லிங்கபுராணம்

க்ஷீரார்தமதஹத்ஸர்வம் தபஸா தம் நிவாரய ஏதஸ்மிந்நந்தரே தேவஃ பிநாகீ பரமேஶ்வரஃ ஶக்ரரூபம் ஸமாஸ்தாய கந்தும் சக்ரே மதிம் ததா

‘பாலுக்காக எல்லாவற்றையும் அர்ப்பணித்துள்ளார்; அவரை இந்த தவத்திலிருந்து நிறுத்துங்கள்’ என்றார். அந்த நேரத்தில், பினாகி எனும் பரமேஸ்வரன், சக்ரரூபத்தை எடுத்துக் கொண்டு செல்ல எண்ணினார்.

அத ஜகாம முநேஸ்து தபோவநம் கஜவரேண ஸிதேந ஸதாஶிவஃ ஸஹ ஸுராஸுரஸித்தமஹோரகைர் அமரராஜதநும் ஸ்வயமாஸ்திதஃ

பின் சதாசிவன், தேவர்கள், அசுரர்கள், சித்தர்கள், மகா நாகர்களுடன், அமரர்களின் அரசனாகத் தன்னை மாற்றிக்கொண்டு, பெரிய வெள்ளை யானையில் முனிவரின் தவவனத்திற்கு சென்றார்.

வாமேந ஶச்யா ஸஹிதம் ஸுரேந்த்ரம் கரேண சாந்யேந ஸிதாதபத்ரம்

இடப்புறம் சசியையும், மற்றொரு கையில் வெள்ளை குடையையும் வைத்திருந்தார்.

ரராஜ பகவாந் ஸோமஃ ஶக்ரரூபீ ஸதாஶிவஃ ஸிதாதபத்ரேண யதா சந்த்ரபிம்பேந மந்தரஃ

புனித சோமனும், சக்ரரூபம் எடுத்த சதாசிவனும், வெள்ளை குடையுடன், சந்திரன் மண்டலத்தில் மந்தரமலை பிரகாசிப்பதைப் போல ஒளிர்ந்தார்.

ஆஸ்தாயைவம் ஹி ஶக்ரஸ்ய ஸ்வரூபம் பரமேஶ்வரஃ ஜகாமாநுக்ரஹம் கர்தும் உபமந்யோஸ் ததாஶ்ரமம்

இவ்வாறு சக்ரரூபத்தை எடுத்த பரமேஸ்வரன், உபமன்யுவின் ஆசிரமத்திற்கு அருள் செய்யச் சென்றார்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா பரமேஶாநம் ஶக்ரரூபதரம் ஶிவம் ப்ரணம்ய ஶிரஸா ப்ராஹ முநிர்முநிவராஃ ஸ்வயம்

பரமேஷ்வரனை, சக்ரரூபம் எடுத்த சிவனை பார்த்த முனிவர், தலை வணங்கி, தானே பேசினார்.

பாவிதஶ்சாஶ்ரமஶ்சாயம் மம தேவேஶ்வரஃ ஸ்வயம் ப்ராப்தஃ ஶக்ரோ ஜகந்நாதோ பகவாந்பாநுநா ப்ரபுஃ

‘இந்த ஆசிரமம் புனிதமானது; தேவாதி தேவன் தானே வந்துள்ளார்; சக்ரன், உலகத்தின் ஆண்டவன், புனிதனும் பிரகாசமுள்ள பெருமானும் வந்துள்ளார்.’

ஏவமுக்த்வா ஸ்திதம் வீக்ஷ்ய க்ரு'தாஞ்ஜலிபுடம் த்விஜம் ப்ராஹ கம்பீரயா வாசா ஶக்ரரூபதரோ ஹரஃ

இவ்வாறு கூறி, கைவைத்துக்கொண்டு நின்ற பிராமணனைப் பார்த்து, சக்ரரூபம் எடுத்த ஹரன், ஆழமான வார்த்தைகளால் பேசினார்.

துஷ்டோ ऽஸ்மி தே வரம் ப்ரூஹி தபஸாநேந ஸுவ்ரத ததாமி சேப்ஸிதாந் ஸர்வாந் தௌம்யாக்ரஜ மஹாமதே

‘நான் உன்னால் மகிழ்ந்துள்ளேன்; விருப்பமான வரம் கேள். இந்த தவத்தால், உனக்கு வேண்டிய அனைத்தையும் தருவேன், ஞானமிக்க தௌம்யரின் மூத்தவரே.’

ஏவமுக்தஸ்ததா தேந ஶக்ரேண முநிஸத்தமஃ வரயாமி ஶிவே பக்திம் இத்யுவாச க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ

சக்ரன் இவ்வாறு கூற, அந்த முனிவர் கைவைத்துக்கொண்டு, ‘நான் சிவபக்தியையே வரமாக விரும்புகிறேன்’ என்று கூறினார்.

ததோ நிஶம்ய வசநம் முநேஃ குபிதவத்ப்ரபுஃ ப்ராஹ ஸவ்யக்ரமீஶாநஃ ஶக்ரரூபதரஃ ஸ்வயம்

முனிவரின் வார்த்தையை கேட்டதும், ஆண்டவன், சக்ரரூபம் எடுத்தவாறே, சிறிது கோபத்துடன் கலங்கிய மனதுடன் பேசினார்.

மாம் ந ஜாநாஸி தேவர்ஷே தேவராஜாநமீஶ்வரம் த்ரைலோக்யாதிபதிம் ஶக்ரம் ஸர்வதேவநமஸ்க்ரு'தம்

‘நீ என்னை அறியவில்லையா, தெய்வீக முனிவரே? நான் தேவர்களின் அரசனும், ஈஸ்வரனும், மூன்று உலகங்களின் ஆண்டவனும், எல்லா தேவராலும் வணங்கப்படுவோனும் ஆவேன்.’

மத்பக்தோ பவ விப்ரர்ஷே மாமேவார்சய ஸர்வதா ததாமி ஸர்வம் பத்ரம் தே த்யஜ ருத்ரம் ச நிர்குணம்

‘பிராமணரின் சிறந்தவரே, என் பக்தனாகவும், எப்போதும் என்னை வழிபடவும் செய். உனக்கு எல்லா நன்மைகளும் தருவேன்; ரூபமற்ற ருத்ரனை விட்டு விடு.’

ததஃ ஶக்ரஸ்ய வசநம் ஶ்ருத்வா ஶ்ரோத்ரவிதாரணம் உபமந்யுரிதம் ப்ராஹ ஜபந் பஞ்சாக்ஷரம் ஶுபம்

அப்போது சக்ரனின் காதைக் கிழிக்கும் வார்த்தைகளை கேட்ட உபமன்யு, புனிதமான ஐந்து எழுத்து மந்திரத்தை ஜபித்து, இவ்வாறு கூறினார்.

மந்யே ஶக்ரஸ்ய ரூபேண நூநம் அத்ராகதஃ ஸ்வயம் கர்தும் தைத்யாதமஃ கஶ்சித் தர்மவிக்நம் ச நாந்யதா

‘நிச்சயமாக, சக்ரரூபத்தில் யாரோ ஒரு தாழ்ந்த அசுரன், தர்மத்திற்கு இடையூறு செய்யவே இங்கு வந்திருக்க வேண்டும்; வேறு விதமாக இருக்க முடியாது’ என்றார்.

த்வயைவ கதிதம் ஸர்வம் பவநிந்தாரதேந வை ப்ரஸம்காத்தேவதேவஸ்ய நிர்குணத்வம் மஹாத்மநஃ

நீயே எல்லாவற்றையும் சொன்னாய்; உன்னுள் பிறந்த அவமான உணர்வால், தேவாதி தேவனான பரமாத்மாவின் உயர்ந்த தன்மை, எல்லாம் நீயே வெளிப்படுத்தினாய்.

பஹுநாத்ர கிமுக்தேந மயாத்யாநுமிதம் மஹத் பவாந்தரக்ரு'தம் பாபம் ஶ்ருதா நிந்தா பவஸ்ய து

இங்கே நான் இன்னும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? இன்று தான், வேறொருவர் சிவபெருமானை அவமதித்த பாவத்தை நான் உணர்ந்தேன்.

ஶ்ருத்வா நிந்தாம் பவஸ்யாத தத்க்ஷணாதேவ ஸம்த்யஜேத் ஸ்வதேஹம் தம் நிஹத்யாஶு ஶிவலோகம் ஸ கச்சதி

யாராவது சிவனைப் பற்றி அவமதிப்பு கேட்கும்போது, உடனே தன் உடலை விட்டுவிட வேண்டும்; அப்படி செய்தால், உடனே சிவலோகத்தை அடைவான்.

யோ வாசோத்பாடயேஜ்ஜிஹ்வாம் ஶிவநிந்தாரதஸ்ய து த்ரிஃ ஸப்தகுலமுத்த்ரு'த்ய ஶிவலோகம் ஸ கச்சதி

யார் சிவனை அவமதிப்பதில் மகிழும் ஒருவரின் நாவை பிடித்து கிழிக்கிறாரோ, அவர் இருபத்து ஒன்று தலைமுறையையும் உயர்த்தி, சிவலோகத்தை அடைவார்.

ஆஸ்தாம் தாவந்மமேச்சாயாஃ க்ஷீரம் ப்ரதி ஸுராதமம் நிஹத்ய த்வாம் ஶிவாஸ்த்ரேண த்யஜாம்யேதத்கலேவரம்

எனக்கு பால் வேண்டும் என்ற ஆசையை இப்போது வைக்கிறேன்; தேவர்களில் கீழானவனே, சிவபிரானின் ஆயுதத்தால் உன்னை அழித்து, இந்த உடலை நான் விட்டு விடுவேன்.

புரா மாத்ரா து கதிதம் தத்யமேவ ந ஸம்ஶயஃ பூர்வஜந்மநி சாஸ்மாபிர் அபூஜித இதி ப்ரபுஃ

முன்பே என் தாய் உண்மையாகவே சொன்னாள்; எந்த சந்தேகமும் இல்லை, கடந்த பிறவியில் நாம் இறைவனை வழிபடவில்லை என்று.

ஏவமுக்த்வா து தம் தேவம் உபமந்யுரபீதவத் ஶக்ரம் சக்ரே மதிம் ஹந்தும் அதர்வாஸ்த்ரேண மந்த்ரவித்

இவ்வாறு அந்த தேவனை நோக்கி பேசிய பிறகு, அஞ்சாமல் உபமன்யு, மந்திரங்களை அறிந்தவன், அதர்வணாயுதத்தால் இந்திரனை அழிக்க எண்ணினான்.

பஸ்மாதாராந்மஹாதேஜா பஸ்மமுஷ்டிம் ப்ரக்ரு'ஹ்ய ச அதர்வாஸ்த்ரம் ததஸ்தஸ்மை ஸஸர்ஜ ச நநாத ச

பெரும் ஒளியுடையவன், திருநீற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன், ஒரு கைப்பிடி திருநீற்றை எடுத்தான்; அதர்வணாயுதத்தால் அதை எய்து, பெருமையாக முழங்கினான்.

தக்தும் ஸ்வதேஹம் ஆக்நேயீம் த்யாத்வா வை தாரணாம் ததா அதிஷ்டச்ச மஹாதேஜாஃ ஶுஷ்கேந்தநமிவாவ்யயஃ

தன் உடலை எரிக்க எண்ணி, அக்கினி தியானத்தில் நிலைத்தான்; அந்த வீரன், உலர்ந்த மரக்கட்டையைப் போல அசையாமல் நின்றான்.

ஏவம் வ்யவஸிதே விப்ரே பகவாந்பகநேத்ரஹா வாரயாமாஸ ஸௌம்யேந தாரணாம் தஸ்ய யோகிநஃ

அந்த பிராமணன் இப்படிச் தீர்மானித்தபோது, பகனின் கணை அழித்த இறைவன், மென்மையாக அந்த யோகியின் தியானத்தைத் தடுத்தான்.

அதர்வாஸ்த்ரம் ததா தஸ்ய ஸம்ஹ்ரு'தம் சந்த்ரகேண து காலாக்நிஸத்ரு'ஶம் சேதம் நியோகாந்நந்திநஸ் ததா

அப்போது, நந்தி கட்டளையிட்டபடி சந்திரகன், காலாக்னியைப் போல எரிந்த அதர்வணாயுதத்தைத் திரும்ப எடுத்தான்.

ஸ்வரூபமேவ பகவாந் ஆஸ்தாய பரமேஶ்வரஃ தர்ஶயாமாஸ விப்ராய பாலேந்துக்ரு'தஶேகரம்

பெருமைமிக்க பரமேஸ்வரன், தன் இயல்பான உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டு, பிராமணனுக்கு, பிறைச்சந்திரம் முடியில் மின்னும் வடிவில் தோன்றினார்.

க்ஷீரதாராஸஹஸ்ரம் ச க்ஷீரோதார்ணவமேவ ச தத்யாதேரர்ணவம் சைவ க்ரு'தோதார்ணவமேவ ச

அங்கெல்லாம் ஆயிரம் பால் ஓடைகள், பாற்கடல், தயிர்கடல், நெய்க்கடல் ஆகியவை சுற்றிலும் நிறைந்திருந்தன.

பலார்ணவம் ச பாலஸ்ய பக்ஷ்யபோஜ்யார்ணவம் ததா அபூபகிரயஶ்சைவ ததாதிஷ்டந் ஸமந்ததஃ

அந்த சிறுவனுக்காக பழக்கடல், உண்ணும் உணவு வகைகள், அப்பம் மலையெனச் சுட்டு, எல்லாம் சுற்றிலும் நிறைந்திருந்தன.