லிங்கபுராணம்

ததோ நிஶம்ய வசநம் முநேஃ குபிதவத்ப்ரபுஃ ப்ராஹ ஸவ்யக்ரமீஶாநஃ ஶக்ரரூபதரஃ ஸ்வயம்

முனிவரின் வார்த்தையை கேட்டதும், ஆண்டவன், சக்ரரூபம் எடுத்தவாறே, சிறிது கோபத்துடன் கலங்கிய மனதுடன் பேசினார்.

மாம் ந ஜாநாஸி தேவர்ஷே தேவராஜாநமீஶ்வரம் த்ரைலோக்யாதிபதிம் ஶக்ரம் ஸர்வதேவநமஸ்க்ரு'தம்

‘நீ என்னை அறியவில்லையா, தெய்வீக முனிவரே? நான் தேவர்களின் அரசனும், ஈஸ்வரனும், மூன்று உலகங்களின் ஆண்டவனும், எல்லா தேவராலும் வணங்கப்படுவோனும் ஆவேன்.’

மத்பக்தோ பவ விப்ரர்ஷே மாமேவார்சய ஸர்வதா ததாமி ஸர்வம் பத்ரம் தே த்யஜ ருத்ரம் ச நிர்குணம்

‘பிராமணரின் சிறந்தவரே, என் பக்தனாகவும், எப்போதும் என்னை வழிபடவும் செய். உனக்கு எல்லா நன்மைகளும் தருவேன்; ரூபமற்ற ருத்ரனை விட்டு விடு.’

ததஃ ஶக்ரஸ்ய வசநம் ஶ்ருத்வா ஶ்ரோத்ரவிதாரணம் உபமந்யுரிதம் ப்ராஹ ஜபந் பஞ்சாக்ஷரம் ஶுபம்

அப்போது சக்ரனின் காதைக் கிழிக்கும் வார்த்தைகளை கேட்ட உபமன்யு, புனிதமான ஐந்து எழுத்து மந்திரத்தை ஜபித்து, இவ்வாறு கூறினார்.

மந்யே ஶக்ரஸ்ய ரூபேண நூநம் அத்ராகதஃ ஸ்வயம் கர்தும் தைத்யாதமஃ கஶ்சித் தர்மவிக்நம் ச நாந்யதா

‘நிச்சயமாக, சக்ரரூபத்தில் யாரோ ஒரு தாழ்ந்த அசுரன், தர்மத்திற்கு இடையூறு செய்யவே இங்கு வந்திருக்க வேண்டும்; வேறு விதமாக இருக்க முடியாது’ என்றார்.

த்வயைவ கதிதம் ஸர்வம் பவநிந்தாரதேந வை ப்ரஸம்காத்தேவதேவஸ்ய நிர்குணத்வம் மஹாத்மநஃ

நீயே எல்லாவற்றையும் சொன்னாய்; உன்னுள் பிறந்த அவமான உணர்வால், தேவாதி தேவனான பரமாத்மாவின் உயர்ந்த தன்மை, எல்லாம் நீயே வெளிப்படுத்தினாய்.

பஹுநாத்ர கிமுக்தேந மயாத்யாநுமிதம் மஹத் பவாந்தரக்ரு'தம் பாபம் ஶ்ருதா நிந்தா பவஸ்ய து

இங்கே நான் இன்னும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? இன்று தான், வேறொருவர் சிவபெருமானை அவமதித்த பாவத்தை நான் உணர்ந்தேன்.

ஶ்ருத்வா நிந்தாம் பவஸ்யாத தத்க்ஷணாதேவ ஸம்த்யஜேத் ஸ்வதேஹம் தம் நிஹத்யாஶு ஶிவலோகம் ஸ கச்சதி

யாராவது சிவனைப் பற்றி அவமதிப்பு கேட்கும்போது, உடனே தன் உடலை விட்டுவிட வேண்டும்; அப்படி செய்தால், உடனே சிவலோகத்தை அடைவான்.

யோ வாசோத்பாடயேஜ்ஜிஹ்வாம் ஶிவநிந்தாரதஸ்ய து த்ரிஃ ஸப்தகுலமுத்த்ரு'த்ய ஶிவலோகம் ஸ கச்சதி

யார் சிவனை அவமதிப்பதில் மகிழும் ஒருவரின் நாவை பிடித்து கிழிக்கிறாரோ, அவர் இருபத்து ஒன்று தலைமுறையையும் உயர்த்தி, சிவலோகத்தை அடைவார்.

ஆஸ்தாம் தாவந்மமேச்சாயாஃ க்ஷீரம் ப்ரதி ஸுராதமம் நிஹத்ய த்வாம் ஶிவாஸ்த்ரேண த்யஜாம்யேதத்கலேவரம்

எனக்கு பால் வேண்டும் என்ற ஆசையை இப்போது வைக்கிறேன்; தேவர்களில் கீழானவனே, சிவபிரானின் ஆயுதத்தால் உன்னை அழித்து, இந்த உடலை நான் விட்டு விடுவேன்.

புரா மாத்ரா து கதிதம் தத்யமேவ ந ஸம்ஶயஃ பூர்வஜந்மநி சாஸ்மாபிர் அபூஜித இதி ப்ரபுஃ

முன்பே என் தாய் உண்மையாகவே சொன்னாள்; எந்த சந்தேகமும் இல்லை, கடந்த பிறவியில் நாம் இறைவனை வழிபடவில்லை என்று.

ஏவமுக்த்வா து தம் தேவம் உபமந்யுரபீதவத் ஶக்ரம் சக்ரே மதிம் ஹந்தும் அதர்வாஸ்த்ரேண மந்த்ரவித்

இவ்வாறு அந்த தேவனை நோக்கி பேசிய பிறகு, அஞ்சாமல் உபமன்யு, மந்திரங்களை அறிந்தவன், அதர்வணாயுதத்தால் இந்திரனை அழிக்க எண்ணினான்.

பஸ்மாதாராந்மஹாதேஜா பஸ்மமுஷ்டிம் ப்ரக்ரு'ஹ்ய ச அதர்வாஸ்த்ரம் ததஸ்தஸ்மை ஸஸர்ஜ ச நநாத ச

பெரும் ஒளியுடையவன், திருநீற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன், ஒரு கைப்பிடி திருநீற்றை எடுத்தான்; அதர்வணாயுதத்தால் அதை எய்து, பெருமையாக முழங்கினான்.

தக்தும் ஸ்வதேஹம் ஆக்நேயீம் த்யாத்வா வை தாரணாம் ததா அதிஷ்டச்ச மஹாதேஜாஃ ஶுஷ்கேந்தநமிவாவ்யயஃ

தன் உடலை எரிக்க எண்ணி, அக்கினி தியானத்தில் நிலைத்தான்; அந்த வீரன், உலர்ந்த மரக்கட்டையைப் போல அசையாமல் நின்றான்.

ஏவம் வ்யவஸிதே விப்ரே பகவாந்பகநேத்ரஹா வாரயாமாஸ ஸௌம்யேந தாரணாம் தஸ்ய யோகிநஃ

அந்த பிராமணன் இப்படிச் தீர்மானித்தபோது, பகனின் கணை அழித்த இறைவன், மென்மையாக அந்த யோகியின் தியானத்தைத் தடுத்தான்.

அதர்வாஸ்த்ரம் ததா தஸ்ய ஸம்ஹ்ரு'தம் சந்த்ரகேண து காலாக்நிஸத்ரு'ஶம் சேதம் நியோகாந்நந்திநஸ் ததா

அப்போது, நந்தி கட்டளையிட்டபடி சந்திரகன், காலாக்னியைப் போல எரிந்த அதர்வணாயுதத்தைத் திரும்ப எடுத்தான்.

ஸ்வரூபமேவ பகவாந் ஆஸ்தாய பரமேஶ்வரஃ தர்ஶயாமாஸ விப்ராய பாலேந்துக்ரு'தஶேகரம்

பெருமைமிக்க பரமேஸ்வரன், தன் இயல்பான உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டு, பிராமணனுக்கு, பிறைச்சந்திரம் முடியில் மின்னும் வடிவில் தோன்றினார்.

க்ஷீரதாராஸஹஸ்ரம் ச க்ஷீரோதார்ணவமேவ ச தத்யாதேரர்ணவம் சைவ க்ரு'தோதார்ணவமேவ ச

அங்கெல்லாம் ஆயிரம் பால் ஓடைகள், பாற்கடல், தயிர்கடல், நெய்க்கடல் ஆகியவை சுற்றிலும் நிறைந்திருந்தன.

பலார்ணவம் ச பாலஸ்ய பக்ஷ்யபோஜ்யார்ணவம் ததா அபூபகிரயஶ்சைவ ததாதிஷ்டந் ஸமந்ததஃ

அந்த சிறுவனுக்காக பழக்கடல், உண்ணும் உணவு வகைகள், அப்பம் மலையெனச் சுட்டு, எல்லாம் சுற்றிலும் நிறைந்திருந்தன.

உபமந்யுமுவாச ஸஸ்மிதோ பகவாந்பந்துஜநைஃ ஸமாவ்ரு'தம் கிரிஜாம் அவலோக்ய ஸஸ்மிதாம் ஸக்ரு'ணம் ப்ரேக்ஷ்யது தம் ததா க்ரு'ணீ

பெருமான் சிரித்த முகத்துடன், உறவினர்களால் சூழப்பட்ட உபமன்யுவை நோக்கி பேசினார்; கருணையுடன் சிரிக்கும் கிரிஜாவை பார்த்து, அவனையும் தயையோடு நோக்கினார்.

புங்க்ஷ்வ போகாந்யதாகாமம் பாந்தவைஃ பஶ்ய வத்ஸ மே

என் பிள்ளையே, நீ விரும்பும் போல் உறவினர்களுடன் எல்லா இன்பங்களையும் அனுபவிக்கவும், பார்ப்பாயா.

மயா புத்ரீக்ரு'தோ ऽஸ்யத்ய தத்தஃ க்ஷீரோததிஸ் ததா மதுநஶ்சார்ணவஶ்சைவ தத்நஶ்சார்ணவ ஏவ ச

இன்று நான் உன்னை என் மகனாக ஏற்றுக்கொண்டேன்; பாற்கடல், தேன்கடல், தயிர்கடல் ஆகியவற்றையும் உனக்கு அளித்தேன்.

ஆஜ்யோதநார்ணவஶ்சைவ பலலேஹ்யார்ணவஸ் ததா அபூபகிரயஶ்சைவ பக்ஷ்யபோஜ்யார்ணவஃ புநஃ

நெய்க்கடல், பழம், இனிப்பு கடல், அப்பம் மலைகள், மீண்டும் உண்ணும் உணவுகளின் கடல் ஆகியவற்றையும் உனக்காக வைத்துள்ளேன்.

பிதா தவ மஹாதேவஃ பிதா வை ஜகதாம் முநே மாதா தவ மஹாபாகா ஜகந்மாதா ந ஸம்ஶயஃ

முனிவரே, உன் தந்தை மகாதேவன், உலகங்களுக்கெல்லாம் தந்தை; உன் தாய், பெரும் பாக்கியவளே, இந்த உலகத்துக்குத் தாயும் ஆவாள் — இதில் சிறிதும் சந்தேகம் இல்லை.

அமரத்வம் மயா தத்தம் காணபத்யம் ச ஶாஶ்வதம் வராந்வரய தாஸ்யாமி நாத்ர கார்யா விசாரணா

நான் உனக்கு அமரத்துவத்தையும், கணங்களுக்குத் தலைமை என்றும் வழங்கினேன்; இன்னும் வேண்டுவன ஏதேனும் இருந்தால் கேள், தயங்க வேண்டாம், நான் தருவேன்.

ஏவமுக்த்வா மஹாதேவஃ கராப்யாமுபக்ரு'ஹ்ய தம் ஆக்ராய மூர்தநி விபுர் ததௌ தேவ்யாஸ்ததா பவஃ

இவ்வாறு கூறி, மகாதேவன் அவனைத் தழுவி, அவன் தலையில் மணம் வீசி, தேவியுடன் சேர்ந்து ஆசீர்வாதம் அளித்தான்.

தேவீ தநயமாலோக்ய ததௌ தஸ்மை கிரீந்த்ரஜா யோகைஶ்வர்யம் ததா துஷ்டா ப்ரஹ்மவித்யாம் த்விஜோத்தமாஃ

தன் மகனைப் பார்த்த தேவியும் மகிழ்ச்சி கொண்டு, அவனுக்கு யோக வல்லமை மற்றும் பரம்பொருள் அறிவையும் வழங்கினாள், உத்தமப் பிராமணர்களே.

ஸோ ऽபி லப்த்வா வரம் தஸ்யாஃ குமாரத்வம் ச ஸர்வதா துஷ்டாவ ச மஹாதேவம் ஹர்ஷகத்கதயா கிரா

அவள் அருளால் என்றும் இளமை பெற்ற அவனும், மகிழ்ச்சியில் குரல் நடுங்கி, மகாதேவனைப் புகழ்ந்தான்.

வரயாமாஸ ச ததா வரேண்யம் விரஜேக்ஷணம் க்ரு'தாஞ்ஜலிபுடோ பூத்வா ப்ரணிபத்ய புநஃ புநஃ

அப்போது, கையைக் கூப்பி, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, குற்றமில்லாத கண்களையுடைய பெருமையரசரிடம் இன்னும் ஒரு வரம் வேண்டினான்.