவ ச தத்யாதேரர்ணவம் சைவ க்ரு'தோதார்ணவமேவ ச

அங்கெல்லாம் ஆயிரம் பால் ஓடைகள், பாற்கடல், தயிர்கடல், நெய்க்கடல் ஆகியவை சுற்றிலும் நிறைந்திருந்தன.

பலார்ணவம் ச பாலஸ்ய பக்ஷ்யபோஜ்யார்ணவம் ததா அபூபகிரயஶ்சைவ ததாதிஷ்டந் ஸமந்ததஃ

அந்த சிறுவனுக்காக பழக்கடல், உண்ணும் உணவு வகைகள், அப்பம் மலையெனச் சுட்டு, எல்லாம் சுற்றிலும் நிறைந்திருந்தன.

உபமந்யுமுவாச ஸஸ்மிதோ பகவாந்பந்துஜநைஃ ஸமாவ்ரு'தம் கிரிஜாம் அவலோக்ய ஸஸ்மிதாம் ஸக்ரு'ணம் ப்ரேக்ஷ்யது தம் ததா க்ரு'ணீ

பெருமான் சிரித்த முகத்துடன், உறவினர்களால் சூழப்பட்ட உபமன்யுவை நோக்கி பேசினார்; கருணையுடன் சிரிக்கும் கிரிஜாவை பார்த்து, அவனையும் தயையோடு நோக்கினார்.

புங்க்ஷ்வ போகாந்யதாகாமம் பாந்தவைஃ பஶ்ய வத்ஸ மே

என் பிள்ளையே, நீ விரும்பும் போல் உறவினர்களுடன் எல்லா இன்பங்களையும் அனுபவிக்கவும், பார்ப்பாயா.

மயா புத்ரீக்ரு'தோ ऽஸ்யத்ய தத்தஃ க்ஷீரோததிஸ் ததா மதுநஶ்சார்ணவஶ்சைவ தத்நஶ்சார்ணவ ஏவ ச

இன்று நான் உன்னை என் மகனாக ஏற்றுக்கொண்டேன்; பாற்கடல், தேன்கடல், தயிர்கடல் ஆகியவற்றையும் உனக்கு அளித்தேன்.

ஆஜ்யோதநார்ணவஶ்சைவ பலலேஹ்யார்ணவஸ் ததா அபூபகிரயஶ்சைவ பக்ஷ்யபோஜ்யார்ணவஃ புநஃ

நெய்க்கடல், பழம், இனிப்பு கடல், அப்பம் மலைகள், மீண்டும் உண்ணும் உணவுகளின் கடல் ஆகியவற்றையும் உனக்காக வைத்துள்ளேன்.

பிதா தவ மஹாதேவஃ பிதா வை ஜகதாம் முநே மாதா தவ மஹாபாகா ஜகந்மாதா ந ஸம்ஶயஃ

முனிவரே, உன் தந்தை மகாதேவன், உலகங்களுக்கெல்லாம் தந்தை; உன் தாய், பெரும் பாக்கியவளே, இந்த உலகத்துக்குத் தாயும் ஆவாள் — இதில் சிறிதும் சந்தேகம் இல்லை.

அமரத்வம் மயா தத்தம் காணபத்யம் ச ஶாஶ்வதம் வராந்வரய தாஸ்யாமி நாத்ர கார்யா விசாரணா

நான் உனக்கு அமரத்துவத்தையும், கணங்களுக்குத் தலைமை என்றும் வழங்கினேன்; இன்னும் வேண்டுவன ஏதேனும் இருந்தால் கேள், தயங்க வேண்டாம், நான் தருவேன்.

ஏவமுக்த்வா மஹாதேவஃ கராப்யாமுபக்ரு'ஹ்ய தம் ஆக்ராய மூர்தநி விபுர் ததௌ தேவ்யாஸ்ததா பவஃ

இவ்வாறு கூறி, மகாதேவன் அவனைத் தழுவி, அவன் தலையில் மணம் வீசி, தேவியுடன் சேர்ந்து ஆசீர்வாதம் அளித்தான்.

தேவீ தநயமாலோக்ய ததௌ தஸ்மை கிரீந்த்ரஜா யோகைஶ்வர்யம் ததா துஷ்டா ப்ரஹ்மவித்யாம் த்விஜோத்தமாஃ

தன் மகனைப் பார்த்த தேவியும் மகிழ்ச்சி கொண்டு, அவனுக்கு யோக வல்லமை மற்றும் பரம்பொருள் அறிவையும் வழங்கினாள், உத்தமப் பிராமணர்களே.

ஸோ ऽபி லப்த்வா வரம் தஸ்யாஃ குமாரத்வம் ச ஸர்வதா துஷ்டாவ ச மஹாதேவம் ஹர்ஷகத்கதயா கிரா

அவள் அருளால் என்றும் இளமை பெற்ற அவனும், மகிழ்ச்சியில் குரல் நடுங்கி, மகாதேவனைப் புகழ்ந்தான்.

வரயாமாஸ ச ததா வரேண்யம் விரஜேக்ஷணம் க்ரு'தாஞ்ஜலிபுடோ பூத்வா ப்ரணிபத்ய புநஃ புநஃ

அப்போது, கையைக் கூப்பி, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, குற்றமில்லாத கண்களையுடைய பெருமையரசரிடம் இன்னும் ஒரு வரம் வேண்டினான்.

ப்ரஸீத தேவதேவேஶ த்வயி சாவ்யபிசாரிணீ ஶ்ரத்தா சைவ மஹாதேவ ஸாந்நித்யம் சைவ ஸர்வதா

தேவதேவரே, தயவு செய்; மகாதேவா, எனக்குள் எப்போதும் அசையாத நம்பிக்கையும், உன் அருளும் நிலைத்திருக்க வேண்டும்.

ஏவமுக்தஸ்ததா தேந ப்ரஹஸந்நிவ ஶங்கரஃ தத்த்வேப்ஸிதம் ஹி விப்ராய தத்ரைவாந்தரதீயத

அவன் இவ்வாறு கேட்டபோது, சங்கரன் சிரித்தபடியே, அந்த பிராமணனுக்குத் தேவையான வரத்தை அளித்து, உடனே அங்கு மறைந்தான்.

த்ரு'ஷ்டோ ऽஸௌ வாஸுதேவேந க்ரு'ஷ்ணேநாக்லிஷ்டகர்மணா தௌம்யாக்ரஜஸ்ததோ லப்தம் திவ்யம் பாஶுபதம் வ்ரதம்

அழுக்காறு இல்லாத செயல்கள் கொண்ட வாசுதேவன், கிருஷ்ணன், அவனைப் பார்த்தான்; பின்னர், தௌம்யரின் மூத்த சகோதரரிடமிருந்து தெய்வீகமான பாசுபத விரதத்தைப் பெற்றான்.

கதம் லப்தம் ததா ஜ்ஞாநம் தஸ்மாத்க்ரு'ஷ்ணேந தீமதா வக்துமர்ஹஸி தாம் ஸூத கதாம் பாதகநாஶிநீம்

அப்போது கிருஷ்ணன் அந்த அறிவை எவ்வாறு பெற்றான்? பாவங்களை நீக்கும் அந்தக் கதையை நீ சொல்ல வேண்டும், சூதா.

ஸ்வேச்சயா ஹ்யவதீர்ணோ ऽபி வாஸுதேவஃ ஸநாதநஃ நிந்தயந்நேவ மாநுஷ்யம் தேஹஶுத்திம் சகார ஸஃ

வாசுதேவன் என்றென்றும் நிலைத்தவன், தானாகவே இவ்வுலகில் தோன்றினாலும், மனித உடலைப் பழித்தபடி, உடல் தூய்மையை மேற்கொண்டான்.

புத்ரார்தம் பகவாம்ஸ்தத்ர தபஸ்தப்தும் ஜகாம ச ஆஶ்ரமம் சோபமந்யோர்வை த்ரு'ஷ்டவாம்ஸ்தத்ர தம் முநிம்

மகன் பெற விரும்பி, பகவான் அங்கு தவம் செய்யச் சென்றான்; அங்கே உபமன்யுவின் ஆசிரமத்தில் அந்த முனிவரைப் பார்த்தான்.

நமஶ்சகார தம் த்ரு'ஷ்ட்வா தௌம்யாக்ரஜமஹோ த்விஜாஃ பஹுமாநேந வை க்ரு'ஷ்ணஸ் த்ரிஃ க்ரு'த்வா வை ப்ரதக்ஷிணம்

அவனைப் பார்த்த கிருஷ்ணன், தௌம்யரின் மூத்த சகோதரருக்கு மிகுந்த மரியாதையுடன் வணங்கி, மூன்று முறை சுற்றிவந்து, பிராமணர்களே, மரியாதை செய்தான்.

தஸ்யாவலோகநாதேவ முநேஃ க்ரு'ஷ்ணஸ்ய தீமதஃ நஷ்டமேவ மலம் ஸர்வம் காயஜம் கர்ம்மஜம் ததா

அந்த முனிவரை ஒரு பார்வை பார்த்ததிலேயே, கிருஷ்ணனின் உடலிலும் செயல்களாலும் ஏற்பட்ட அனைத்து மாசும் அழிந்துவிட்டது.

பஸ்மநோத்தூலநம் க்ரு'த்வா உபமந்யுர்மஹாத்யுதிஃ தமக்நிரிதி விப்ரேந்த்ரா வாயுரித்யாதிபிஃ க்ரமாத்

பெரும் ஒளியுடைய உபமன்யு, பசுமை பூசி, அவனை முறையே 'அக்னி', 'வாயு' என்று அழைத்தான், பிராமணர்களில் சிறந்தவர்களே.

திவ்யம் பாஶுபதம் ஜ்ஞாநம் ப்ரததௌ ப்ரீதமாநஸஃ முநேஃ ப்ரஸாதாந்மாந்யோ ऽஸௌ க்ரு'ஷ்ணஃ பாஶுபதே த்விஜாஃ

மனமகிழ்ச்சி கொண்டு, உபமன்யு கிருஷ்ணனுக்கு தெய்வீகமான பாசுபத அறிவை வழங்கினான்; அந்த முனிவரின் அருளால் கிருஷ்ணன் பாசுபதத்திற்கு தகுதியானவனானான், பிராமணர்களே.