லிங்கபுராணம்

நிர்லேபோ நிஷ்ப்ரபஞ்சாத்மா நிர்வ்யக்ரோ வ்யக்ரநாஶநஃ ஸ்தவ்யஸ்தவப்ரியஃ ஸ்தோதா வ்யாஸமூர்திரநாகுலஃ

ஒட்டுமொத்தமாகப் பிணையப்படாதவன், உலகத்துக்கு அப்பாற்பட்ட தன்மை கொண்டவன், கலக்கம் இல்லாதவன், கலக்கத்தை அழிப்பவன், புகழப்பட வேண்டியவன், பாடல்களுக்கு விருப்பம் கொண்டவன், தானே பாடுபவன், வியாசரின் வடிவம், மனம் குழப்பமில்லாதவன்.

நிரவத்யபதோபாயோ வித்யாராஶிரவிக்ரமஃ ப்ரஶாந்தபுத்திரக்ஷுத்ரஃ க்ஷுத்ரஹா நித்யஸுந்தரஃ

குற்றமில்லாத நிலையை அடைய வழி காட்டுபவன், அறிவு நிறைந்தவன், துணிச்சலில் நிலை கொண்டவன், அமைதியான மனம் உடையவன், சிறுமை இல்லாதவன், சிறியவற்றை அழிப்பவன், எப்போதும் அழகாக இருப்பவன்.

தைர்யாக்ர்யதுர்யோ தாத்ரீஶஃ ஶாகல்யஃ ஶர்வரீபதிஃ பரமார்தகுருர் த்ரு'ஷ்டிர் குருர் ஆஶ்ரிதவத்ஸலஃ

தைரியத்தில் முதன்மை கொண்டவன், பூமியின் ஆண்டவன், பிரிவுகளை நடத்தும் வல்லமை உடையவன், இரவின் கடவுள், உத்தம அர்த்தத்தை உணர்த்தும் பெரிய ஆசான், பார்வை, குரு, அடைக்கலம் புகுபவர்களுக்கு அன்பு காட்டுபவன்.

ரஸோ ரஸஜ்ஞஃ ஸர்வஜ்ஞஃ ஸர்வஸத்த்வாவலம்பநஃ ஏவம் நாம்நாம் ஸஹஸ்ரேண துஷ்டாவ வ்ரு'ஷபத்வஜம்

சுவை, சுவையை அறிந்தவன், எல்லாம் அறிந்தவன், எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதரவாக இருப்பவன்; இவ்வாறு ஆயிரம் பெயர்களால் வृषபத்வஜனைப் புகழ்ந்தான்.

ஸ்நாபயாமாஸ ச விபுஃ பூஜயாமாஸ பங்கஜைஃ பரீக்ஷார்தம் ஹரேஃ பூஜாகமலேஷு மஹேஶ்வரஃ

அந்த வல்லமை மிகுந்தவன், அவனை நீராடச் செய்து, தாமரைகளால் பூஜை செய்தான்; ஹரியை சோதிக்க, மகேசுவரனைத் தாமரைகளால் வழிபட்டான்.

கோபயாமாஸ கமலம் ததைகம் புவநேஶ்வரஃ ஹ்ரு'தபுஷ்போ ஹரிஸ்தத்ர கிமிதம் த்வப்யசிந்தயத்

அப்போது உலகின் ஆண்டவன் ஒரு தாமரையை மறைத்தான்; ஒரு பூ இல்லாமல் போன ஹரி, 'இது என்ன?' என்று ஆச்சரியப்பட்டான்.

ஜ்ஞாத்வா ஸ்வநேத்ரமுத்த்ரு'த்ய ஸர்வஸத்த்வாவலம்பநம் பூஜயாமாஸ பாவேந நாம்நா தேந ஜகத்குரும்

அதை அறிந்து, தன் கணை எடுத்துக் கொண்டு, எல்லா உயிர்களுக்கு ஆதரவாக, உலகாசானை பக்தியுடன் அந்த பெயரால் பூஜித்தான்.

ததஸ்தத்ர விபுர்த்ரு'ஷ்ட்வா ததாபூதம் ஹரோ ஹரிம் தஸ்மாதவததாராஶு மண்டலாத்பாவகஸ்ய ச

அப்போது ஹரனை அந்த நிலையில் பார்த்த வல்லமை மிகுந்த பரமன், தீவட்டத்திலிருந்து விரைவாக இறங்கினார்.

கோடிபாஸ்கரஸம்காஶம் ஜடாமுகுடமண்டிதம் ஜ்வாலாமாலாவ்ரு'தம் திவ்யம் தீக்ஷ்ணதம்ஷ்ட்ரம் பயங்கரம்

கோடி சூரியனுக்கு ஒப்பாக, சடையுடன் முத்திரை சூடியவன், ஜ்வாலை மாலையால் சூழப்பட்டவன், தெய்வீக வடிவில், கூரிய பற்கள் உடையவன், பயங்கரமான தோற்றம் உடையவன்.

ஶூலடங்ககதாசக்ரகுந்தபாஶதரம் ஹரம் வராதபயஹஸ்தம் ச த்வீபிசர்மோத்தரீயகம்

வேல், கோல், கதை, சக்கரம், குன்று, பாசம் ஆகியவற்றை ஏந்தியவன், வரம் தரும் கரம், அஞ்சாமை தரும் கரம் கொண்டவன், புலி தோலை மேலுடையாக அணிந்தவன்.

இத்தம்பூதம் ததா த்ரு'ஷ்ட்வா பவம் பஸ்மவிபூஷிதம் ஹ்ரு'ஷ்டோ நமஶ்சகாராஶு தேவதேவம் ஜநார்தநஃ

அந்த வகையில் பசுமை பூசி அலங்கரிக்கப்பட்ட பவனை பார்த்த ஜனார்த்தனன் மகிழ்ச்சியுடன் உடனே தேவதேவனை வணங்கினான்.

துத்ருவுஸ்தம் பரிக்ரம்ய ஸேந்த்ரா தேவாஸ்த்ரிலோசநம் சசால ப்ரஹ்மபுவநம் சகம்பே ச வஸும்தரா

இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள், மூன்று கண்கள் உடையவரை சுற்றி வணங்கி, அங்கிருந்து ஓடினர். பிரம்மாவின் உலகம் நடுங்கியது, பூமியும் அதிர்ந்தது.

ததாஹ தேஜஸ்தச்சம்போஃ ப்ராந்தம் வை ஶதயோஜநம் அதஸ்தாச்சோர்த்வதஶ்சைவ ஹாஹேத்யக்ரு'த பூதலே

சம்புவின் ஒளி, மேலும் கீழும், பூமியிலும், நூறு யோஜனை தூரம் எரிந்தது; பூமியில் 'அய்யோ!' என்ற அழுகை எழுந்தது.

ததா ப்ராஹ மஹாதேவஃ ப்ரஹஸந்நிவ ஶங்கரஃ ஸம்ப்ரேக்ஷ்ய ப்ரணயாத்விஷ்ணும் க்ரு'தாஞ்ஜலிபுடம் ஸ்திதம்

அப்போது மகாதேவன் சங்கரன், புன்னகையுடன், கை கூப்பி நின்ற விஷ்ணுவை அன்புடன் பார்த்து பேசினார்.

ஜ்ஞாதம் மயேதமதுநா தேவகார்யம் ஜநார்தந ஸுதர்ஶநாக்யம் சக்ரம் ச ததாமி தவ ஶோபநம்

இப்போது இந்த தெய்வீகக் காரியம் எனக்குப் புரிந்தது ஜனார்த்தனா; சுதர்சன என்ற அழகிய சக்கரத்தை உனக்கு அளிக்கிறேன்.

யத்ரூபம் பவதா த்ரு'ஷ்டம் ஸர்வலோகபயம்கரம் ஹிதாய தவ யத்நேந தவ பாவாய ஸுவ்ரத

நீ கண்ட அந்த உருவம், எல்லா உலகங்களுக்கும் பயங்கரமானது, உன் நன்மைக்காகவும், உன் ஆன்மாவின் வளர்ச்சிக்காகவும் தோன்றியது, உறுதியானவரே.

ஶாந்தம் ரணாஜிரே விஷ்ணோ தேவாநாம் துஃகஸாதநம் ஶாந்தஸ்ய சாஸ்த்ரம் ஶாந்தஃ ஸ்யாச் சாந்தேநாஸ்த்ரேண கிம் பலம்

போர்க்களத்தில் அமைதி, விஷ்ணுவே, தேவர்களுக்கு துன்பத்தை உண்டாக்கும்; அமைதியானவருக்கு ஆயுதமும் அமைதியே; அமைதியான ஆயுதத்தால் என்ன பலன்?

ஶாந்தஸ்ய ஸமரே சாஸ்த்ரம் ஶாந்திரேவ தபஸ்விநாம் யோத்துஃ ஶாந்த்யா பலச்சேதஃ பரஸ்ய பலவ்ரு'த்திதஃ

போரில் அமைதியானவர்களுக்கு ஆயுதம் அமைதியே; தவமுள்ளவர்களுக்கு அமைதி தான் பலம்; அமைதியால் போராளி எதிரியின் பலத்தை குறைத்து, தன் பலத்தை அதிகரிக்கிறான்.

தேவைரஶாந்தைர்யத்ரூபம் மதீயம் பாவயாவ்யயம் கிமாயுதேந கார்யம் வை யோத்தும் தேவாரிஸூதந

தேவர்கள் அமைதியின்றி இருக்கும்போது, என் அழியாத உருவத்தை தியானிக்க வேண்டும்; தேவர்களின் பகைவரை அழிப்பவரே, போரிட ஆயுதம் கொண்டு என்ன பயன்?

க்ஷமா யுதி ந கார்யம் வை யோத்தும் தேவாரிஸூதந அநாகதே வ்யதீதே ச தௌர்பல்யே ஸ்வஜநோத்கரே

போரில் பொறுமை காட்ட வேண்டியதில்லை, தேவர்களின் பகைவரை அழிப்பவரே; எதிர்காலம், கடந்த காலம், பலவீனம், அல்லது சொந்தவர்கள் சூழ்ந்திருக்கும்போதும் அது பொருந்தாது.

அகாலிகே த்வதர்மே ச அநர்தே வாரிஸூதந ஏவமுக்த்வா ததௌ சக்ரம் ஸூர்யாயுதஸமப்ரபம்

சரியான காலமல்லாதபோது, அல்லது தர்மம் இல்லாதபோது, அல்லது பேராபத்தில், பகைவரை அழிப்பவரே, இவ்வாறு கூறி, பத்து ஆயிரம் சூரியனுக்கு ஒப்பான சக்கரத்தை அளித்தார்.

நேத்ரம் ச நேதா ஜகதாம் ப்ரபுர்வை பத்மஸந்நிபம் ததாப்ரப்ரு'தி தம் ப்ராஹுஃ பத்மாக்ஷமிதி ஸுவ்ரதம்

உலகங்களுக்குத் தலைவரானவர், தாமரையைப் போன்ற கணத்தை அளித்தார்; அந்த நாளிலிருந்து, உறுதியானவரே, அவரை 'பத்மாக்ஷன்' என்று அழைக்கத் தொடங்கினர்.

தத்த்வைநம் நயநம் சக்ரம் விஷ்ணவே நீலலோஹிதஃ பஸ்பர்ஶ ச கராப்யாம் வை ஸுஶுபாப்யாமுவாச ஹ

அந்த கணமும் சக்கரமும் விஷ்ணுவுக்கு அளித்த பின், நீலலோஹிதன் தனது அழகிய கைகளால் அவரைத் தொடந்து பேசினார்.

வரதோ ऽஹம் வரஶ்ரேஷ்ட வராந்வரய சேப்ஸிதாந் பக்த்யா வஶீக்ரு'தோ நூநம் த்வயாஹம் புருஷோத்தம

நான் வரங்களை வழங்குகிறவன், நீ விரும்பும் உயர்ந்த வரங்களைத் தேர்ந்தெடு; உன் பக்தியால், மனிதர்களில் சிறந்தவரே, நான் உண்மையில் உனக்கு வசியமானேன்.

இத்யுக்தோ தேவதேவேந தேவதேவம் ப்ரணம்ய தம் த்வயி பக்திர்மஹாதேவ ப்ரஸீத வரமுத்தமம்

இவ்வாறு தேவதேவனால் கூடியபோது, அவர் அவரை வணங்கி, 'மகாதேவா, எனக்கு உன்னிடம் பக்தி கிடைக்கட்டும்; உன்னதமான வரம் தாரும்' என்றார்.

நாந்யமிச்சாமி பக்தாநாம் ஆர்தயோ நாஸ்தி யத்ப்ரபோ தச்ச்ருத்வா வசநம் தஸ்ய தயாவாந் ஸுதராம் பவஃ

வேறு எதையும் நான் விரும்பவில்லை; உன் பக்தர்களுக்கு, பிரபுவே, துன்பம் எதுவும் இல்லை. இதைக் கேட்டபோது, அவர் மிகுந்த தயையுடன் ஆனார்.

பஸ்பர்ஶ ச ததௌ தஸ்மை ஶ்ரத்தாம் ஶீதாம்ஶுபூஷணஃ ப்ராஹ சைவம் மஹாதேவஃ பரமாத்மாநமச்யுதம்

அவர் அவரைத் தொடந்து, பக்தியை அளித்தார்; குளிர்ந்த சந்திரனை அலங்கரித்தவரும், மகாதேவனும், அச்யுதனுக்கு இவ்வாறு உரைத்தார்.

மயி பக்தஶ் ச வந்த்யஶ் ச பூஜ்யஶ்சைவ ஸுராஸுரைஃ பவிஷ்யஸி ந ஸம்தேஹோ மத்ப்ரஸாதாத்ஸுரோத்தம

என் அருளால், நீ எனக்கு பக்தனாகவும், தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் வணங்கப்படுபவனாகவும், மதிப்பிடப்படுபவனாகவும் இருப்பாய், தேவர்களில் சிறந்தவரே; இதில் சந்தேகம் இல்லை.

யதா ஸதீ தக்ஷபுத்ரீ விநிந்த்யைவ ஸுலோசநா மாதரம் பிதரம் தக்ஷம் பவிஷ்யதி ஸுரேஶ்வரீ

தக்ஷனின் மகளான சதீ, அழகிய கண்கள் உடையவள், தன் தாயையும் தக்ஷனையும் குறை கூறும் போது, அவள் தேவர்களின் அரசியாக இருப்பாள்.