லிங்கபுராணம்

ஹரஹாரலதாமத்யே முக்த கஸ்மாந்ந புத்யஸே விஸ்ம்ரு'தம் கிம் ததம்ஶேந தம்ஷ்ட்ரோத்பாதநபீடிதஃ

அரனின் மாலையில் நடுவில், ஏன் நீ அறியாமல் இருக்கிறாய், மயங்கியவனே? அந்த பகுதியை, பல்லின் எழுச்சியால் துன்புறுத்தப்பட்டு, மறந்துவிட்டாயா?

வாராஹவிக்ரஹஸ்தே ऽத்ய ஸாக்ரோஶம் தாரகாரிணா தக்தோ ऽஸி யஸ்ய ஶூலாக்ரே விஷ்வக்ஸேநச்சலாத்பவாந்

இன்று, நீ வாராக வடிவில், தாரகனை எதிர்க்கும் ஒருவனால், கூச்சலிட்டு, எரியப்பட்டாய்; அவன் சூலத்தின் முனையில், விஷ்வக்சேனனே, வஞ்சனையால் அழிக்கப்பட்டாய்.

தக்ஷயஜ்ஞே ஶிரஶ்சிந்நம் மயா தே யஜ்ஞரூபிணஃ அத்யாபி தவ புத்ரஸ்ய ப்ரஹ்மணஃ பஞ்சமம் ஶிரஃ

தக்ஷன் யாகத்தில், யாக ரூபனாகிய உன் தலை நான் துண்டித்தேன்; இப்போதும், உன் மகன் பிரம்மாவின் ஐந்தாவது தலை உள்ளது.

சிந்நம் தமேநாபிஸம்தம் ததம்ஶம் தஸ்ய தத்பலம் நிர்ஜிதஸ்த்வம் ததீசேந ஸம்க்ராமே ஸமருத்கணஃ

அந்த பகுதியும், அந்த சக்தியும் அவனால் திட்டமிட்டு துண்டிக்கப்பட்டது; நீயும் மருத்கள் கூட்டத்தோடும், ததீசியால் போரில் தோற்கப்பட்டாய்.

கண்டூயமாநே ஶிரஸி கதம் தத்விஸ்ம்ரு'தம் த்வயா சக்ரம் விக்ரமதோ யஸ்ய சக்ரபாணே தவ ப்ரியம்

உன் தலையில் அரிப்பு ஏற்பட்ட போது, வீரமாக நடந்தவனுக்கு சொந்தமான, உனக்கு மிகவும் प्रियமான சக்கரத்தை நீ எப்படி மறந்தாய், சக்கரதாரி?

குதஃ ப்ராப்தம் க்ரு'தம் கேந த்வயா ததபி விஸ்ம்ரு'தம் தே மயா ஸகலா லோகா க்ரு'ஹீதாஸ்த்வம் பயோநிதௌ

அதை எங்கிருந்து பெற்றாய், யார் அதை உனக்காக செய்தார்? இதையும் நீ மறந்துவிட்டாயா? நீ பாற்கடலில் இருந்தபோது, உலகங்கள் அனைத்தையும் நான் கைப்பற்றினேன்.

நித்ராபரவஶஃ ஶேஷே ஸ கதம் ஸாத்த்விகோ பவாந் த்வதாதிஸ்தம்பபர்யந்தம் ருத்ரஶக்திவிஜ்ரு'ம்பிதம்

நீ தூக்கத்தில் ஆழ்ந்து படுத்திருக்கும்போது, ருத்ரனின் சக்தி அந்த தூணின் அடியில் இருந்து உச்சிவரை பரவுகிறது; அப்படி இருக்க, உன்னை எப்படி சாத்த்விகன் என்று சொல்ல முடியும்?

ஶக்திமாநபிதஸ்த்வம் ச ஹ்ய் அநலஸ்த்வம் ச மோஹிதஃ தத்தேஜஸோ ऽபி மாஹாத்ம்யம் யுவாம் த்ரஷ்டும் ந ஹி க்ஷமௌ

நீ பலசாலியும், தீயும் ஆனாலும், மயக்கமடைந்துள்ளாய்; அந்த மகத்தான ஒளியை நீங்களிருவரும் காண இயலாது.

ஸ்தூலா யே ஹி ப்ரபஶ்யந்தி தத்விஷ்ணோஃ பரமம் பதம் த்யாவாப்ரு'திவ்யா இந்த்ராக்நியமஸ்ய வருணஸ்ய ச

விண்ணும் மண்ணும், இந்திரன், அக்னி, யமன், வருணன் ஆகியோரின் பரமபதத்தை, விஷ்ணுவின் உயர்ந்த இடத்தை, யார் வெளிப்படையாகப் பார்க்கிறார்களோ, அவர்கள்...

த்வாந்தோதரே ஶஶாங்கஸ்ய ஜநித்வா பரமேஶ்வரஃ காலோ ऽஸி த்வம் மஹாகாலஃ காலகாலோ மஹேஶ்வரஃ

இருளின் கருவில் சந்திரன் பிறக்கிறான்; நீயே காலம், நீயே பெரிய ஆண்டவன், நீயே மகாகாலன், காலத்துக்கும் காலம், பெருமானே.

அதஸ்த்வமுக்ரகலயா ம்ரு'த்யோர்ம்ரு'த்யுர்பவிஷ்யஸி ஸ்திரதந்வா க்ஷயோ வீரோ வீரோ விஶ்வாதிகஃ ப்ரபுஃ

அதனால், உன் கொடிய வடிவால், நீ மரணத்துக்கும் மரணமாக மாறுவாய்; வலிமையான வில், அழிப்பவன், வீரன், எல்லாவற்றையும் மீறிய ஆண்டவன்.

உபஹஸ்தா ஜ்வரம் பீமோ ம்ரு'கபக்ஷிஹிரண்மயஃ ஶாஸ்தாஶேஷஸ்ய ஜகதோ ந த்வம் நைவசதுர்முகஃ

உயர்த்திய கையுடன், நீ பயங்கரமான காய்ச்சல், பொன்னிற மிருகம், பறவை; உலகம் முழுவதையும் தண்டிப்பவன்; நீயும் நான்முகனும் அல்ல.

இத்தம் ஸர்வம் ஸமாலோக்ய ஸம்ஹராத்மாநம் ஆத்மநா நோ சேதிதாநீம் க்ரோதஸ்ய மஹாபைரவரூபிணஃ

இவ்வாறு அனைத்தையும் பார்த்து, உன் ஆத்மாவை உன்னுள் இழுத்துக்கொள்; இல்லையெனில், இப்போது மகாபைரவனின் கோபம் விழும்.

வஜ்ராஶநிரிவ ஸ்தாணோஸ் த்வ் ஏவம் ம்ரு'த்யுஃ பதிஷ்யதி இத்யுக்தோ வீரபத்ரேண ந்ரு'ஸிம்ஹஃ க்ரோதவிஹ்வலஃ

ஸ்தாணுவின் இடியென, மரணம் உன் மேல் விழும்; இவ்வாறு வீரபத்திரனால் கூறப்பட்டபோது, நரசிம்மன் கோபத்தில் ஆழ்ந்தான்.

நநாத தநுவேகேந தம் க்ரு'ஹீதும் ப்ரசக்ரமே அத்ராந்தரே மஹாகோரம் விபக்ஷபயகாரணம்

அவன் தன் முழு வலியுடன் கர்ஜித்து, அவனை பிடிக்க விரைந்தான்; அந்த நேரத்தில், எதிரிகளுக்கு பயத்தை உண்டாக்கும் மிகப் பயங்கரமான உருவம் தோன்றியது.

ககநவ்யாபி துர்தர்ஷஶைவதேஜஃஸமுத்பவம் வீரபத்ரஸ்ய தத்ரூபம் தத்க்ஷணாதேவ த்ரு'ஶ்யதே

வானம் முழுவதும் நிரப்பி, வெல்ல முடியாத, சிவனின் சக்தியில் தோன்றிய அந்த வீரபத்திரனின் உருவம் உடனே காணப்பட்டது.

ந தத்திரண்மயம் ஸௌம்யம் ந ஸௌரம் நாக்நிஸம்பவம் ந தடிச்சந்த்ரஸத்ரு'ஶம் அநௌபம்யம் மஹேஶ்வரம்

அது பொன்னிறமோ, மென்மையோ, சூரியன் போன்றதோ, தீயில் பிறந்ததோ, மின்னல் அல்லது சந்திரனைப்போலவோ அல்ல; அது ஒப்பற்ற பெருமானின் உருவம்.

ததா தேஜாம்ஸி ஸர்வாணி தஸ்மிந் லீநாநி ஶாங்கரே ததோ வ்யக்தோ மஹாதேஜா வ்யக்தே ஸம்பவதஸ்ததஃ

அப்போது சக்திகள் அனைத்தும் அந்த சங்கர உருவில் ஒன்றாகி, அதிலிருந்து வெளிப்பட்ட பெரும் ஜோதி தெளிவாக தெரிந்தது.

ருத்ரஸாதாரணம் சைவ சிஹ்நிதம் விக்ரு'தாக்ரு'தி ததஃ ஸம்ஹாரரூபேண ஸுவ்யக்தஃ பரமேஶ்வரஃ

அது ருத்ரனுக்கு பொதுவான குறிகளுடன், வித்தியாசமான உருவத்தில் இருந்தது; பின்னர், அழிவின் வடிவில், பரமசிவன் தெளிவாக வெளிப்பட்டார்.

பஶ்யதாம் ஸர்வதேவாநாம் ஜயஶப்தாதிமங்கலைஃ ஸஹஸ்ரபாஹுர் ஜடிலஶ் சந்த்ரார்தக்ரு'தஶேகரஃ

எல்லாத் தேவர்களும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, வெற்றிகூட்டும் ஓசைகளும், மங்களமான சப்தங்களும் எழ, ஆயிரம் கை, ஜடைகள், அரைச்சந்திரம் முடியில் ஒளிர, அவர் தோன்றினார்.

ஸ ம்ரு'கார்தஶரீரேண பக்ஷாப்யாம் சஞ்சுநா த்விஜாஃ அதிதீக்ஷ்ணமஹாதம்ஷ்ட்ரோ வஜ்ரதுல்யநகாயுதஃ

அவர் மிருகத்தின் பாதி உடலுடன், இரு சிறகும் அலகும் உடையவராக, மிகவும் கூர்மையான பெரிய பற்கள், வஜ்ரம் போன்ற நக ஆயுதங்கள் உடையவராக இருந்தார், துவிஜர்களே.

கண்டே காலோ மஹாபாஹுஶ் சதுஷ்பாத் வஹ்நிஸம்பவஃ யுகாந்தோத்யதஜீமூதபீமகம்பீரநிஃஸ்வநஃ

அவன் கழுத்தில் காலம் பாம்புபோல் சுற்றி, வலிமை மிகுந்த கரங்களை உடையவன், நான்கு கால்கள் கொண்டவன், நெருப்பில் தோன்றியவன், யுகம் முடிவில் எழும் மேகங்களின் பேரிரண்டும் ஒலியுடன் கூடியவன்.

ஸமம் குபிதவ்ரு'த்தாக்நிவ்யாவ்ரு'த்தநயநத்ரயஃ ஸ்பஷ்டதம்ஷ்ட்ரோ ऽதரோஷ்டஶ் ச ஹுங்காரேண யுதோ ஹரஃ

அவன் உருவம் கொடூரமானது, மூன்று கண்கள் தீப்போல் வெளியில் திரும்பியுள்ளன, பற்கள் வெளிப்பட்டுள்ளன, கீழ்த் உதடு பெரிதாக உள்ளது, ஹரன் உரக்க ஆர்ப்பரித்து நிற்கிறான்.

ஹரிஸ்தத்தர்ஶநாதேவ விநஷ்டபலவிக்ரமஃ பிப்ரத் ஔர்ம்யம் ஸஹஸ்ராம்ஶோர் அதஃ கத்யோதவிப்ரமம்

அவனைப் பார்த்தவுடன் ஹரி சக்தியும் வலிமையும் இழந்தான்; மேலே சூரியனைப் போல் பிரகாசம் கொண்டவன், கீழே நெருப்புப் பூச்சிகளின் ஒளிபோல் மங்கலாக இருந்தான்.

அத விப்ரம்ய பக்ஷாப்யாம் நாபிபாதே ऽப்யுதாரயந் பாதாவாபத்ய புச்சேந பாஹுப்யாம் பாஹுமண்டலம்

பிறகு, தனது இறக்கைகளை சுழற்றி, ஹரியை நாபி மற்றும் கால்களில் தூக்கி, கால்களை வால் கொண்டு கட்டி, கரங்களைத் தன் கரங்களால் சுற்றினான்.

பிந்தந்நுரஸி பாஹுப்யாம் நிஜக்ராஹ ஹரோ ஹரிம் ததோ ஜகாம ககநம் தேவைஃ ஸஹ மஹர்ஷிபிஃ

அவன் தனது கரங்களால் ஹரியின் மார்பில் அடித்து, ஹரனைப் பிடித்தான்; பின்னர் தேவர்களும் மகரிஷிகளும் உடன் வானில் ஏறினான்.

ஸஹஸைவ பயாத்விஷ்ணும் விஹகஶ் ச யதோரகம் உத்க்ஷிப்யோத்க்ஷிப்ய ஸம்க்ரு'ஹ்ய நிபாத்ய ச நிபாத்ய ச

அவசரமாக பயத்தில் அந்த பறவை விஷ்ணுவை மீண்டும் மீண்டும் தூக்கி, பிடித்து கீழே வீசினான், மீண்டும் மீண்டும் வீசினான்.

உட்டீயோட்டீய பகவாந் பக்ஷாகாதவிமோஹிதம் ஹரிம் ஹரந்தம் வ்ரு'ஷபம் விஶ்வேஶாநம் தமீஶ்வரம்

பறந்து பறந்து, பகவான் தனது இறக்கை அடிகளால் மயங்கி, ஹரியை, ரிஷபத்வஜனை, உலகத்தையெல்லாம் ஆளும் ஆண்டவனை எடுத்துச் சென்றான்.

அநுயாந்தி ஸுராஃ ஸர்வே நமோவாக்யேந துஷ்டுவுஃ நீயமாநஃ பரவஶோ தீநவக்த்ரஃ க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ

அனைத்து தேவர்களும் பின்தொடர்ந்து, வணக்க வார்த்தைகளால் புகழ்ந்தார்கள்; விஷ்ணு கட்டுப்பாடின்றி, முகம் தளர்ந்து, கையைக் கூப்பி அழைத்தான்.