லிங்கபுராணம்

அத்ரு'ஷ்டபூர்வைரந்யைஶ் ச வேஷ்டிதோ வீரவந்திதஃ கல்பாந்தஜ்வலநஜ்வாலோ விலஸல்லோசநத்ரயஃ

முன்பு காணாத பிறர் அவரைச் சுற்றி, வீரர்கள் அவரை வணங்கி, யுக முடிவில் எரியும் நெருப்பைப் போல் மூன்று கண்கள் பிரகாசித்தன.

ஆத்தஶஸ்த்ரோ ஜடாஜூடே ஜ்வலத்பாலேந்துமண்டிதஃ பாலேந்துத்விதயாகாரதீக்ஷ்ணதம்ஷ்ட்ராங்குரத்வயஃ

அயிரை கட்டிய கூந்தலில் ஜொலிக்கும் பிறைச்சந்திரனைக் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டவர், இரண்டு கூர்மையான பல்லுகள் இரட்டை பிறைச்சந்திரம் போல் இருந்தன.

ஆகண்டலதநுஃகண்டஸம்நிபப்ரூலதாயுதஃ மஹாப்ரசண்டஹுங்காரபதிரீக்ரு'ததிங்முகஃ

இந்திரனுடைய வில்லின் துண்டுகளைப் போல் வளைந்த புருவங்களுடன், மிகப்பெரும் கொடூரமான ஓசையால் எல்லா திசைகளையும் காதுகிள்ளச் செய்தார்.

நீலமேகாஞ்ஜநாகாரபீஷணஶ்மஶ்ருரத்புதஃ வாதகண்டம் அகண்டாப்யாம் ப்ராமயம்ஸ்த்ரிஶிகம் முஹுஃ

கருப்பு மேகத்தையோ காஜலையையோ போல் பயங்கரமான தாடியுடன், அதிசயமாக, இரு உடைந்தில்லாத கரங்களால் திரிசூலத்தை மீண்டும் மீண்டும் சுழற்றினார்.

வீரபத்ரோ ऽபி பகவாந் வீரஶக்திவிஜ்ரு'ம்பிதஃ ஸ்வயம் விஜ்ஞாபயாமாஸ கிமத்ர ஸ்ம்ரு'திகாரணம்

வீரபத்திரனும், பகவான், வீரசக்தி வெளிப்படுத்தி, 'இதற்காக என்னை நினைவு கூர்ந்ததற்குக் காரணம் என்ன?' என்று கேட்டான்.

ஆஜ்ஞாபய ஜகத்ஸ்வாமிந் ப்ரஸாதஃ க்ரியதாம் மயி அகாலே பயமுத்பந்நம் தேவாநாமபி பைரவ

'உலகின் ஆண்டவரே, கட்டளையிடுங்கள்; உங்கள் அருள் எனக்கு கிடைக்கட்டும். இந்த நேரமல்லாத நேரத்தில் கூட தேவர்களுக்கு பயம் வந்துள்ளது, பயரவனே.'

ஜ்வலிதஃ ஸ ந்ரு'ஸிம்ஹாக்நிஃ ஶமயைநம் துராஸதம் ஸாந்த்வயந் போதயாதௌ தம் தேந கிம் நோபஶாம்யதி

அந்த நரசிங்கன் தீயாய் எரிகிறது; அணுக முடியாத அவனை அமைதிப்படுத்துங்கள். முதலில் சமாதானப்படுத்தி, அறிவுரை கூறுங்கள்—அவன் ஏன் அமைதியாக மாறவில்லை?

ததோ மத்பரமம் பாவம் பைரவம் ஸம்ப்ரதர்ஶய ஸூக்ஷ்மம் ஸூக்ஷ்மேண ஸம்ஹ்ரு'த்ய ஸ்தூலம் ஸ்தூலேந தேஜஸா

அதன்பின், என் உயர்ந்த நிலையான, நுண்ணிய பைரவ உருவத்தை, நீ நுண்மையால் நுண்மையை, பட்சலால் பட்சத்தை விலக்கி, வெளிப்படுத்து.

வக்த்ரமாநய க்ரு'த்திம் ச வீரபத்ர மமாஜ்ஞயா இத்யாதிஷ்டோ கணாத்யக்ஷஃ ப்ரஶாந்தவபுராஸ்திதஃ

வீரபத்திரா, என் கட்டளையின்படி முகத்தையும் தோலையும் கொண்டு வா என்று சொன்னபோது, கணாதிபதி அமைதியான உருவில் நின்றார்.

ஜகாம ரம்ஹஸா தத்ர யத்ராஸ்தே நரகேஸரீ ததஸ்தம் போதயாமாஸ வீரபத்ரோ ஹரோ ஹரிம்

அவன் மிக விரைவாக மனித சிங்கம் இருக்கும் இடத்திற்கு சென்றான்; அப்போது வீரபத்திரன் ஹரியை எழுப்பினார், ஹரன் ஹரியை விழிப்பித்தார்.

உவாச வாக்யமீஶாநஃ பிதா புத்ரமிவௌரஸம் ஜகத்ஸுகாய பகவந்ந் அவதீர்ணோ ऽஸி மாதவ

ஈசானன் தன் மகனைப் போலப் பேசினார்: உலக மக்களுக்கு மகிழ்ச்சி தர, பகவனே, நீ மாதவனாக அவதரித்துள்ளாய்.

ஸ்தித்யர்தேந ச யுக்தோ ऽஸி பரேண பரமேஷ்டிநா ஜந்துசக்ரம் பகவதா ரக்ஷிதம் மத்ஸ்யரூபிணா

உயர்ந்த இறைவனால் நீ படைப்பை காத்து வருகிறாய்; பகவான் மீனுருவில் உயிர்களின் சுற்றத்தை பாதுகாத்தான்.

புச்சேநைவ ஸமாபத்ய ப்ரமந்நேகார்ணவே புரா பிபர்ஷி கூர்மரூபேண வாராஹேணோத்த்ரு'தா மஹீ

ஒரு காலத்தில் நீ வால் கொண்டு கடலில் சுற்றி, ஆமை வடிவில் பூமியைத் தாங்கி, பன்றியாக உயர்த்தியாய்.

அநேந ஹரிரூபேண ஹிரண்யகஶிபுர்ஹதஃ வாமநேந பலிர்பத்தஸ் த்வயா விக்ரமதா புநஃ

இந்த ஹரி உருவத்தில் ஹிரண்யகசிபுவை அழித்தாய்; வாமனனாக, மீண்டும் வலியைக் காலடி வைத்து கட்டினாய்.

த்வம் ஏவ ஸர்வபூதாநாம் ப்ரபாவஃ ப்ரபுர் அவ்யயஃ யதா யதா ஹி லோகஸ்ய துஃகம் கிம்சித் ப்ரஜாயதே

எல்லா உயிர்களுக்கும் நீயே சக்தியும், அழிவில்லாத ஆண்டவரும்; உலகத்தில் எப்போது துன்பம் தோன்றினாலும்,

ததா ததாவதீர்ணஸ்த்வம் கரிஷ்யஸி நிராமயம் நாதிகஸ்த்வத்ஸமோ ऽப்யஸ்தி ஹரே ஶிவபராயண

அந்த நேரங்களில் நீ அவதரித்து, அதைத் துன்பமின்றி ஆக்குகிறாய்; ஹரியே, சிவபக்தனே, உன்னைவிட உயர்ந்தோ, சமனோ யாரும் இல்லை.

த்வயா தர்மாஶ் ச வேதாஶ் ச ஶுபே மார்கே ப்ரதிஷ்டிதாஃ யதர்தம் அவதாரோ ऽயம் நிஹதஃ ஸோ ऽபி கேஶவ

உன்னால் தர்மமும் வேதங்களும் நல்ல பாதையில் நிலைபெற்றுள்ளன; அதற்காகவே இந்த அவதாரம், அதனால் அவனும் அழிக்கப்பட்டான், கேசவா.

அத்யந்தகோரம் பகவந் நரஸிம்ஹ வபுஸ்தவ உபஸம்ஹர விஶ்வாத்மம்ஸ் த்வமேவ மம ஸம்நிதௌ

பகவனே, உன் நரசிம்ம உருவம் மிகக் கொடூரமானது; அதை நீ விலக்கி, உலகத்தின் ஆத்மாவாக என்னுடன் இரு.

இத்யுக்தோ வீரபத்ரேண ந்ரு'ஸிம்ஹஃ ஶாந்தயா கிரா ததோ ऽதிகம் மஹாகோரம் கோபம் ப்ரஜ்வாலயத்தரிஃ

வீரபத்திரன் இவ்வாறு மென்மையான வார்த்தைகளால் கூறியபோது, நரசிம்ம ஹரி இன்னும் அதிகமான கொடூரக் கோபத்தை எழுப்பினார்.

ஆகதோ ऽஸி யதஸ்தத்ர கச்ச த்வம் மா ஹிதம் வத இதாநீம் ஸம்ஹரிஷ்யாமி ஜகதேதச்சராசரம்

நீ வந்த இடத்திற்கே போ, நல்லது குறித்து பேசாதே; இப்போது இந்த முழு உலகத்தையும், அசையும் அசையாதவற்றையும் நான் விலக்கப்போகிறேன்.

ஸம்ஹர்துர் ந ஹி ஸம்ஹாரஃ ஸ்வதோ வா பரதோ ऽபி வா ஶாஸிதம் மம ஸர்வத்ர ஶாஸ்தா கோ ऽபி ந வித்யதே

அழிப்பவருக்கு அழிவு இல்லை, தானாகவோ, வேறொருவரால் கூட; என் கட்டளை எங்கும் நிறைவேறுகிறது, எனக்கு மேலாக ஆளும் யாரும் இல்லை.

மத்ப்ரஸாதேந ஸகலம் ஸமர்யாதம் ப்ரவர்ததே அஹம் ஹி ஸர்வஶக்தீநாம் ப்ரவர்தகநிவர்தகஃ

என் அருளால் எல்லாம் தன் எல்லைக்குள் நடக்கிறது; எல்லா சக்திகளுக்கும் நான் துவக்கமும் முடிவும்.

யத் யத் விபூதிமத் ஸத்த்வம் ஶ்ரீமதூர்ஜிதமேவ வா தத்தத்வித்தி கணாத்யக்ஷ மம தேஜோவிஜ்ரு'ம்பிதம்

எந்த உயிருக்கும் புகழோ, செல்வமோ, வலிமையோ இருந்தால், கணாதிபதியே, அதை என் ஒளியின் விரிவாகவே அறிக.

தேவதாபரமார்தஜ்ஞா மமைவ பரமம் விதுஃ மதம்ஶாஃ ஶக்திஸம்பந்நா ப்ரஹ்மஶக்ராதயஃ ஸுராஃ

தெய்வங்களின் பரமார்த்தத்தை அறிந்தோர் என் பரமத்தையே அறிகிறார்கள்; பிரம்மா, இந்திரன் போன்ற சக்தியுள்ள தேவர்கள் என் பாகங்களே.

மந்நாபிபங்கஜாஜ்ஜாதஃ புரா ப்ரஹ்மா சதுர்முகஃ தல்லலாடஸமுத்பந்நோ பகவாந்வ்ரு'ஷபத்வஜஃ

பண்டைக் காலத்தில் நான்குபடையுள்ள பிரம்மா என் நாபிக்கமலத்தில் இருந்து தோன்றினார்; என் நெற்றியிலிருந்து பசுமகுடன் தோன்றினார்.

ரஜஸாதிஷ்டிதஃ ஸ்ரஷ்டா ருத்ரஸ்தாமஸ உச்யதே அஹம் நியந்தா ஸர்வஸ்ய மத்பரம் நாஸ்தி தைவதம்

ரஜஸில் நிலைபெற்றவன் படைப்பாளி; தமஸில் இருப்பவன் ருத்ரன் என்று கூறப்படுகிறான்; நான் எல்லாவற்றையும் ஆளும் ஒருவன்; என்னை விட உயர்ந்த தெய்வம் இல்லை.

விஶ்வாதிகஃ ஸ்வதந்த்ரஶ் ச கர்தா ஹர்தாகிலேஶ்வரஃ இதம் து மத்பரம் தேஜஃ கஃ புநஃ ஶ்ரோதுமிச்சதி

நான் உலகத்தைக் கடந்தவன், சுதந்திரமானவன், செய்பவன், அழிப்பவன், எல்லாவற்றையும் ஆளும் இறைவன்; இது என் பரம ஒளி—இதைக் கேட்க விரும்புவது யார்?

அதோ மாம் ஶரணம் ப்ராப்ய கச்ச த்வம் விகதஜ்வரஃ அவேஹி பரமம் பாவம் இதம் பூதமஹேஶ்வரஃ

எனது அடைக்கலமாகி, நீ கவலை இல்லாமல் செல்; இந்த உயர்ந்த நிலையை அறிந்து கொள்—இவனே உயிர்களின் பெரும் இறைவன்.

காலோ ऽஸ்ம்யஹம் காலவிநாஶஹேதுர் லோகாந் ஸமாஹர்தும் அஹம் ப்ரவ்ரு'த்தஃ ம்ரு'த்யோர்ம்ரு'த்யும் வித்தி மாம் வீரபத்ர ஜீவந்த்யேதே மத்ப்ரஸாதேந தேவாஃ

நானே காலம், காலத்தை அழிக்கும் காரணம்; உலகங்களை அழிக்க நான் எழுந்துள்ளேன்; வீரபத்திரா, மரணத்தின் மரணமாக இருப்பவன் என்னை அறிந்து கொள்; இந்த தேவர்கள் என் அருளால் வாழ்கிறார்கள்.