லிங்கபுராணம்

கதாசித் க்ஷீரம் அல்பம் ச பீதவாந் மாதுலாஶ்ரமே ஈர்ஷ்யயா மாதுலஸுதோ ஹ்ய் அபிபத் க்ஷீரம் உத்தமம்

ஒரு நாள், தன் மாமாவின் ஆசிரமத்தில், அவர் சிறிது பால் குடித்தார். அதை பார்த்து பொறாமையால், அவரது மாமாவின் மகன் சிறந்த பாலை குடித்தான்.

பீத்வா ஸ்திதம் யதாகாமம் த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ரோவாச மாதரம் மாதர்மாதர்மஹாபாகே மம தேஹி தபஸ்விநி

விருப்பப்படி பாலை குடித்த பிறகு, அதை பார்த்து, அவர் தாயிடம், "அம்மா, பெரும் பாக்கியவளே, தவமிருப்பவளே, எனக்கும் கொடு" என்று கேட்டார்.

கவ்யம் க்ஷீரம் அதிஸ்வாது நால்பமுஷ்ணம் நமாம்யஹம் உபலாலிதைவம் புத்ரேண புத்ரம் ஆலிங்க்ய ஸாதரம்

"மாடுப் பால் மிகவும் இனிமையாக இருக்கிறது, கொஞ்சமும் சூடாக இல்லை; உன்னை வணங்குகிறேன்" என்று மகன் அன்புடன் கூற, தாயும் மகனை அன்போடு அணைத்தாள்.

துஃகிதா விலலாபார்தா ஸ்ம்ரு'த்வா நைர்தந்யமாத்மநஃ ஸ்ம்ரு'த்வா ஸ்ம்ரு'த்வா புநஃ க்ஷீரம் உபமந்யுரபி த்விஜாஃ தேஹி தேஹீதி தாமாஹ ரோதமாநோ மஹாத்யுதிஃ

தன் வறுமையை நினைத்து, தாயார் துயரத்துடன் அழுதாள். மறுபடியும் மறுபடியும் நினைத்து, உபமன்யுவும், முனிவர்களே, "கொடு, கொடு" என்று அழுதவாறு தாயிடம் கேட்டான்.

உஞ்சவ்ரு'த்த்யார்ஜிதாந் பீஜாந் ஸ்வயம் பிஷ்ட்வா ச ஸா ததா பீஜபிஷ்டம் ததாலோட்ய தோயேந கலபாஷிணீ

அப்போது, தாயார் உழைப்பால் கிடைத்த விதைகளை எடுத்துக்கொண்டு, அவற்றை அரைத்து, தண்ணீரில் கலந்து, மென்மையாகப் பேசினார்.

ஐஹ்யேஹி மம புத்ரேதி ஸாமபூர்வம் ததஃ ஸுதம் ஆலிங்க்யாதாய துஃகார்தா ப்ரததௌ க்ரு'த்ரிமம் பயஃ

"வா, என் மகனே" என்று இனிமையாக அழைத்து, துயரத்தில் இருந்த மகனை அணைத்து, அந்த செயற்கைப் பாலை கொடுத்தாள்.

பீத்வா ச க்ரு'த்ரிமம் க்ஷீரம் மாத்ரா தத்தம் த்விஜோத்தமாஃ நைதத்க்ஷீரமிதி ப்ராஹ மாதரம் சாதிவிஹ்வலஃ

தாயார் கொடுத்த செயற்கைப் பாலை குடித்த பிறகு, முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே, உபமன்யு மிகுந்த கவலையுடன், "இது பால் இல்லை" என்று தாயிடம் சொன்னான்.

துஃகிதா ஸா ததா ப்ராஹ ஸம்ப்ரேக்ஷ்யாக்ராய மூர்தநி ஸம்மார்ஜ்ய நேத்ரே புத்ரஸ்ய கராப்யாம் கமலாயதே

அப்போது, தாயார் துயரத்துடன், மகனைப் பார்த்து, அவன் தலையை மணந்து, தன் கரங்களால் மகனின் தாமரை போன்ற கண்களை மெதுவாகத் துடைத்தாள்.

தடிநீ ரத்நபூர்ணாஸ்தே ஸ்வர்கபாதாலகோசராஃ பாக்யஹீநா ந பஶ்யந்தி பக்திஹீநாஶ் ச யே ஶிவே

வானுலகத்திலும் பாதாளத்திலும், ரத்தினங்கள் நிறைந்த நதிகள் உள்ளன; ஆனால், அதிர்ஷ்டமில்லாதவரும் சிவபக்தி இல்லாதவரும் அவற்றை காண முடியாது.

ராஜ்யம் ஸ்வர்கம் ச மோக்ஷம் ச போஜநம் க்ஷீரஸம்பவம் ந லபந்தே ப்ரியாண்யேஷாம் நோ துஷ்யதி ஸதா பவஃ

அரசு, சொர்க்கம், மோக்ஷம், பாலும் அதிலிருந்து உருவாகும் உணவும்—இவை எல்லாம் அவர்களுக்கு கிடைக்காது; ஏனெனில் சிவன் அவர்களிடம் எப்போதும் திருப்தியடைவதில்லை.

பவப்ரஸாதஜம் ஸர்வம் நாந்யதேவப்ரஸாதஜம் அந்யதேவேஷு நிரதா துஃகார்தா விப்ரமந்தி ச

எல்லாம் சிவனின் அருளால் கிடைக்கும்; மற்ற தெய்வங்களின் அருளால் கிடைப்பதில்லை. மற்ற தெய்வங்களை வழிபடுபவர்கள் துயரத்தில் தவித்து, குழப்பத்தில் அலைகிறார்கள்.

க்ஷீரம் தத்ர குதோ ऽஸ்மாகம் மஹாதேவோ ந பூஜிதஃ பூர்வஜந்மநி யத்தத்தம் ஶிவமுத்யம்ய வை ஸுத

இங்கே நமக்கு பால் எங்கே கிடைக்கும்? மகாதேவன் வழிபடப்படவில்லை. முன்பொரு பிறவியில் சிவனை வழிபட்டதனால் எது கிடைத்ததோ, அதுவே கிடைக்கும், மகனே.

ததேவ லப்யம் நாந்யத்து விஷ்ணுமுத்யம்ய வா ப்ரபும் நிஶம்ய வசநம் மாதுர் உபமந்யுர்மஹாத்யுதிஃ

அதுவே கிடைக்கும்; வேறு எதுவும் கிடையாது—even விஷ்ணுவை இறைஞ்சி வழிபட்டாலும். தாயாரின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட உபமன்யு, ஒளிவுடன்,

பாலோ ऽபி மாதரம் ப்ராஹ ப்ரணிபத்ய தபஸ்விநீம் த்யஜ ஶோகம் மஹாபாகே மஹாதேவோ ऽஸ்தி சேத்க்வசித்

இளம் வயதிலேயே, தன் தவமிருக்கும் தாயாரை வணங்கி, "பெரும் பாக்கியவளே, துயரை விடு; மகாதேவன் எங்கோ இருக்கிறார்" என்று சொன்னான்.

சிராத்வா ஹ்யசிராத்வாபி க்ஷீரோதம் ஸாதயாம்யஹம் தாம் ப்ரணம்யைவமுக்த்வா ஸ தபஃ கர்தும் ப்ரசக்ரமே

"அதிக காலமாக இருந்தாலும், விரைவாக இருந்தாலும், நான் பாலும் பெருங்கடலையும் பெறுவேன்" என்று கூறி, தாயை வணங்கி, தவம் செய்யத் தொடங்கினான்.

தமாஹ மாதா ஸுஶுபம் குர்விதி ஸுதராம் ஸுதம் அநுஜ்ஞாதஸ்தயா தத்ர தபஸ்தேபே ஸுதுஸ்தரம்

அப்போது தாயார், "நல்ல காரியங்களைச் செய்" என்று மகனை ஆசீர்வதித்து, தனக்கு அனுமதி அளித்தாள். அவ்வாறு, அவன் அங்கே கடும் தவம் செய்தான்.

ஹிமவத்பர்வதம் ப்ராப்ய வாயுபக்ஷஃ ஸமாஹிதஃ தபஸா தஸ்ய விப்ரஸ்ய விதூபிதமபூஜ்ஜகத்

இமயமலைக்கு சென்று, காற்றை மட்டும் உணவாக கொண்டு, மனதை ஒருமைப்படுத்தி, அந்த பிராமணன் செய்த தவத்தால் உலகமே அதிர்ந்தது.

ப்ரணம்யாஹுஸ்து தத்ஸர்வே ஹரயே தேவஸத்தமாஃ ஶ்ருத்வா தேஷாம் ததா வாக்யம் பகவாந்புருஷோத்தமஃ

அனைவரும் தலைவணங்கி, அந்த உத்தம தேவர்கள் ஹரியிடம் பேசினார்கள்; அவர்களது வார்த்தைகளை கேட்ட புனிதனும், உயர்ந்த புருஷனும்,

கிமிதம் த்விதி ஸம்சிந்த்ய ஜ்ஞாத்வா தத்காரணம் ச ஸஃ ஜகாம மந்தரம் தூர்ணம் மஹேஶ்வரதித்ரு'க்ஷயா

‘இது என்ன?’ என்று சிந்தித்து, அதன் காரணத்தை அறிந்து, அவர் மகேஷ்வரனைப் பார்க்க விரும்பி விரைவாக மந்தரமலைக்கு சென்றார்.

த்ரு'ஷ்ட்வா தேவம் ப்ரணம்யைவம் ப்ரோவாசேதம் க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ பகவந் ப்ராஹ்மணஃ கஶ்சித் உபமந்யுரிதிஶ்ருதஃ

அந்த தேவனை பார்த்து, வணங்கி, கைவைத்துக்கொண்டு, ‘பிரபு, உபமன்யு என்று பெயர் கொண்ட ஒரு பிராமணர் இருக்கிறார் என்று கேட்டுள்ளோம்’ என்று கூறினார்.

க்ஷீரார்தமதஹத்ஸர்வம் தபஸா தம் நிவாரய ஏதஸ்மிந்நந்தரே தேவஃ பிநாகீ பரமேஶ்வரஃ ஶக்ரரூபம் ஸமாஸ்தாய கந்தும் சக்ரே மதிம் ததா

‘பாலுக்காக எல்லாவற்றையும் அர்ப்பணித்துள்ளார்; அவரை இந்த தவத்திலிருந்து நிறுத்துங்கள்’ என்றார். அந்த நேரத்தில், பினாகி எனும் பரமேஸ்வரன், சக்ரரூபத்தை எடுத்துக் கொண்டு செல்ல எண்ணினார்.

அத ஜகாம முநேஸ்து தபோவநம் கஜவரேண ஸிதேந ஸதாஶிவஃ ஸஹ ஸுராஸுரஸித்தமஹோரகைர் அமரராஜதநும் ஸ்வயமாஸ்திதஃ

பின் சதாசிவன், தேவர்கள், அசுரர்கள், சித்தர்கள், மகா நாகர்களுடன், அமரர்களின் அரசனாகத் தன்னை மாற்றிக்கொண்டு, பெரிய வெள்ளை யானையில் முனிவரின் தவவனத்திற்கு சென்றார்.

வாமேந ஶச்யா ஸஹிதம் ஸுரேந்த்ரம் கரேண சாந்யேந ஸிதாதபத்ரம்

இடப்புறம் சசியையும், மற்றொரு கையில் வெள்ளை குடையையும் வைத்திருந்தார்.

ரராஜ பகவாந் ஸோமஃ ஶக்ரரூபீ ஸதாஶிவஃ ஸிதாதபத்ரேண யதா சந்த்ரபிம்பேந மந்தரஃ

புனித சோமனும், சக்ரரூபம் எடுத்த சதாசிவனும், வெள்ளை குடையுடன், சந்திரன் மண்டலத்தில் மந்தரமலை பிரகாசிப்பதைப் போல ஒளிர்ந்தார்.

ஆஸ்தாயைவம் ஹி ஶக்ரஸ்ய ஸ்வரூபம் பரமேஶ்வரஃ ஜகாமாநுக்ரஹம் கர்தும் உபமந்யோஸ் ததாஶ்ரமம்

இவ்வாறு சக்ரரூபத்தை எடுத்த பரமேஸ்வரன், உபமன்யுவின் ஆசிரமத்திற்கு அருள் செய்யச் சென்றார்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா பரமேஶாநம் ஶக்ரரூபதரம் ஶிவம் ப்ரணம்ய ஶிரஸா ப்ராஹ முநிர்முநிவராஃ ஸ்வயம்

பரமேஷ்வரனை, சக்ரரூபம் எடுத்த சிவனை பார்த்த முனிவர், தலை வணங்கி, தானே பேசினார்.

பாவிதஶ்சாஶ்ரமஶ்சாயம் மம தேவேஶ்வரஃ ஸ்வயம் ப்ராப்தஃ ஶக்ரோ ஜகந்நாதோ பகவாந்பாநுநா ப்ரபுஃ

‘இந்த ஆசிரமம் புனிதமானது; தேவாதி தேவன் தானே வந்துள்ளார்; சக்ரன், உலகத்தின் ஆண்டவன், புனிதனும் பிரகாசமுள்ள பெருமானும் வந்துள்ளார்.’

ஏவமுக்த்வா ஸ்திதம் வீக்ஷ்ய க்ரு'தாஞ்ஜலிபுடம் த்விஜம் ப்ராஹ கம்பீரயா வாசா ஶக்ரரூபதரோ ஹரஃ

இவ்வாறு கூறி, கைவைத்துக்கொண்டு நின்ற பிராமணனைப் பார்த்து, சக்ரரூபம் எடுத்த ஹரன், ஆழமான வார்த்தைகளால் பேசினார்.

துஷ்டோ ऽஸ்மி தே வரம் ப்ரூஹி தபஸாநேந ஸுவ்ரத ததாமி சேப்ஸிதாந் ஸர்வாந் தௌம்யாக்ரஜ மஹாமதே

‘நான் உன்னால் மகிழ்ந்துள்ளேன்; விருப்பமான வரம் கேள். இந்த தவத்தால், உனக்கு வேண்டிய அனைத்தையும் தருவேன், ஞானமிக்க தௌம்யரின் மூத்தவரே.’