லிங்கபுராணம்

வாஸவத்வம் ச யுஷ்மாகம் தாஸ்யே தாநவபுங்கவாஃ ஜலந்தரவசஃ ஶ்ருத்வா ஸர்வே தே தாநவாதமாஃ

'உங்களுக்கே இந்திர பதவியையும் தருவேன்' என்று கூறினான். ஜலந்தரனின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட அந்த அசுரர்களெல்லாம்,

ஜகர்ஜுருச்சைஃ பாபிஷ்டா ம்ரு'த்யுதர்ஶநதத்பராஃ தைத்யைரேதைஸ்ததாந்யைஶ் ச ரதநாகதுரங்கமைஃ

அந்த தீய அசுரர்கள், மரணத்தை எதிர்கொள்ளத் துணிந்தவர்கள், பெரிதும் ஆரவாரம் செய்தார்கள். அவர்கள், மற்ற அசுரர்களும், ரதம், யானை, குதிரை ஆகியவற்றோடும்,

ஸம்நத்தைஃ ஸஹ ஸம்நஹ்ய ஶர்வம் ப்ரதி யயௌ பலீ பவோ ऽபி த்ரு'ஷ்ட்வா தைத்யேந்த்ரம் மேருகூடமிவ ஸ்திதம்

போருக்கு ஆயத்தமாக ஆயுதம் ஏந்தி, சேர்ந்து சென்று சர்வனை எதிர்த்து எழுந்தனர். பவனும், மேரு மலைச் சிகரத்தைப் போல நிலைத்து நின்ற அசுரராஜனைப் பார்த்தான்.

அவத்யத்வம் அபி ஶ்ருத்வா ததாந்யைர் பகநேத்ரஹா ப்ரஹ்மணோ வசநம் ரக்ஷந் ரக்ஷகோ ஜகதாம் ப்ரபுஃ

அவன் அழிக்க முடியாதவன் என்று கேட்டும், பாகனும் நெத்ரனும் கண்களை இழந்ததை அறிந்தும், உலகங்களை காக்கும் ஆண்டவன், பிரம்மாவின் கட்டளையை மதித்து காத்தான்.

ஸாம்பஃ ஸநந்தீ ஸகணஃ ப்ரோவாச ப்ரஹஸந்நிவ கிம் க்ரு'த்யமஸுரேஶாந யுத்தேநாநேந ஸாம்ப்ரதம்

சாம்பனும் சனந்தியும் தங்கள் கூட்டத்தாருடன் சிரித்தபடி, 'அசுரர்களின் தலைவனே, இப்போ இந்தப் போருக்கு என்ன பயன்?' என்று கேட்டார்கள்.

மத்பாணைர்பிந்நஸர்வாங்கோ மர்துமப்யுத்யதே முதா ஜலந்தரோ ऽபி தத்வாக்யம் ஶ்ருத்வா ஶ்ரோத்ரவிதாரணம்

என் அம்புகளால் உடல் முழுவதும் கிழிக்கப்பட்டு, ஆனந்தத்துடன் மரணத்தை எதிர்நோக்கும் ஜலந்தரன், அந்தக் கடுமையான வார்த்தைகளைக் கேட்டு, அது செவிகளை வெட்டுவது போல் இருந்தது.

ஸுரேஶ்வரமுவாசேதம் ஸுரேதரபலேஶ்வரஃ வாக்யேநாலம் மஹாபாஹோ தேவதேவ வ்ரு'ஷத்வஜ

தேவரல்லாதவர்களின் படைத் தலைவன், தேவர்களின் ஆண்டவனை நோக்கி, 'வார்த்தை போதும், பெரும் புயலே, தேவர்களின் தேவனே, நந்திக்கொடியை ஏந்துபவனே!' என்று சொன்னான்.

சந்த்ராம்ஶுஸந்நிபைஃ ஶஸ்த்ரைர் ஹர யோத்துமிஹாகதஃ நிஶம்யாஸ்ய வசஃ ஶூலீ பாதாங்குஷ்டேந லீலயா மஹாம்பஸி சகாராஶு ரதாங்கம் ரௌத்ரமாயுதம்

சந்திரனின் ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் ஆயுதங்களுடன் போரிட வருகிறேன், ஹரனே! அவன் சொன்னதை கேட்டதும், சூலம் ஏந்துபவன், தனது பெரிய விரலால் விளையாட்டாகவே, அந்தப் பெருங்கடலில் ஒரு பயங்கரமான சக்கராயுதத்தை உருவாக்கினான்.

க்ரு'த்வார்ணவாம்பஸி ஸிதம் பகவாந் ரதாங்கம் ஸ்ம்ரு'த்வா ஜகத்த்ரயமநேந ஹதாஃ ஸுராஶ் ச தக்ஷாந்தகாந்தகபுரத்ரயயஜ்ஞஹர்தா லோகத்ரயாந்தககரஃ ப்ரஹஸம்ததாஹ

அந்தப் பெருங்கடலில் வெண்மையான சக்கரத்தை உருவாக்கிய பாக்கியசாலியான ஆண்டவன், இதன் மூலம் மூன்று உலகங்களையும், தேவர்களையும், தக்ஷனையும், அந்தகனையும், மூன்று நகரங்களையும், யாகங்களையும் அழித்ததை நினைத்து, மூன்று உலகங்களையும் முடிவுக்கு கொண்டுவந்தவன், சிரித்தபடி பேசினான்.

பாதேந நிர்மிதம் தைத்ய ஜலந்தர மஹார்ணவே பலவாந் யதி சோத்தர்தும் திஷ்ட யோத்தும் ந சாந்யதா

'ஜலந்தரா, என் காலால் பெருங்கடலில் உருவாக்கிய இந்தச் சக்கரத்தை நீ தூக்க வல்லவனாக இருந்தால் நில், போரிடு; இல்லையெனில் விலகிச் சோறு.'

தஸ்ய தத்வசநம் ஶ்ருத்வா க்ரோதேநாதீப்தலோசநஃ ப்ரதஹந்நிவ நேத்ராப்யாம் ப்ராஹாலோக்ய ஜகத்த்ரயம்

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், அவன் கோபத்தால் கண்கள் தீப்பற்றி எரியும் போல், மூன்று உலகங்களையும் பார்த்து பேசினான்.

கதாமுத்த்ரு'த்ய ஹத்வா ச நந்திநம் த்வாம் ச ஶங்கர ஹத்வா லோகாந்ஸுரைஃ ஸார்தம் டுண்டுபாந் கருடோ யதா

'நான் என் கேடாயை தூக்கி, நந்தியையும் உன்னையும், சங்கரா, கொன்று, தேவர்களோடு உலகங்களையும் அழித்து, கருடன் போல தண்டுபி முழங்குவேன்.'

ஹந்தும் சராசரம் ஸர்வம் ஸமர்தோ ऽஹம் ஸவாஸவம் கோ மஹேஶ்வர மத்பாணைர் அச்சேத்யோ புவநத்ரயே

'நடக்கும், நிலைக்கும் அனைத்தையும், இந்திரனையும் அவனுடைய கூட்டத்தாரையும் சேர்த்து அழிக்க வல்லவன் நானே. மகேஸ்வரா, மூன்று உலகங்களிலும் என் அம்புகளால் காயப்படாதவர் யார்?'

பாலபாவே ச பகவாந் தபஸைவ விநிர்ஜிதஃ ப்ரஹ்மா பலீ யௌவநே வை முநயஃ ஸுரபுங்கவைஃ

'குழந்தை பருவத்திலேயே பாக்கியசாலி ஆண்டவன் தவத்தால் வெல்லப்பட்டான்; இளமை வயதில் வலிமை கொண்ட பிரம்மா, முனிவர்களாலும் சிறந்த தேவர்களாலும் வெல்லப்பட்டான்.'

தக்தம் க்ஷணேந ஸகலம் த்ரைலோக்யம் ஸசராசரம் தபஸா கிம் த்வயா ருத்ர நிர்ஜிதோ பகவாநபி

'ஒரு கணத்தில், மூன்று உலகங்களும், நடக்கும், நிலைக்கும் அனைத்தும் தவத்தால் எரிந்துவிட்டன. ஆனால், ருத்ரா, நீ பாக்கியசாலி என்றாலும் ஏன் வெல்லப்படவில்லை?'

இந்த்ராக்நியமவித்தேஶவாயுவாரீஶ்வராதயஃ ந ஸேஹிரே யதா நாகா கந்தம் பக்ஷிபதேரிவ

'இந்திரன், அக்னி, யமன், குபேரன், வாயு, வருணன் மற்றும் பிறரும், கருடன் வாசனை வந்தால் பாம்புகள் தாங்க முடியாதது போல, தாங்க முடியவில்லை.'

ந லப்த்வா திவி பூமௌ ச பாஹவோ மம ஶங்கர ஸமஸ்தாந்பர்வதாந்ப்ராப்ய கர்ஷிதாஶ் ச கணேஶ்வர

'சங்கரா, விண்ணிலும் பூமியிலும் என் புயங்களை காணவில்லை; ஆகவே, கணேசுவரா, எல்லா மலைகளிலும் என் புயங்களை உரசி விட்டேன்.'

கிரீந்த்ரோ மந்தரஃ ஶ்ரீமாந் நீலோ மேருஃ ஸுஶோபநஃ கர்ஷிதோ பாஹுதண்டேந கண்டூநோதார்தம் ஆபதத்

'மலைகளின் அரசன் மந்தரன், அழகிய நீலமலை, மேரு ஆகியவை, என் புயத்தால் உரசப்பட்டன; அது ஒரு அரிப்பு தீர்க்கத்துக்காகவே.'

கங்கா நிருத்தா பாஹுப்யாம் லீலார்தம் ஹிமவத்கிரௌ நாரீணாம் மம ப்ரு'த்யைஶ் ச வஜ்ரோ பத்தோ திவௌகஸாம்

'கங்கையை என் புயங்களால் விளையாட்டாக இமயமலையில் அடைத்தேன்; என் பெண்செயலாளர்களுக்காக, தேவர்களின் வஜ்ராயுதத்தை கட்டினேன்.'

வடவாயா முகம் பக்நம் க்ரு'ஹீத்வா வை கரேண து தத்க்ஷணாதேவ ஸகலம் சைகார்ணவமபூதிதம்

'வடவா அக்கினியின் வாயை என் கையால் உடைத்து பிடித்தேன்; அப்போதே, எல்லாமும் ஒரே பெருங்கடலாக ஆனது.'

ஐராவதாதயோ நாகாஃ க்ஷிப்தாஃ ஸிந்துஜலோபரி ஸரதோ பகவாநிந்த்ரஃ க்ஷிப்தஶ் ச ஶதயோஜநம்

'ஐராவதம் போன்ற யானைகள் கடல் நீரில் எறியப்பட்டன; பகவான் இந்திரனும், அவன் ரதத்தோடு, நூறு யோஜனை தள்ளப்பட்டான்.'

கருடோ ऽபி மயா பத்தோ நாகபாஶேந விஷ்ணுநா உர்வஶ்யாத்யா மயா நீதா நார்யஃ காராக்ரு'ஹாந்தரம்

கருடன் கூட என் பாம்புப் பாசத்தால் விஷ்ணுவால் கட்டப்பட்டான்; உர்வசி போன்ற நல்ல பெண்கள் என் காரணமாக வேறு சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்கள்.

கதம்சில்லப்தவாந் ஶக்ரஃ ஶசீமேகாம் ப்ரணம்ய மாம் மாம் ந ஜாநாஸி தைத்யேந்த்ரம் ஜலந்தரமுமாபதே

ஏதோவொரு விதத்தில், இந்திரன் என் முன் வணங்கி, சகியை மட்டும் மீண்டும் பெற்றான். 'நீ என்னை அறியவில்லையா, உமையின் கணவரே? நான் ஜலந்தரன், அசுரர்களின் தலைவன்.'

ஏவமுக்தோ மஹாதேவஃ ப்ராதஹத்வை ரதம் ததா தஸ்ய நேத்ராக்நிபாகைககலார்தார்தேந சாகுலம்

இவ்வாறு கேட்டபோது, மகாதேவன் தனது கண்களில் இருந்து ஒரு சிறு தீயால் ஒரு ரதத்தை உருவாக்கினார்.

தைத்யாநாமதுலபலைர்ஹயைஶ் ச நாகைர் தைத்யேந்த்ராஸ் த்ரிபுரரிபோர் நிரீக்ஷணேந நாகாத் வைஶஸம் அநுஸம்வ்ரு'தஶ் ச நாகைர் தேவேஶம் வசநமுவாச சால்பபுத்திஃ

அசுரர்களின் அதீத வலிமை கொண்ட குதிரைகள், யானைகள், பாம்புகள் சூழ, அசுரர்களின் தலைவன், திரிபுரனை எதிர்த்து நிற்கும் தேவாதிபதியிடம், குறைந்த அறிவுடன் பேசினான்.

கிம் கார்யம் மம யுதி தேவதைத்யஸம்கைர் ஹந்தும் யத்ஸகலமிதம் க்ஷணாத்ஸமர்தஃ யத்தஸ்மாத்பயமிஹநாஸ்தி யோத்தும் ஈஶ வாஞ்சைஷா விபுலதரா ந ஸம்ஶயோ ऽத்ர

தேவர்களும் அசுரர்களும் சேர்ந்து என்னுடன் யுத்தம் செய்ய என்ன அவசியம்? நான் இதை எல்லாம் ஒரு கணத்தில் அழிக்க வல்லவன். எனவே, எனக்கு இங்கு போரில் எந்த பயமும் இல்லை, ஆண்டவரே; ஆனாலும், போரிடும் ஆசை மிக அதிகம் – இதில் சந்தேகம் இல்லை.

தஸ்மாத்த்வம் மம மதநாரிதக்ஷஶத்ரோ யஜ்ஞாரே த்ரிபுரரிபோ மமைவ வீரைஃ பூதேந்த்ரைர்ஹரிவதநேந தேவஸம்கைர் யோத்தும் தே பலமிஹ சாஸ்தி சேத்தி திஷ்ட

அதனால், மன்மதனை, தக்ஷனை, யாகம் செய்பவரை வென்றவனே, திரிபுரனை எதிர்த்தவனே, என் வீரர்களும், பூதங்களின் தலைவர்களும், ஹரியும், தேவகணங்களும் சேர்ந்து என்னுடன் போரிட வல்லமை உனக்கு இருந்தால், இங்கு நிலைத்திரு.

இத்யுக்த்வாத மஹாதேவம் மஹாதேவாரிநந்தநஃ ந சசால ந ஸஸ்மார நிஹதாந்பாந்தவாந்யுதி

இவ்வாறு மகாதேவனிடம் கூறியபின், மகாதேவனின் பகைவரின் மகன் அசையவில்லை; போரில் உயிரிழந்த உறவினர்களை நினைவுகூட செய்யவில்லை.

துர்மதேநாவிநீதாத்மா தோர்ப்யாமாஸ்போட்ய தோர்பலாத் ஸுதர்ஶநாக்யம் யச்சக்ரம் தேந ஹந்தும் ஸமுத்யதஃ

அகந்தையால், அடக்கமில்லாத மனத்துடன், தன் கைகளை ஒருவருக்கொருவர் அடித்து, தன்னுடைய பலவீனத்தில் சுதர்சன சக்கரத்தை எடுத்து கொல்ல முனைந்தான்.