லிங்கபுராணம்

அதஸ்தத்ர படேத்வித்வாஞ் சிவபக்தோ த்ரு'டவ்ரதஃ யஃ படேச்ச்ரு'ணுயாத்வாபி ஸ்தவம் ஸர்வமநுத்தமம்

அத்தகைய நேரங்களில், உறுதியான விரதம் கொண்ட சிவ பக்தரும், ஞானியும், இந்த உயர்ந்த ஸ்தோத்திரத்தை முழுவதும் ஓதினாலும், கேட்டாலும்,

ஸ ருத்ரத்வம் ஸமாஸாத்ய ருத்ரஸ்யாநுசரோ பவேத்

அவர் ருத்ரனாகி, ருத்ரனின் சேவகராக உயர்வை அடைவார்.

ஜலந்தரம் ஜடாமௌலிஃ புரா ஜம்பாரிவிக்ரமம் கதம் ஜகாந பகவாந் பகநேத்ரஹரோ ஹரஃ

ஜடாமுடி சிவபெருமான், பகனின் கண் அழித்தவரும், ஜம்பனைப் போல வலிமை கொண்ட ஜலந்தரனை எவ்வாறு வதம் செய்தார்?

வக்துமர்ஹஸி சாஸ்மாகம் ரோமஹர்ஷண ஸுவ்ரத ஜலந்தர இதி க்யாதோ ஜலமண்டலஸம்பவஃ

அறநெறி கடைப்பிடிப்பவரே, ரோமஹர்ஷணா, நீ எங்களுக்கு, நீர்வட்டத்திலிருந்து பிறந்த ஜலந்தரனின் கதையைச் சொல்ல வேண்டும்.

ஆஸீதந்தகஸம்காஶஸ் தபஸா லப்தவிக்ரமஃ தேந தேவாஃ ஸகந்தர்வாஃ ஸயக்ஷோரகராக்ஷஸாஃ

அவன், இறப்பை ஒத்த உருவில், தவத்தால் பெரும் வலிமை பெற்றவன். அவனால் தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், நாகர்கள், ராட்சதர்கள் எல்லோரும்

நிர்ஜிதாஃ ஸமரே ஸர்வே ப்ரஹ்மா ச பகவாநஜஃ ஜித்வைவ தேவஸம்காதம் ப்ரஹ்மாணம் வை ஜலந்தரஃ

போரில் தோற்கடிக்கப்பட்டார்கள்; பிறப்பில்லாத பிரம்மாவும் கூட. தேவர்களை வென்று, ஜலந்தரன் பிரம்மாவையும் அடக்கியான்.

ஜகாம தேவதேவேஶம் விஷ்ணும் விஶ்வஹரம் குரும் தயோஃ ஸமபவத்யுத்தம் திவாராத்ரம் அவிஶ்ரமம்

அவன், தேவர்களின் தலைவனும், உலகத்தை அழிப்பவனும், குருவுமான விஷ்ணுவிடம் சென்றான். இருவருக்கும் பகல், இரவு என இடையறாது போர் நடந்தது.

ஜலந்தரேஶயோஸ்தேந நிர்ஜிதோ மதுஸூதநஃ ஜலந்தரோ ऽபி தம் ஜித்வா தேவதேவம் ஜநார்தநம்

அப் போரில் ஜலந்தரனும், அந்த ஆண்டவரும் மோதினர். மதுசூதனன் தோற்கொண்டான்; ஜலந்தரன் அவனை வென்று, ஜனார்த்தனனையும் அடக்கினான்.

ப்ரோவாசேதம் திதேஃ புத்ராந் ந்யாயதீர்ஜேதுமீஶ்வரம் ஸர்வே ஜிதா மயா யுத்தே ஶங்கரோ ஹ்யஜிதோ ரணே

அவன், நீதிமிகு திதியின் மகன்களிடம், 'போரில் எல்லோரும் என்னால் தோற்கடிக்கப்பட்டார்கள்; சங்கரன் மட்டும் போரில் வெல்ல முடியாதவன்' என்று சொன்னான்.

தம் ஜித்வா ஸர்வமீஶாநம் கணபைர் நந்திநா க்ஷணாத் அஹமேவ பவத்வம் ச ப்ரஹ்மத்வம் வைஷ்ணவம் ததா

ஈசனையும், அவன் கணபதிகளையும், நந்தியையும் ஒரே கணத்தில் வென்று, 'நானே நீயும், பிரம்மாவும், விஷ்ணுவும் ஆகிவிடுவேன்' என்றான்.

வாஸவத்வம் ச யுஷ்மாகம் தாஸ்யே தாநவபுங்கவாஃ ஜலந்தரவசஃ ஶ்ருத்வா ஸர்வே தே தாநவாதமாஃ

'உங்களுக்கே இந்திர பதவியையும் தருவேன்' என்று கூறினான். ஜலந்தரனின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட அந்த அசுரர்களெல்லாம்,

ஜகர்ஜுருச்சைஃ பாபிஷ்டா ம்ரு'த்யுதர்ஶநதத்பராஃ தைத்யைரேதைஸ்ததாந்யைஶ் ச ரதநாகதுரங்கமைஃ

அந்த தீய அசுரர்கள், மரணத்தை எதிர்கொள்ளத் துணிந்தவர்கள், பெரிதும் ஆரவாரம் செய்தார்கள். அவர்கள், மற்ற அசுரர்களும், ரதம், யானை, குதிரை ஆகியவற்றோடும்,

ஸம்நத்தைஃ ஸஹ ஸம்நஹ்ய ஶர்வம் ப்ரதி யயௌ பலீ பவோ ऽபி த்ரு'ஷ்ட்வா தைத்யேந்த்ரம் மேருகூடமிவ ஸ்திதம்

போருக்கு ஆயத்தமாக ஆயுதம் ஏந்தி, சேர்ந்து சென்று சர்வனை எதிர்த்து எழுந்தனர். பவனும், மேரு மலைச் சிகரத்தைப் போல நிலைத்து நின்ற அசுரராஜனைப் பார்த்தான்.

அவத்யத்வம் அபி ஶ்ருத்வா ததாந்யைர் பகநேத்ரஹா ப்ரஹ்மணோ வசநம் ரக்ஷந் ரக்ஷகோ ஜகதாம் ப்ரபுஃ

அவன் அழிக்க முடியாதவன் என்று கேட்டும், பாகனும் நெத்ரனும் கண்களை இழந்ததை அறிந்தும், உலகங்களை காக்கும் ஆண்டவன், பிரம்மாவின் கட்டளையை மதித்து காத்தான்.

ஸாம்பஃ ஸநந்தீ ஸகணஃ ப்ரோவாச ப்ரஹஸந்நிவ கிம் க்ரு'த்யமஸுரேஶாந யுத்தேநாநேந ஸாம்ப்ரதம்

சாம்பனும் சனந்தியும் தங்கள் கூட்டத்தாருடன் சிரித்தபடி, 'அசுரர்களின் தலைவனே, இப்போ இந்தப் போருக்கு என்ன பயன்?' என்று கேட்டார்கள்.

மத்பாணைர்பிந்நஸர்வாங்கோ மர்துமப்யுத்யதே முதா ஜலந்தரோ ऽபி தத்வாக்யம் ஶ்ருத்வா ஶ்ரோத்ரவிதாரணம்

என் அம்புகளால் உடல் முழுவதும் கிழிக்கப்பட்டு, ஆனந்தத்துடன் மரணத்தை எதிர்நோக்கும் ஜலந்தரன், அந்தக் கடுமையான வார்த்தைகளைக் கேட்டு, அது செவிகளை வெட்டுவது போல் இருந்தது.

ஸுரேஶ்வரமுவாசேதம் ஸுரேதரபலேஶ்வரஃ வாக்யேநாலம் மஹாபாஹோ தேவதேவ வ்ரு'ஷத்வஜ

தேவரல்லாதவர்களின் படைத் தலைவன், தேவர்களின் ஆண்டவனை நோக்கி, 'வார்த்தை போதும், பெரும் புயலே, தேவர்களின் தேவனே, நந்திக்கொடியை ஏந்துபவனே!' என்று சொன்னான்.

சந்த்ராம்ஶுஸந்நிபைஃ ஶஸ்த்ரைர் ஹர யோத்துமிஹாகதஃ நிஶம்யாஸ்ய வசஃ ஶூலீ பாதாங்குஷ்டேந லீலயா மஹாம்பஸி சகாராஶு ரதாங்கம் ரௌத்ரமாயுதம்

சந்திரனின் ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் ஆயுதங்களுடன் போரிட வருகிறேன், ஹரனே! அவன் சொன்னதை கேட்டதும், சூலம் ஏந்துபவன், தனது பெரிய விரலால் விளையாட்டாகவே, அந்தப் பெருங்கடலில் ஒரு பயங்கரமான சக்கராயுதத்தை உருவாக்கினான்.

க்ரு'த்வார்ணவாம்பஸி ஸிதம் பகவாந் ரதாங்கம் ஸ்ம்ரு'த்வா ஜகத்த்ரயமநேந ஹதாஃ ஸுராஶ் ச தக்ஷாந்தகாந்தகபுரத்ரயயஜ்ஞஹர்தா லோகத்ரயாந்தககரஃ ப்ரஹஸம்ததாஹ

அந்தப் பெருங்கடலில் வெண்மையான சக்கரத்தை உருவாக்கிய பாக்கியசாலியான ஆண்டவன், இதன் மூலம் மூன்று உலகங்களையும், தேவர்களையும், தக்ஷனையும், அந்தகனையும், மூன்று நகரங்களையும், யாகங்களையும் அழித்ததை நினைத்து, மூன்று உலகங்களையும் முடிவுக்கு கொண்டுவந்தவன், சிரித்தபடி பேசினான்.

பாதேந நிர்மிதம் தைத்ய ஜலந்தர மஹார்ணவே பலவாந் யதி சோத்தர்தும் திஷ்ட யோத்தும் ந சாந்யதா

'ஜலந்தரா, என் காலால் பெருங்கடலில் உருவாக்கிய இந்தச் சக்கரத்தை நீ தூக்க வல்லவனாக இருந்தால் நில், போரிடு; இல்லையெனில் விலகிச் சோறு.'

தஸ்ய தத்வசநம் ஶ்ருத்வா க்ரோதேநாதீப்தலோசநஃ ப்ரதஹந்நிவ நேத்ராப்யாம் ப்ராஹாலோக்ய ஜகத்த்ரயம்

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், அவன் கோபத்தால் கண்கள் தீப்பற்றி எரியும் போல், மூன்று உலகங்களையும் பார்த்து பேசினான்.

கதாமுத்த்ரு'த்ய ஹத்வா ச நந்திநம் த்வாம் ச ஶங்கர ஹத்வா லோகாந்ஸுரைஃ ஸார்தம் டுண்டுபாந் கருடோ யதா

'நான் என் கேடாயை தூக்கி, நந்தியையும் உன்னையும், சங்கரா, கொன்று, தேவர்களோடு உலகங்களையும் அழித்து, கருடன் போல தண்டுபி முழங்குவேன்.'

ஹந்தும் சராசரம் ஸர்வம் ஸமர்தோ ऽஹம் ஸவாஸவம் கோ மஹேஶ்வர மத்பாணைர் அச்சேத்யோ புவநத்ரயே

'நடக்கும், நிலைக்கும் அனைத்தையும், இந்திரனையும் அவனுடைய கூட்டத்தாரையும் சேர்த்து அழிக்க வல்லவன் நானே. மகேஸ்வரா, மூன்று உலகங்களிலும் என் அம்புகளால் காயப்படாதவர் யார்?'

பாலபாவே ச பகவாந் தபஸைவ விநிர்ஜிதஃ ப்ரஹ்மா பலீ யௌவநே வை முநயஃ ஸுரபுங்கவைஃ

'குழந்தை பருவத்திலேயே பாக்கியசாலி ஆண்டவன் தவத்தால் வெல்லப்பட்டான்; இளமை வயதில் வலிமை கொண்ட பிரம்மா, முனிவர்களாலும் சிறந்த தேவர்களாலும் வெல்லப்பட்டான்.'

தக்தம் க்ஷணேந ஸகலம் த்ரைலோக்யம் ஸசராசரம் தபஸா கிம் த்வயா ருத்ர நிர்ஜிதோ பகவாநபி

'ஒரு கணத்தில், மூன்று உலகங்களும், நடக்கும், நிலைக்கும் அனைத்தும் தவத்தால் எரிந்துவிட்டன. ஆனால், ருத்ரா, நீ பாக்கியசாலி என்றாலும் ஏன் வெல்லப்படவில்லை?'

இந்த்ராக்நியமவித்தேஶவாயுவாரீஶ்வராதயஃ ந ஸேஹிரே யதா நாகா கந்தம் பக்ஷிபதேரிவ

'இந்திரன், அக்னி, யமன், குபேரன், வாயு, வருணன் மற்றும் பிறரும், கருடன் வாசனை வந்தால் பாம்புகள் தாங்க முடியாதது போல, தாங்க முடியவில்லை.'

ந லப்த்வா திவி பூமௌ ச பாஹவோ மம ஶங்கர ஸமஸ்தாந்பர்வதாந்ப்ராப்ய கர்ஷிதாஶ் ச கணேஶ்வர

'சங்கரா, விண்ணிலும் பூமியிலும் என் புயங்களை காணவில்லை; ஆகவே, கணேசுவரா, எல்லா மலைகளிலும் என் புயங்களை உரசி விட்டேன்.'

கிரீந்த்ரோ மந்தரஃ ஶ்ரீமாந் நீலோ மேருஃ ஸுஶோபநஃ கர்ஷிதோ பாஹுதண்டேந கண்டூநோதார்தம் ஆபதத்

'மலைகளின் அரசன் மந்தரன், அழகிய நீலமலை, மேரு ஆகியவை, என் புயத்தால் உரசப்பட்டன; அது ஒரு அரிப்பு தீர்க்கத்துக்காகவே.'

கங்கா நிருத்தா பாஹுப்யாம் லீலார்தம் ஹிமவத்கிரௌ நாரீணாம் மம ப்ரு'த்யைஶ் ச வஜ்ரோ பத்தோ திவௌகஸாம்

'கங்கையை என் புயங்களால் விளையாட்டாக இமயமலையில் அடைத்தேன்; என் பெண்செயலாளர்களுக்காக, தேவர்களின் வஜ்ராயுதத்தை கட்டினேன்.'