லிங்கபுராணம்

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா பாலமீஶாநம் மாயயா தஸ்ய மோஹிதா உத்தாப்யாக்ராய வக்ஷோஜம் ஸ்தநம் ஸா ப்ரததௌ த்விஜாஃ

அந்த குழந்தை ஈசானனை அவளது மாயையால் மயங்கிப் பார்த்து, அவள் அவனை தூக்கி, மார்பை மணந்து, தன் மார்புப்பாலைக் கொடுத்தாள், இருமுறை பிறந்தவர்களே.

ஸ்தநஜேந ததா ஸார்தம் கோபமஸ்யாஃ பபௌ புநஃ க்ரோதேநாநேந வை பாலஃ க்ஷேத்ராணாம் ரக்ஷகோ ऽபவத்

அவளது பாலை உடன் அவளது கோபத்தையும் அவன் குடித்தான்; அந்த கோபத்தால் அந்தக் குழந்தை புனித நிலங்களை காப்பவராக ஆனான்.

மூர்தயோ ऽஷ்டௌ ச தஸ்யாபி க்ஷேத்ரபாலஸ்ய தீமதஃ ஏவம் வை தேந பாலேந க்ரு'தா ஸா க்ரோதமூர்சிதா

அந்த அறிவுள்ள க்ஷேத்ரபாலனுக்குப் பட்டு உருவங்கள் தோன்றின; அந்தக் குழந்தை மூலம் கோபத்தில் மூழ்கிய அவள் அமைதியடைந்தாள்.

க்ரு'தமஸ்யாஃ ப்ரஸாதார்தம் தேவதேவேந தாண்டவம் ஸம்த்யாயாம் ஸர்வபூதேந்த்ரைஃ ப்ரேதைஃ ப்ரீதேந ஶூலிநா

அவளுக்கு மனம் திருப்தியாக, தேவாதி தேவன், எல்லா உயிரினங்களின் தலைவர்களும், பிசாசுகளும், திரிசூலம் ஏந்தியவனும் சேர்ந்து, சந்த்யா நேரத்தில் தாண்டவம் ஆடினார்.

பீத்வா ந்ரு'த்யாம்ரு'தம் ஶம்போர் ஆகண்டம் பரமேஶ்வரீ நநர்த ஸா ச யோகிந்யஃ ப்ரேதஸ்தாநே யதாஸுகம்

சம்புவின் நடன அமிர்தத்தை முழுமையாகக் குடித்தபின், பரமேசுவரி ஆடினாள்; யோகினியரும் பிசாசுகள் இருக்கும் இடத்தில் விருப்பப்படி ஆடினார்கள்.

தத்ர ஸப்ரஹ்மகா தேவாஃ ஸேந்த்ரோபேந்த்ராஃ ஸமந்ததஃ ப்ரணேமுஸ்துஷ்டுவுஃ காலீம் புநர்தேவீம் ச பார்வதீம்

அங்கே பிரம்மாவுடன் கூடிய தேவர்கள், இந்திரன், உபேந்திரன் ஆகியோர் எல்லா பக்கமும் காளியையும் மீண்டும் பார்வதியையும் வணங்கி, புகழ்ந்தார்கள்.

ஏவம் ஸம்க்ஷேபதஃ ப்ரோக்தம் தாண்டவம் ஶூலிநஃ ப்ரபோஃ யோகாநந்தேந ச விபோஸ் தாண்டவம் சேதி சாபரே

இவ்வாறு, திரிசூலம் ஏந்திய இறைவனின் தாண்டவம் சுருக்கமாகச் சொல்லப்பட்டது; யோக ஆனந்தத்தில் நிறைந்த பராக்கிரமி தாண்டவம் என்றும் மற்றவர்கள் அழைப்பர்.

புரோபமந்யுநா ஸூத காணபத்யம் மஹேஶ்வராத் க்ஷீரார்ணவஃ கதம் லப்தோ வக்துமர்ஹஸி ஸாம்ப்ரதம்

சூதா, உபமன்யு மகேசுவரனிடமிருந்து காணபத்யம் எவ்வாறு பெற்றான், பாற்கடலை எவ்வாறு அடைந்தான் என்பதை இப்போது கூற வேண்டும்.

ஏவம் காலீம் உபாலப்ய கதே தேவே த்ரியம்பகே உபமந்யுஃ ஸமப்யர்ச்ய தபஸா லப்தவாந்பலம்

இவ்வாறு, காளியை வழிபட்டு, மூன்று கண் உடைய தேவன் சென்றபின், உபமன்யு தவம் செய்து வழிபட்டு, அதன் பலனை பெற்றான்.

உபமந்யுரிதி க்யாதோ முநிஶ் ச த்விஜஸத்தமாஃ குமார இவ தேஜஸ்வீ க்ரீடமாநோ யத்ரு'ச்சயா

முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே, உபமன்யு என்று புகழ்பெற்ற ஒரு முனிவர் இருந்தார். அவர் இளம் வயதில் ஒளிவுடன், விருப்பப்படி விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்.

கதாசித் க்ஷீரம் அல்பம் ச பீதவாந் மாதுலாஶ்ரமே ஈர்ஷ்யயா மாதுலஸுதோ ஹ்ய் அபிபத் க்ஷீரம் உத்தமம்

ஒரு நாள், தன் மாமாவின் ஆசிரமத்தில், அவர் சிறிது பால் குடித்தார். அதை பார்த்து பொறாமையால், அவரது மாமாவின் மகன் சிறந்த பாலை குடித்தான்.

பீத்வா ஸ்திதம் யதாகாமம் த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ரோவாச மாதரம் மாதர்மாதர்மஹாபாகே மம தேஹி தபஸ்விநி

விருப்பப்படி பாலை குடித்த பிறகு, அதை பார்த்து, அவர் தாயிடம், "அம்மா, பெரும் பாக்கியவளே, தவமிருப்பவளே, எனக்கும் கொடு" என்று கேட்டார்.

கவ்யம் க்ஷீரம் அதிஸ்வாது நால்பமுஷ்ணம் நமாம்யஹம் உபலாலிதைவம் புத்ரேண புத்ரம் ஆலிங்க்ய ஸாதரம்

"மாடுப் பால் மிகவும் இனிமையாக இருக்கிறது, கொஞ்சமும் சூடாக இல்லை; உன்னை வணங்குகிறேன்" என்று மகன் அன்புடன் கூற, தாயும் மகனை அன்போடு அணைத்தாள்.

துஃகிதா விலலாபார்தா ஸ்ம்ரு'த்வா நைர்தந்யமாத்மநஃ ஸ்ம்ரு'த்வா ஸ்ம்ரு'த்வா புநஃ க்ஷீரம் உபமந்யுரபி த்விஜாஃ தேஹி தேஹீதி தாமாஹ ரோதமாநோ மஹாத்யுதிஃ

தன் வறுமையை நினைத்து, தாயார் துயரத்துடன் அழுதாள். மறுபடியும் மறுபடியும் நினைத்து, உபமன்யுவும், முனிவர்களே, "கொடு, கொடு" என்று அழுதவாறு தாயிடம் கேட்டான்.

உஞ்சவ்ரு'த்த்யார்ஜிதாந் பீஜாந் ஸ்வயம் பிஷ்ட்வா ச ஸா ததா பீஜபிஷ்டம் ததாலோட்ய தோயேந கலபாஷிணீ

அப்போது, தாயார் உழைப்பால் கிடைத்த விதைகளை எடுத்துக்கொண்டு, அவற்றை அரைத்து, தண்ணீரில் கலந்து, மென்மையாகப் பேசினார்.

ஐஹ்யேஹி மம புத்ரேதி ஸாமபூர்வம் ததஃ ஸுதம் ஆலிங்க்யாதாய துஃகார்தா ப்ரததௌ க்ரு'த்ரிமம் பயஃ

"வா, என் மகனே" என்று இனிமையாக அழைத்து, துயரத்தில் இருந்த மகனை அணைத்து, அந்த செயற்கைப் பாலை கொடுத்தாள்.

பீத்வா ச க்ரு'த்ரிமம் க்ஷீரம் மாத்ரா தத்தம் த்விஜோத்தமாஃ நைதத்க்ஷீரமிதி ப்ராஹ மாதரம் சாதிவிஹ்வலஃ

தாயார் கொடுத்த செயற்கைப் பாலை குடித்த பிறகு, முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே, உபமன்யு மிகுந்த கவலையுடன், "இது பால் இல்லை" என்று தாயிடம் சொன்னான்.

துஃகிதா ஸா ததா ப்ராஹ ஸம்ப்ரேக்ஷ்யாக்ராய மூர்தநி ஸம்மார்ஜ்ய நேத்ரே புத்ரஸ்ய கராப்யாம் கமலாயதே

அப்போது, தாயார் துயரத்துடன், மகனைப் பார்த்து, அவன் தலையை மணந்து, தன் கரங்களால் மகனின் தாமரை போன்ற கண்களை மெதுவாகத் துடைத்தாள்.

தடிநீ ரத்நபூர்ணாஸ்தே ஸ்வர்கபாதாலகோசராஃ பாக்யஹீநா ந பஶ்யந்தி பக்திஹீநாஶ் ச யே ஶிவே

வானுலகத்திலும் பாதாளத்திலும், ரத்தினங்கள் நிறைந்த நதிகள் உள்ளன; ஆனால், அதிர்ஷ்டமில்லாதவரும் சிவபக்தி இல்லாதவரும் அவற்றை காண முடியாது.

ராஜ்யம் ஸ்வர்கம் ச மோக்ஷம் ச போஜநம் க்ஷீரஸம்பவம் ந லபந்தே ப்ரியாண்யேஷாம் நோ துஷ்யதி ஸதா பவஃ

அரசு, சொர்க்கம், மோக்ஷம், பாலும் அதிலிருந்து உருவாகும் உணவும்—இவை எல்லாம் அவர்களுக்கு கிடைக்காது; ஏனெனில் சிவன் அவர்களிடம் எப்போதும் திருப்தியடைவதில்லை.

பவப்ரஸாதஜம் ஸர்வம் நாந்யதேவப்ரஸாதஜம் அந்யதேவேஷு நிரதா துஃகார்தா விப்ரமந்தி ச

எல்லாம் சிவனின் அருளால் கிடைக்கும்; மற்ற தெய்வங்களின் அருளால் கிடைப்பதில்லை. மற்ற தெய்வங்களை வழிபடுபவர்கள் துயரத்தில் தவித்து, குழப்பத்தில் அலைகிறார்கள்.

க்ஷீரம் தத்ர குதோ ऽஸ்மாகம் மஹாதேவோ ந பூஜிதஃ பூர்வஜந்மநி யத்தத்தம் ஶிவமுத்யம்ய வை ஸுத

இங்கே நமக்கு பால் எங்கே கிடைக்கும்? மகாதேவன் வழிபடப்படவில்லை. முன்பொரு பிறவியில் சிவனை வழிபட்டதனால் எது கிடைத்ததோ, அதுவே கிடைக்கும், மகனே.

ததேவ லப்யம் நாந்யத்து விஷ்ணுமுத்யம்ய வா ப்ரபும் நிஶம்ய வசநம் மாதுர் உபமந்யுர்மஹாத்யுதிஃ

அதுவே கிடைக்கும்; வேறு எதுவும் கிடையாது—even விஷ்ணுவை இறைஞ்சி வழிபட்டாலும். தாயாரின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட உபமன்யு, ஒளிவுடன்,

பாலோ ऽபி மாதரம் ப்ராஹ ப்ரணிபத்ய தபஸ்விநீம் த்யஜ ஶோகம் மஹாபாகே மஹாதேவோ ऽஸ்தி சேத்க்வசித்

இளம் வயதிலேயே, தன் தவமிருக்கும் தாயாரை வணங்கி, "பெரும் பாக்கியவளே, துயரை விடு; மகாதேவன் எங்கோ இருக்கிறார்" என்று சொன்னான்.

சிராத்வா ஹ்யசிராத்வாபி க்ஷீரோதம் ஸாதயாம்யஹம் தாம் ப்ரணம்யைவமுக்த்வா ஸ தபஃ கர்தும் ப்ரசக்ரமே

"அதிக காலமாக இருந்தாலும், விரைவாக இருந்தாலும், நான் பாலும் பெருங்கடலையும் பெறுவேன்" என்று கூறி, தாயை வணங்கி, தவம் செய்யத் தொடங்கினான்.

தமாஹ மாதா ஸுஶுபம் குர்விதி ஸுதராம் ஸுதம் அநுஜ்ஞாதஸ்தயா தத்ர தபஸ்தேபே ஸுதுஸ்தரம்

அப்போது தாயார், "நல்ல காரியங்களைச் செய்" என்று மகனை ஆசீர்வதித்து, தனக்கு அனுமதி அளித்தாள். அவ்வாறு, அவன் அங்கே கடும் தவம் செய்தான்.

ஹிமவத்பர்வதம் ப்ராப்ய வாயுபக்ஷஃ ஸமாஹிதஃ தபஸா தஸ்ய விப்ரஸ்ய விதூபிதமபூஜ்ஜகத்

இமயமலைக்கு சென்று, காற்றை மட்டும் உணவாக கொண்டு, மனதை ஒருமைப்படுத்தி, அந்த பிராமணன் செய்த தவத்தால் உலகமே அதிர்ந்தது.

ப்ரணம்யாஹுஸ்து தத்ஸர்வே ஹரயே தேவஸத்தமாஃ ஶ்ருத்வா தேஷாம் ததா வாக்யம் பகவாந்புருஷோத்தமஃ

அனைவரும் தலைவணங்கி, அந்த உத்தம தேவர்கள் ஹரியிடம் பேசினார்கள்; அவர்களது வார்த்தைகளை கேட்ட புனிதனும், உயர்ந்த புருஷனும்,

கிமிதம் த்விதி ஸம்சிந்த்ய ஜ்ஞாத்வா தத்காரணம் ச ஸஃ ஜகாம மந்தரம் தூர்ணம் மஹேஶ்வரதித்ரு'க்ஷயா

‘இது என்ன?’ என்று சிந்தித்து, அதன் காரணத்தை அறிந்து, அவர் மகேஷ்வரனைப் பார்க்க விரும்பி விரைவாக மந்தரமலைக்கு சென்றார்.