லிங்கபுராணம்

புருஷரூபாய புருஷைகதத்புருஷாய வை நமஃ

மனித உருவம் கொண்டவரே, ஒரே உயர்ந்த புருஷராக இருப்பவரே, உமக்கு வணக்கம்.

புருஷார்தப்ரதாநாய பதயே பரமேஷ்டிநே ஈஶாநாய நமஸ்துப்யம் ஈஶ்வராய நமோநமஃ

மனித வாழ்வின் நோக்கங்களை அருளுபவரே, ஆண்டவரே, உயர்ந்த படைப்பாளியே, எல்லாம் ஆளும் இறைவனே, உமக்கு வணக்கம், மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.

ப்ரஹ்மணே ப்ரஹ்மரூபாய நமஃ ஸாக்ஷாச்சிவாய தே ஸர்வவிஷ்ணுர்ந்ரு'ஸிம்ஹஸ்ய ரூபமாஸ்தாய விஶ்வக்ரு'த்

பிரம்மாவாகவும், பிரம்மாவின் உருவாகவும், நேரடியாக சிவனாகவும், விஷ்ணுவும் நரசிங்க உருவமும் எடுத்து, உலகத்தை படைத்தவரே, உமக்கு வணக்கம்.

ஹிரண்யகஶிபும் ஹத்வா கரஜைர்நிஶிதைஃ ஸ்வயம் தைத்யேந்த்ரைர்பஹுபிஃ ஸார்தம் ஹிதார்தம் ஜகதாம் ப்ரபுஃ

உங்கள் கூரிய நகங்களால் ஹிரண்யகசிபுவையும், பல அசுரர்களையும் அழித்து, உலகத்தின் நன்மைக்காக செயல் புரிந்த இறைவனே.

ஸைம்ஹீம் ஸமாநயந்யோநிம் பாததே நிகிலம் ஜகத் யத்க்ரு'த்யமத்ர தேவேஶ தத்குருஷ்வ பவாநிஹ

சிங்கத்தின் உருவம் எடுத்து, முழு உலகையும் கலக்குபவரே, இங்கு செய்ய வேண்டியதைச் செய்யும் தேவாதி தேவனே, இங்கு வந்து அருளும்.

உக்ரோ ऽஸி ஸர்வதுஷ்டாநாம் நியந்தாஸி ஶிவோ ऽஸி நஃ காலகூடாதிவபுஷா த்ராஹி நஃ ஶரணாகதாந்

எல்லா தீயவர்களிடையே கொடியவரும், எங்களை ஆளும் இறைவனும், நமக்கு மங்களம் தருபவரும், காலகூட poison போன்ற உருவத்தில், தஞ்சம் புகுந்த எங்களை காப்பாற்றும்.

ஶுக்ரம் து வ்ரு'த்தம் விஶ்வேஶ க்ரீடா வை கேவலம் வயம் தவோந்மேஷநிமேஷாப்யாம் அஸ்மாகம் ப்ரலயோதயௌ

உலகங்களின் இறைவனே, தூய்மை உமக்கு விளையாட்டு மாதிரிதான்; உமது கண்கள் திறக்கும்போது நமக்கு உருவாக்கமும், மூடும்போது அழிவும் ஏற்படுகின்றன.

உந்மீலயேத் த்வயி ப்ரஹ்மந் விநாஶோ ऽஸ்தி ந தே ஶிவ ஸம்தப்தாஸ்மோ வயம் தேவ ஹரிணாமிததேஜஸா

பிரம்மனே, நீங்கள் கண்களைத் திறந்தால் அழிவு இல்லை; இல்லையெனில், சிவனே, நாங்கள் ஹரியின் அளவில்லா ஒளியால் துன்புறுகிறோம்.

ஸர்வலோகஹிதாயைநம் தத்த்வம் ஸம்ஹர்துமிச்சஸி விஜ்ஞாபிதஸ் ததா தேவஃ ப்ரஹஸந்ப்ராஹ தாந் ஸுராந்

எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காக இந்த tattvam-ஐ அழிக்க விரும்புகிறீர்; இப்படிச் சொல்லப்பட்டபோது, அந்த தேவன் சிரித்தபடி அந்த தேவர்களிடம் பேசினார்.

அபயம் ச ததௌ தேஷாம் ஹநிஷ்யாமீதி தம் ப்ரபுஃ ஸோ ऽபி ஶக்ரஃ ஸுரைஃ ஸார்தம் ப்ரணிபத்ய யதாகதம்

அவர்களுக்கு பாதுகாப்பை அளித்து, 'நான் அவனை அழிப்பேன்' என்று ஆண்டவன் சொன்னான். பின்னர் இந்திரன் மற்ற தேவர்களுடன் பணிந்து வந்த வழியிலேயே திரும்பினார்.

ஜகாம பகவாந் ப்ரஹ்மா ததாந்யே ச ஸுரோத்தமாஃ அதோத்தாய மஹாதேவஃ ஶாரபம் ரூபமாஸ்திதஃ

பிரம்மா பகவான் மற்றும் மற்ற சிறந்த தேவர்கள் அங்கிருந்து சென்றார்கள்; அப்போது மகாதேவன் எழுந்து, ஶரப என்ற உருவத்தை எடுத்தார்.

யயௌ ப்ராந்தே ந்ரு'ஸிம்ஹஸ்ய கர்விதஸ்ய ம்ரு'காஶிநஃ அபஹ்ரு'த்ய ததா ப்ராணாந் ஶரபஃ ஸுரபூஜிதஃ

அவர், பெருமை கொண்ட, மிருகங்களை உண்ணும் நரசிங்கன் இருந்த எல்லைக்குச் சென்றார்; அங்கு தேவர்களால் போற்றப்பட்ட ஶரபன் அவனுடைய உயிரை எடுத்துக் கொண்டான்.

ஸிம்ஹாத்ததோ நரோ பூத்வா ஜகாம ச யதாக்ரமம் ஏவம் ஸ்துதஸ்ததா தேவைர் ஜகாம ஸ யதாக்ரமம்

பிறகு, சிங்க உருவத்திலிருந்து மனித உருவாகி, அவர் முறையாக அங்கிருந்து சென்றார்; அப்போது தேவர்கள் அவரை போற்றி, அவர் வழக்கம்போல் சென்றார்.

யஃ படேச்ச்ரு'ணுயாத்வாபி ஸம்ஸ்தவம் ஶார்வமுத்தமம் ருத்ரலோகமநுப்ராப்ய ருத்ரேண ஸஹ மோததே

யார் இந்த சிறந்த ஶர்வனைப் பற்றிய ஸ்தோத்திரத்தை படிப்பாரோ அல்லது கேட்பாரோ, அவர்கள் ருத்ரனுடைய உலகை அடைந்து, ருத்ரனுடன் சேர்ந்து மகிழ்வார்கள்.

கதம் தேவோ மஹாதேவோ விஶ்வஸம்ஹாரகாரகஃ ஶரபாக்யம் மஹாகோரம் விக்ரு'தம் ரூபமாஸ்திதஃ

எப்படி அந்த தேவன், உலகை அழிக்கும் காரணமான மகாதேவன், ஶரப என்று அழைக்கப்படும் பயங்கரமான, வித்தியாசமான உருவத்தை எடுத்தார்?

கிம் கிம் தைர்யம் க்ரு'தம் தேந ப்ரூஹி ஸர்வம் அஶேஷதஃ ஏவமப்யர்திதோ தேவைர் மதிம் சக்ரே க்ரு'பாலயஃ

அவர் அதில் என்ன துணிச்சலைக் காட்டினார்? எல்லாவற்றையும் முழுமையாக சொல்லுங்கள். இவ்வாறு தேவர்கள் கேட்டபோது, கருணைமிகுந்தவர் மனதில் தீர்மானித்தார்.

யத்தேஜஸ்து ந்ரு'ஸிம்ஹாக்யம் ஸம்ஹர்தும் பரமேஶ்வரஃ ததர்தம் ஸ்ம்ரு'தவாந் ருத்ரோ வீரபத்ரம் மஹாபலம்

நரசிங்கன் எனப்படும் அந்த சக்தியை அழிக்க, பரமேஸ்வரன் ருத்ரன் அதற்காக மிகப்பெரும் வலிமை கொண்ட வீரபத்திரனை நினைவு கூரினார்.

ஆத்மநோ பைரவம் ரூபம் மஹாப்ரலயகாரகம் ஆஜகாம புரா ஸத்யோ கணாநாமக்ரதோ ஹஸந்

தான் பயங்கரமான, பெரிய அழிவை ஏற்படுத்தும் பயரவ உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டு, முன்பு ஒருமுறை கணங்களின் முன்பாக சிரித்தபடி தோன்றினார்.

ஸாட்டஹாஸைர் கணவரைர் உத்பதத்பிர் இதஸ்ததஃ ந்ரு'ஸிம்ஹரூபைரத்யுக்ரைஃ கோடிபிஃ பரிவாரிதஃ

முக்கியமான கணர்கள் பெரும் சிரிப்புடன் இடம் இடமாக பாய்ந்தனர்; எண்ணிக்கையற்ற மிகவும் கொடூரமான நரசிங்க உருவங்கள் அவரைச் சுற்றி இருந்தன.

தாவத்பிர் அபிதோ வீரைர் ந்ரு'த்யத்பிஶ் ச முதாந்விதைஃ க்ரீடத்பிஶ் ச மஹாதீரைர் ப்ரஹ்மாத்யைஃ கந்துகைரிவ

அத்தகைய வீரர்கள் சந்தோஷமாக நடனமாடி, விளையாடி, பெரிய மன உறுதியுள்ள பிரம்மாதி தேவர்கள் பந்து போல் சுற்றி அவரைச் சூழ்ந்திருந்தனர்.

அத்ரு'ஷ்டபூர்வைரந்யைஶ் ச வேஷ்டிதோ வீரவந்திதஃ கல்பாந்தஜ்வலநஜ்வாலோ விலஸல்லோசநத்ரயஃ

முன்பு காணாத பிறர் அவரைச் சுற்றி, வீரர்கள் அவரை வணங்கி, யுக முடிவில் எரியும் நெருப்பைப் போல் மூன்று கண்கள் பிரகாசித்தன.

ஆத்தஶஸ்த்ரோ ஜடாஜூடே ஜ்வலத்பாலேந்துமண்டிதஃ பாலேந்துத்விதயாகாரதீக்ஷ்ணதம்ஷ்ட்ராங்குரத்வயஃ

அயிரை கட்டிய கூந்தலில் ஜொலிக்கும் பிறைச்சந்திரனைக் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டவர், இரண்டு கூர்மையான பல்லுகள் இரட்டை பிறைச்சந்திரம் போல் இருந்தன.

ஆகண்டலதநுஃகண்டஸம்நிபப்ரூலதாயுதஃ மஹாப்ரசண்டஹுங்காரபதிரீக்ரு'ததிங்முகஃ

இந்திரனுடைய வில்லின் துண்டுகளைப் போல் வளைந்த புருவங்களுடன், மிகப்பெரும் கொடூரமான ஓசையால் எல்லா திசைகளையும் காதுகிள்ளச் செய்தார்.

நீலமேகாஞ்ஜநாகாரபீஷணஶ்மஶ்ருரத்புதஃ வாதகண்டம் அகண்டாப்யாம் ப்ராமயம்ஸ்த்ரிஶிகம் முஹுஃ

கருப்பு மேகத்தையோ காஜலையையோ போல் பயங்கரமான தாடியுடன், அதிசயமாக, இரு உடைந்தில்லாத கரங்களால் திரிசூலத்தை மீண்டும் மீண்டும் சுழற்றினார்.

வீரபத்ரோ ऽபி பகவாந் வீரஶக்திவிஜ்ரு'ம்பிதஃ ஸ்வயம் விஜ்ஞாபயாமாஸ கிமத்ர ஸ்ம்ரு'திகாரணம்

வீரபத்திரனும், பகவான், வீரசக்தி வெளிப்படுத்தி, 'இதற்காக என்னை நினைவு கூர்ந்ததற்குக் காரணம் என்ன?' என்று கேட்டான்.

ஆஜ்ஞாபய ஜகத்ஸ்வாமிந் ப்ரஸாதஃ க்ரியதாம் மயி அகாலே பயமுத்பந்நம் தேவாநாமபி பைரவ

'உலகின் ஆண்டவரே, கட்டளையிடுங்கள்; உங்கள் அருள் எனக்கு கிடைக்கட்டும். இந்த நேரமல்லாத நேரத்தில் கூட தேவர்களுக்கு பயம் வந்துள்ளது, பயரவனே.'

ஜ்வலிதஃ ஸ ந்ரு'ஸிம்ஹாக்நிஃ ஶமயைநம் துராஸதம் ஸாந்த்வயந் போதயாதௌ தம் தேந கிம் நோபஶாம்யதி

அந்த நரசிங்கன் தீயாய் எரிகிறது; அணுக முடியாத அவனை அமைதிப்படுத்துங்கள். முதலில் சமாதானப்படுத்தி, அறிவுரை கூறுங்கள்—அவன் ஏன் அமைதியாக மாறவில்லை?

ததோ மத்பரமம் பாவம் பைரவம் ஸம்ப்ரதர்ஶய ஸூக்ஷ்மம் ஸூக்ஷ்மேண ஸம்ஹ்ரு'த்ய ஸ்தூலம் ஸ்தூலேந தேஜஸா

அதன்பின், என் உயர்ந்த நிலையான, நுண்ணிய பைரவ உருவத்தை, நீ நுண்மையால் நுண்மையை, பட்சலால் பட்சத்தை விலக்கி, வெளிப்படுத்து.

வக்த்ரமாநய க்ரு'த்திம் ச வீரபத்ர மமாஜ்ஞயா இத்யாதிஷ்டோ கணாத்யக்ஷஃ ப்ரஶாந்தவபுராஸ்திதஃ

வீரபத்திரா, என் கட்டளையின்படி முகத்தையும் தோலையும் கொண்டு வா என்று சொன்னபோது, கணாதிபதி அமைதியான உருவில் நின்றார்.