லிங்கபுராணம்

நமஶ்சந்த்ராக்நிஸூர்யாய முக்திவைசித்ர்யஹேதவே வரதாயாவதாராய ஸர்வகாரணஹேதவே

சந்திரன், அக்னி, சூரியன் ஆகிய மூவராக இருப்பவரே, விடுதலையின் பல்வேறு வகைகளுக்கு காரணமானவரே, வரங்களை அளிப்பவரே, அவதாரம் எடுப்பவரே, எல்லா காரணங்களுக்கும் காரணமானவரே, உமக்கு வணக்கம்.

கபாலிநே கராலாய பதயே புண்யகீர்த்தயே அமோகாயாக்நிநேத்ராய லகுலீஶாய ஶம்பவே

முட்கலசம் ஏந்தியவரே, பயங்கரமானவரே, எல்லாம் ஆளும் இறைவனே, நல்ல பெயர் பெற்றவரே, எப்போதும் தோல்வியில்லாதவரே, கண்களில் அக்னி கொண்டவரே, கம்பு ஏந்தியவரே, மங்களகரமானவரே, உமக்கு வணக்கம்.

பிஷக்தமாய முண்டாய தண்டிநே யோகரூபிணே மேகவாஹாய தேவாய பார்வதீபதயே நமஃ

மிகச் சிறந்த வைத்தியரே, முட்கலசம் ஏந்தியவரே, தண்டம் பிடித்தவரே, யோகத்தின் உருவானவரே, மேகத்தில் பயணிப்பவரே, தேவனே, பார்வதி தேவியின் கணவரே, உமக்கு வணக்கம்.

அவ்யக்தாய விஶோகாய ஸ்திராய ஸ்திரதந்விநே ஸ்தாணவே க்ரு'த்திவாஸாய நமஃ பஞ்சார்தஹேதவே

காண முடியாதவரே, துக்கமில்லாதவரே, நிலையானவரே, உறுதியான வில் கொண்டவரே, அசையாதவரே, தோல் உடை அணிந்தவரே, ஐந்து அர்த்தங்களுக்கு காரணமானவரே, உமக்கு வணக்கம்.

வரதாயைகபாதாய நமஶ்சந்த்ரார்தமௌலிநே நமஸ்தே ऽத்வரராஜாய வயஸாம் பதயே நமஃ

வரங்களை அளிப்பவரே, ஒரு காலால் நிற்பவரே, பிறைச்சந்திரம் மௌலியில் அணிந்தவரே, யாகங்களின் தலைவரே, காலத்தின் ஆண்டவரே, உமக்கு வணக்கம்.

யோகீஶ்வராய நித்யாய ஸத்யாய பரமேஷ்டிநே ஸர்வாத்மநே நமஸ்துப்யம் நமஃ ஸர்வேஶ்வராய தே

யோகிகளின் இறைவனே, எப்போதும் இருப்பவரே, உண்மையானவரே, உயர்ந்தவரே, எல்லா உயிர்களின் ஆத்மாவே, உமக்கு வணக்கம், எல்லாம் ஆளும் இறைவனே, உமக்கு வணக்கம்.

ஏகத்வித்ரிசதுஃபஞ்சக்ரு'த்வஸ் தே ऽஸ்து நமோநமஃ தஶக்ரு'த்வஸ்து ஸாஹஸ்ரக்ரு'த்வஸ்தே ச நமோநமஃ

ஒருமுறை, இருமுறை, மூன்று, நான்கு, ஐந்து, பத்து முறை உமக்கு வணக்கம்; ஆயிரமுறை உமக்கு வணக்கம்.

நமோ ऽபரிமிதம் க்ரு'த்வா-நந்தக்ரு'த்வோ நமோநமஃ நமோநமோ நமோ பூயஃ புநர்பூயோ நமோநமஃ

எண்ணற்ற முறை, முடிவில்லாமல் மீண்டும் மீண்டும் உமக்கு வணக்கம், மீண்டும் மீண்டும் உமக்கு வணக்கம்.

நாம்நாமஷ்டஶதேநைவம் ஸ்துத்வாம்ரு'தமயேந து புநஸ்து ப்ரார்தயாமாஸ ந்ரு'ஸிம்ஹஃ ஶரபேஶ்வரம்

இவ்வாறு எட்டு நூறு அமுதமான பெயர்களால் உமக்கு புகழ்ச்சி பாடி, நரசிம்மர் மீண்டும் சரபேஸ்வரனை வேண்டினார்.

யதா யதா மமாஜ்ஞாநம் அத்யஹங்காரதூஷிதம் ததா ததாபநேதவ்யம் த்வயைவ பரமேஶ்வர

எப்போதும் என் அறியாமை அதிகமான அகம்பாவால் கெடுகிறபோது, அந்த நேரத்தில், பரம ஈசுவரா, நீயே அதை அகற்ற வேண்டும்.

ஏவம் விஜ்ஞாபயந்ப்ரீதஃ ஶங்கரம் நரகேஸரீ நந்வஶக்தோ பவாந் விஷ்ணோ ஜீவிதாந்தம் பராஜிதஃ

இவ்வாறு சங்கரனை நோக்கி மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவித்த நரசிங்கர், 'விஷ்ணுவே, நீ முடிவில் சக்தியற்றவனாக, தோற்றுவிட்டாய்' என்றார்.

தத்வக்த்ரஶேஷமாத்ராந்தம் க்ரு'த்வா ஸர்வஸ்ய விக்ரஹம் ஶுக்திஶித்யம் ததா மங்கம் வீரபத்ரஃ க்ஷணாத்ததஃ

அப்போது, முகம் மட்டும் மீதமிருந்து, மற்ற எல்லா உருவத்தையும் அழித்துவிட்டு, வீரபத்திரர் அந்த கொடிய உருவத்தை உடனே அடக்கினார்.

அத ப்ரஹ்மாதயஃ ஸர்வே வீரபத்ர த்வயா த்ரு'ஶா ஜீவிதாஃ ஸ்மோ வயம் தேவாஃ பர்ஜந்யேநேவ பாதபாஃ

பிறகு பிரம்மா முதலான எல்லா தேவர்கள், 'வீரபத்திரா, உன் பார்வையால் நாங்கள் தேவர்கள் உயிர் பெற்றோம்; மழையால் மரங்கள் உயிர் பெறுவது போல' என்றனர்.

யஸ்ய பீஷா தஹத்யக்நிர் உதேதி ச ரவிஃ ஸ்வயம் வாதோ வாதி ச ஸோ ऽஸி த்வம் ம்ரு'த்யுர்தாவதி பஞ்சமஃ

யாரின் கட்டளையால் நெருப்பு எரிகிறது, சூரியன் தானாக எழுகிறது, காற்று வீசுகிறது, அப்படிப்பட்டவரே நீ; மரணம் ஐந்தாவது என ஓடுகிறது.

யதவ்யக்தம் பரம் வ்யோம கலாதீதம் ஸதாஶிவம் பகவம்ஸ்த்வாமேவ பவம் வதந்தி ப்ரஹ்மவாதிநஃ

காண முடியாதது, உயர்ந்த ஆகாயம், எல்லா பிரிவுகளுக்கும் அப்பாற்பட்டது, என்றும் நிலைத்த சிவன்—பகவனே, பிரம்மத்தை அறிந்தவர்கள் உம்மையே அதாகக் கூறுகின்றனர்.

கே வயமேவ தாதுக்யே வேதநே பரமேஶ்வரஃ ந வித்தி பரமம் தாம ரூபலாவண்யவர்ணநே

நாம் யார், இந்த உடல், உணர்வு ஆகியவற்றில்? பரமேஸ்வரனை உருவம், அழகு, நிறம் என்று விவரித்து அறிய முடியாது.

உபஸர்கேஷு ஸர்வேஷு த்ராயஸ்வாஸ்மாந் கணாதிப ஏகாதஶாத்மந் பகவாந் வர்ததே ரூபவாந் ஹரஃ

எல்லா இடரிலும் எங்களை காப்பாற்றும் கணாதிபதியே, பதினொன்று வடிவம் கொண்டவரே, பாக்கியசாலியான ஹரன் பல வடிவங்களில் இருப்பார்.

ஈத்ரு'ஶாந் தே ऽவதாராணி த்ரு'ஷ்ட்வா ஶிவ பஹூம்ஸ்தமஃ கதாசித் ஸம்திஹேந் நாஸ்மாம்ஸ் த்வச்சிந்தாஸ்தமயா ததா

ஓ சிவா, உமக்கு இத்தனை அவதாரங்களைப் பார்த்தாலும், எப்போது இருளும் தோன்றினாலும், நாங்கள் பாதிக்கப்படுவதில்லை; ஏனெனில் உம்மை நினைத்தல் எங்கள் மன இருளை அகற்றுகிறது.

குஞ்ஜாகிரிவரதடா-மிதரூபாணி ஸர்வஶஃ அப்யஸம்ஹர கம்யம் தே ந நீதவ்யம் பராபரா

குஞ்சா மலைத் திடலில் எடுத்த எல்லா உருவங்களையும் நீயே திரும்ப அழைத்துக்கொள்; உன் பயணம் உயர்வு-தாழ்வு என்ற வேறுபாடுகளால் வழிநடத்தப்படுவதில்லை.

த்வே தநூ தவ ருத்ரஸ்ய வேதஜ்ஞா ப்ராஹ்மணா விதுஃ கோராப்யந்யா ஶிவாப்யந்யா தே ப்ரத்யேகமநேகதா

வேதங்களை அறிந்த பிராமணர்கள், ருத்ரனுக்கு இரண்டு உருவங்கள் உள்ளன என்று அறிவார்கள்; ஒன்று பயங்கரமானது, மற்றொன்று மங்களமானது; அவை தத்தம் வகையில் பலவகையாக காணப்படுகின்றன.

இஹாஸ்மாந்பாஹி பகவந் நித்யாஹதமஹாபலஃ பவதா ஹி ஜகத்ஸர்வம் வ்யாப்தம் ஸ்வேநைவ தேஜஸா

ஓ பகவனே, எப்போதும் வெல்ல முடியாத வல்லமையுள்ளவரே, இங்கே எங்களை காப்பாற்றும்; உமது ஒளியால் இந்த உலகம் முழுவதும் நிரம்பியுள்ளது.

ப்ரஹ்மவிஷ்ண்விந்த்ரசந்த்ராதி வயம் ச ப்ரமுகாஃ ஸுராஃ ஸுராஸுராஃ ஸம்ப்ரஸூதாஸ் த்வத்தஃ ஸர்வே மஹேஶ்வர

பிரம்மா, விஷ்ணு, இந்திரன், சந்திரன் மற்றும் நாங்கள் முதலான தேவர்கள், எல்லா தேவர்கள், அசுரர்கள் ஆகியோரும் உன்னிடமிருந்து தோன்றினோம், ஓ மகேஸ்வரா.

ப்ரஹ்மா ச இந்த்ரோ விஷ்ணுஶ் ச யமாத்யா ந ஸுராஸுராந் ததோ நிக்ரு'ஹ்ய ச ஹரிம் ஸிம்ஹ இத்ய் உபசேதஸம்

பிரம்மா, இந்திரன், விஷ்ணு, யமன் மற்றும் மற்றவர்கள், தேவர்களையும் அசுரர்களையும் அடக்கியபின், மனதில் ஹரியை 'சிங்கம்' என்று நினைத்தனர்.

யதோ பிபர்ஷி ஸகலம் விபஜ்ய தநுமஷ்டதா அதோ ऽஸ்மாந் பாஹி பகவந் ஸுராந் தாநைர் அபீப்ஸிதைஃ

நீ உன் உடலை எட்டு வகையாகப் பிரித்து எல்லாவற்றையும் தாங்குகிறாய்; அதனால், ஓ பகவனே, தேவர்கள் விரும்பும் வரங்களை அளித்து எங்களை காப்பாற்றும்.

உவாச தாந் ஸுராந்தேவோ மஹர்ஷீம்ஶ் ச புராதநாந் யதா ஜலே ஜலம் க்ஷிப்தம் க்ஷீரம் க்ஷீரே க்ரு'தம் க்ரு'தே

அப்பொழுது தெய்வீகமான இறைவன் அந்த தேவர்களுக்கும் பழமையான முனிவர்களுக்கும் சொன்னார்: 'எப்படி நீர் நீரில் கலக்கிறது, பால் பாலில், நெய் நெய்யில் கலக்கிறது.'

ஏக ஏவ ததா விஷ்ணுஃ ஶிவலீநோ ந சாந்யதா ஏஷ ஏவ ந்ரு'ஸிம்ஹாத்மா ஸதர்பஶ் ச மஹாபலஃ

அந்த நேரத்தில் விஷ்ணு ஒருவனே சிவனில் ஒன்றாகி இருந்தான்; இது வேறு விதமாக இல்லை. இவனே நரசிம்ஹனின் ஆன்மா, பெரும் பெருமிதமும் வலிமையும் கொண்டவன்.

ஜகத்ஸம்ஹாரகாரேண ப்ரவ்ரு'த்தோ நரகேஸரீ யாஜநீயோ நமஸ்தஸ்மை மத்பக்திஸித்திகாங்க்ஷிபிஃ

உலகத்தை அழிப்பதில் ஈடுபட்ட நரசிம்மனை வழிபட வேண்டும்; எனது பக்தி பெற விரும்புவோர் அவருக்கு வணக்கம் செலுத்த வேண்டும்.

ஏதாவதுக்த்வா பகவாந் வீரபத்ரோ மஹாபலஃ அபஶ்யந் ஸர்வபூதாநாம் தத்ரைவாந்தரதீயத

இவ்வாறு கூறியவுடன், வலிமைமிக்க வீரபத்திரர் அங்கே எல்லா உயிர்களிடையே காணாமல் மறைந்தார்.

ந்ரு'ஸிம்ஹக்ரு'த்திவஸநஸ் ததாப்ரப்ரு'தி ஶங்கரஃ வக்த்ரம் தந்முண்டமாலாயாம் நாயகத்வேந கல்பிதம்

அந்த நேரத்திலிருந்து சங்கரன் நரசிம்மனின் தோலை அணிந்தார்; அவரது முகம் அந்த மண்டையோட்ட மாலையில் தலைவனாக அமைந்தது.