லிங்கபுராணம்

உவாச வாக்யமீஶாநஃ பிதா புத்ரமிவௌரஸம் ஜகத்ஸுகாய பகவந்ந் அவதீர்ணோ ऽஸி மாதவ

ஈசானன் தன் மகனைப் போலப் பேசினார்: உலக மக்களுக்கு மகிழ்ச்சி தர, பகவனே, நீ மாதவனாக அவதரித்துள்ளாய்.

ஸ்தித்யர்தேந ச யுக்தோ ऽஸி பரேண பரமேஷ்டிநா ஜந்துசக்ரம் பகவதா ரக்ஷிதம் மத்ஸ்யரூபிணா

உயர்ந்த இறைவனால் நீ படைப்பை காத்து வருகிறாய்; பகவான் மீனுருவில் உயிர்களின் சுற்றத்தை பாதுகாத்தான்.

புச்சேநைவ ஸமாபத்ய ப்ரமந்நேகார்ணவே புரா பிபர்ஷி கூர்மரூபேண வாராஹேணோத்த்ரு'தா மஹீ

ஒரு காலத்தில் நீ வால் கொண்டு கடலில் சுற்றி, ஆமை வடிவில் பூமியைத் தாங்கி, பன்றியாக உயர்த்தியாய்.

அநேந ஹரிரூபேண ஹிரண்யகஶிபுர்ஹதஃ வாமநேந பலிர்பத்தஸ் த்வயா விக்ரமதா புநஃ

இந்த ஹரி உருவத்தில் ஹிரண்யகசிபுவை அழித்தாய்; வாமனனாக, மீண்டும் வலியைக் காலடி வைத்து கட்டினாய்.

த்வம் ஏவ ஸர்வபூதாநாம் ப்ரபாவஃ ப்ரபுர் அவ்யயஃ யதா யதா ஹி லோகஸ்ய துஃகம் கிம்சித் ப்ரஜாயதே

எல்லா உயிர்களுக்கும் நீயே சக்தியும், அழிவில்லாத ஆண்டவரும்; உலகத்தில் எப்போது துன்பம் தோன்றினாலும்,

ததா ததாவதீர்ணஸ்த்வம் கரிஷ்யஸி நிராமயம் நாதிகஸ்த்வத்ஸமோ ऽப்யஸ்தி ஹரே ஶிவபராயண

அந்த நேரங்களில் நீ அவதரித்து, அதைத் துன்பமின்றி ஆக்குகிறாய்; ஹரியே, சிவபக்தனே, உன்னைவிட உயர்ந்தோ, சமனோ யாரும் இல்லை.

த்வயா தர்மாஶ் ச வேதாஶ் ச ஶுபே மார்கே ப்ரதிஷ்டிதாஃ யதர்தம் அவதாரோ ऽயம் நிஹதஃ ஸோ ऽபி கேஶவ

உன்னால் தர்மமும் வேதங்களும் நல்ல பாதையில் நிலைபெற்றுள்ளன; அதற்காகவே இந்த அவதாரம், அதனால் அவனும் அழிக்கப்பட்டான், கேசவா.

அத்யந்தகோரம் பகவந் நரஸிம்ஹ வபுஸ்தவ உபஸம்ஹர விஶ்வாத்மம்ஸ் த்வமேவ மம ஸம்நிதௌ

பகவனே, உன் நரசிம்ம உருவம் மிகக் கொடூரமானது; அதை நீ விலக்கி, உலகத்தின் ஆத்மாவாக என்னுடன் இரு.

இத்யுக்தோ வீரபத்ரேண ந்ரு'ஸிம்ஹஃ ஶாந்தயா கிரா ததோ ऽதிகம் மஹாகோரம் கோபம் ப்ரஜ்வாலயத்தரிஃ

வீரபத்திரன் இவ்வாறு மென்மையான வார்த்தைகளால் கூறியபோது, நரசிம்ம ஹரி இன்னும் அதிகமான கொடூரக் கோபத்தை எழுப்பினார்.

ஆகதோ ऽஸி யதஸ்தத்ர கச்ச த்வம் மா ஹிதம் வத இதாநீம் ஸம்ஹரிஷ்யாமி ஜகதேதச்சராசரம்

நீ வந்த இடத்திற்கே போ, நல்லது குறித்து பேசாதே; இப்போது இந்த முழு உலகத்தையும், அசையும் அசையாதவற்றையும் நான் விலக்கப்போகிறேன்.

ஸம்ஹர்துர் ந ஹி ஸம்ஹாரஃ ஸ்வதோ வா பரதோ ऽபி வா ஶாஸிதம் மம ஸர்வத்ர ஶாஸ்தா கோ ऽபி ந வித்யதே

அழிப்பவருக்கு அழிவு இல்லை, தானாகவோ, வேறொருவரால் கூட; என் கட்டளை எங்கும் நிறைவேறுகிறது, எனக்கு மேலாக ஆளும் யாரும் இல்லை.

மத்ப்ரஸாதேந ஸகலம் ஸமர்யாதம் ப்ரவர்ததே அஹம் ஹி ஸர்வஶக்தீநாம் ப்ரவர்தகநிவர்தகஃ

என் அருளால் எல்லாம் தன் எல்லைக்குள் நடக்கிறது; எல்லா சக்திகளுக்கும் நான் துவக்கமும் முடிவும்.

யத் யத் விபூதிமத் ஸத்த்வம் ஶ்ரீமதூர்ஜிதமேவ வா தத்தத்வித்தி கணாத்யக்ஷ மம தேஜோவிஜ்ரு'ம்பிதம்

எந்த உயிருக்கும் புகழோ, செல்வமோ, வலிமையோ இருந்தால், கணாதிபதியே, அதை என் ஒளியின் விரிவாகவே அறிக.

தேவதாபரமார்தஜ்ஞா மமைவ பரமம் விதுஃ மதம்ஶாஃ ஶக்திஸம்பந்நா ப்ரஹ்மஶக்ராதயஃ ஸுராஃ

தெய்வங்களின் பரமார்த்தத்தை அறிந்தோர் என் பரமத்தையே அறிகிறார்கள்; பிரம்மா, இந்திரன் போன்ற சக்தியுள்ள தேவர்கள் என் பாகங்களே.

மந்நாபிபங்கஜாஜ்ஜாதஃ புரா ப்ரஹ்மா சதுர்முகஃ தல்லலாடஸமுத்பந்நோ பகவாந்வ்ரு'ஷபத்வஜஃ

பண்டைக் காலத்தில் நான்குபடையுள்ள பிரம்மா என் நாபிக்கமலத்தில் இருந்து தோன்றினார்; என் நெற்றியிலிருந்து பசுமகுடன் தோன்றினார்.

ரஜஸாதிஷ்டிதஃ ஸ்ரஷ்டா ருத்ரஸ்தாமஸ உச்யதே அஹம் நியந்தா ஸர்வஸ்ய மத்பரம் நாஸ்தி தைவதம்

ரஜஸில் நிலைபெற்றவன் படைப்பாளி; தமஸில் இருப்பவன் ருத்ரன் என்று கூறப்படுகிறான்; நான் எல்லாவற்றையும் ஆளும் ஒருவன்; என்னை விட உயர்ந்த தெய்வம் இல்லை.

விஶ்வாதிகஃ ஸ்வதந்த்ரஶ் ச கர்தா ஹர்தாகிலேஶ்வரஃ இதம் து மத்பரம் தேஜஃ கஃ புநஃ ஶ்ரோதுமிச்சதி

நான் உலகத்தைக் கடந்தவன், சுதந்திரமானவன், செய்பவன், அழிப்பவன், எல்லாவற்றையும் ஆளும் இறைவன்; இது என் பரம ஒளி—இதைக் கேட்க விரும்புவது யார்?

அதோ மாம் ஶரணம் ப்ராப்ய கச்ச த்வம் விகதஜ்வரஃ அவேஹி பரமம் பாவம் இதம் பூதமஹேஶ்வரஃ

எனது அடைக்கலமாகி, நீ கவலை இல்லாமல் செல்; இந்த உயர்ந்த நிலையை அறிந்து கொள்—இவனே உயிர்களின் பெரும் இறைவன்.

காலோ ऽஸ்ம்யஹம் காலவிநாஶஹேதுர் லோகாந் ஸமாஹர்தும் அஹம் ப்ரவ்ரு'த்தஃ ம்ரு'த்யோர்ம்ரு'த்யும் வித்தி மாம் வீரபத்ர ஜீவந்த்யேதே மத்ப்ரஸாதேந தேவாஃ

நானே காலம், காலத்தை அழிக்கும் காரணம்; உலகங்களை அழிக்க நான் எழுந்துள்ளேன்; வீரபத்திரா, மரணத்தின் மரணமாக இருப்பவன் என்னை அறிந்து கொள்; இந்த தேவர்கள் என் அருளால் வாழ்கிறார்கள்.

ஸாஹங்காரமிதம் ஶ்ருத்வா ஹரேர் அமிதவிக்ரமஃ விஹஸ்யோவாச ஸாவஜ்ஞம் ததோ விஸ்புரிதாதரஃ

இந்த அகந்தைமிக்க சொற்களை கேட்ட ஹரி, அளவில்லா வீரம் உடையவன், சிரித்து, அவமானமாக உதடுகளை வளைத்து, இகழ்ச்சியுடன் பேசினான்.

கிம் ந ஜாநாஸி விஶ்வேஶம் ஸம்ஹர்தாரம் பிநாகிநம் அஸத்வாதோ விவாதஶ் ச விநாஶஸ்த்வயி கேவலஃ

உலகத்தினை ஆளும், அழிப்பவனும், பிணாக வில்லையுடையவனும் யார் என்று தெரியாதாயிற்று? பொய்யான வாதமும், சண்டையும் உனக்கே அழிவை தரும்.

தவாந்யோந்யாவதாராணி காநி ஶேஷாணி ஸாம்ப்ரதம் க்ரு'தாநி யேந கேநாபி கதாஶேஷோ பவிஷ்யதி

உன்னுடையதும் அவனுடையதும் மற்ற அவதாரங்கள் எவை இப்போது மீதமுள்ளது? அதை யார் செய்தார்? இந்த கதைகளின் முடிவு யாராலோ நிகழும்.

தோஷம் த்வம் பஶ்ய ஏதத்த்வம் அவஸ்தாமீத்ரு'ஶீம் கதஃ தேந ஸம்ஹாரதக்ஷேண க்ஷணாத்ஸம்க்ஷயமேஷ்யஸி

உன் தவறை நீ பார்ப்பாயாக; இப்படி ஒரு நிலைக்கு வந்துள்ளாய்; அழிப்பதில் திறமை உடையவனால், நீ ஒரு கணத்தில் அழிவாய்.

ப்ரக்ரு'திஸ்த்வம் புமாந் ருத்ரஸ் த்வயி வீர்யம் ஸமாஹிதம் த்வந்நாபிபங்கஜாஜ்ஜாதஃ பஞ்சவக்த்ரஃ பிதாமஹஃ

நீ இயற்கை, ருத்ரன் ஆண்; அவன் வலிமை உன்னில் நிலைபெற்றுள்ளது; உன் நாபியில் மலரில் இருந்து ஐந்து முகம் கொண்ட பிதாமகன் பிறந்தான்.

ஸ்ரு'ஷ்ட்யர்தேந ஜகத்பூர்வம் ஶங்கரம் நீலலோஹிதம் லலாடே சிந்தயாமாஸ தபஸ்யுக்ரே வ்யவஸ்திதஃ

படைக்காக, உலகை முதலில் நீலமும் சிவப்பும் கொண்ட சங்கரன், கடும் தவத்தில் நிலைபெற்று, தன் நெற்றியில் அதை சிந்தித்தான்.

தல்லலாடாதபூச்சம்போஃ ஸ்ரு'ஷ்ட்யர்தம் தந்ந தூஷணம் அம்ஶோ ऽஹம் தேவதேவஸ்ய மஹாபைரவரூபிணஃ

அந்த சாம்புவின் நெற்றியில் இருந்து படைக்காக அந்த உருவம் தோன்றியது; இது குற்றம் அல்ல; நான் தேவாதி தேவனாகிய மகா பைரவனின் ஒரு பகுதி.

த்வத்ஸம்ஹாரே நியுக்தோ ऽஸ்மி விநயேந பலேந ச ஏவம் ரக்ஷோ விதார்யைவ த்வம் ஶக்திகலயா யுதஃ

உன்னை அழிக்க நான் பணிவும் வலிமையும் கொண்டு நியமிக்கப்பட்டுள்ளேன்; இப்படிச் சூரனை அழித்து, நீ சக்தியின் ஒரு பகுதியை பெற்றுள்ளாய்.

அஹங்காராவலேபேந கர்ஜஸி த்வமதந்த்ரிதஃ உபகாரோ ஹ்யஸாதூநாம் அபகாராய கேவலம்

நீ அகந்தை மற்றும் பெருமையால் சோராமல் முழங்குகிறாய்; தீயவர்களுக்கு உன் உதவி, அவர்களுக்கு தீங்கு விளைவிக்க மட்டுமே.

யதி ஸிம்ஹ மஹேஶாநம் ஸ்வபுநர்பூத மந்யஸே ந த்வம் ஸ்ரஷ்டா ந ஸம்ஹர்தா ந ஸ்வதந்த்ரோ ஹி குத்ரசித்

சிங்கமே, நீ உன்னை மீண்டும் பிறந்த மகேசனாக நினைத்தால், நீ படைப்பாளி அல்ல, அழிப்பவனும் அல்ல, எங்கும் சுதந்திரனும் அல்ல.