லிங்கபுராணம்

தஸ்ய ஶ்ரு'ங்கம் மஹேஶஸ்ய பூஷணத்வம் கதம் கதம் ஏதத்ஸர்வம் விஶேஷேண ஸூத வக்துமிஹார்ஹஸி

அவரது பன்றியின் பல்லு எப்படித் திருவுடைய மஹேசனுக்கு அலங்காரமாகியது என்பதை, சூதா, நீ இங்கு முழுமையாக விளக்கிக் கூற வேண்டும்.

ஹிரண்யகஶிபோர்ப்ராதா ஹிரண்யாக்ஷ இதி ஸ்ம்ரு'தஃ புராந்தகாஸுரேஶஸ்ய பிதா காலாந்தகோபமஃ

ஹிரண்யாக்ஷன் ஹிரண்யகசிபுவின் சகோதரனாகவும், அசுரர்களின் தலைவன் அந்தகனின் தந்தையாகவும், காலனுக்கு ஒப்பானவன் என்றும் நினைவுபடுத்தப்படுகிறான்.

தேவாஞ்ஜித்வாத தைத்யேந்த்ரோ பத்த்வா ச தரணீமிமாம் நீத்வா ரஸாதலம் சக்ரே வந்தீம் இந்தீவரப்ரபாம்

அப்பொழுது அசுரர்களின் தலைவன் தேவர்களை வென்று, இந்த பூமியை கட்டிப்பிடித்து, அவளை பாதாளத்துக்குக் கொண்டு போய், நீலத்தாமரை போன்ற ஒளியுடன் சிறையில் வைத்தான்.

ததஃ ஸப்ரஹ்மகா தேவாஃ பரிம்லாநமுகஶ்ரியஃ பாதிதாஸ்தாடிதா பத்த்வா ஹிரண்யாக்ஷேண தேந வை

பிரம்மா உட்பட தேவர்கள் அனைவரும், முகம் மலர்ச்சி இழந்து, துன்புற்று, ஹிரண்யாக்ஷனால் அடக்கப்பட்டு, கட்டப்பட்டார்கள்.

பலிநா தைத்யமுக்யேந க்ரூரேண ஸுதுராத்மநா ப்ரணம்ய ஶிரஸா விஷ்ணும் தைத்யகோடிவிமர்தநம்

அந்த வலிமைமிக்க, கொடூரமான, தீய அசுரத் தலைவன் செய்த துன்பத்தால், அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் தலைகளை வணங்கி, கோடி அசுரர்களை அழிப்பவரான விஷ்ணுவை அடைந்தார்கள்.

ஸர்வே விஜ்ஞாபயாமாஸுர் தரணீபந்தநம் ஹரேஃ ஶ்ருத்வைதத்பகவாந் விஷ்ணுர் தரணீபந்தநம் ஹரிஃ

அவர்கள் அனைவரும் பூமி கட்டுப்பட்டதை விஷ்ணுவிடம் முறையிட்டார்கள்; இதைக் கேட்ட பாக்கியசாலியான ஹரி, பூமியின் சிறைபட்ட நிலையை அறிந்தார்.

பூத்வா யஜ்ஞவராஹோ ऽஸௌ யதா லிங்கோத்பவே ததா தைத்யைஶ் ச ஸார்தம் தைத்யேந்த்ரம் ஹிரண்யாக்ஷம் மஹாபலம்

அவர் யாக பன்றி உருவம் எடுத்தார்; லிங்கம் தோன்றியபோது போலவே, அசுரர்களுடன் சேர்ந்து, பெரும் வலிமை கொண்ட ஹிரண்யாக்ஷன் மீது எதிர்த்தார்.

தம்ஷ்ட்ராக்ரகோட்யா ஹத்வைநம் ரேஜே தைத்யாந்தக்ரு'த்ப்ரபுஃ கல்பாதிஷு யதாபூர்வம் ப்ரவிஶ்ய ச ரஸாதலம்

அவர் தன் பன்றிப் பல்லின் முனையால் அவனை கொன்றார்; அசுரர்களை அழிப்பவராகிய ஆண்டவன் பிரகாசித்தார்; முன்புபோல் கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் பாதாளத்திற்குள் சென்றார்.

ஆநீய வஸுதாம் தேவீம் அங்கஸ்தாமகரோத்பஹிஃ ததஸ் துஷ்டாவ தேவேஶம் தேவதேவஃ பிதாமஹஃ

அவர் பூமி தேவியை மேலே கொண்டு வந்து, தன் மடியில் வைத்தார்; பின்னர் தேவர்களின் தேவன் பிரம்மா, அந்த ஆண்டவனைப் புகழ்ந்தார்.

ஶக்ராத்யைஃ ஸஹிதோ பூத்வா ஹர்ஷகத்கதயா கிரா ஶாஶ்வதாய வராஹாய தம்ஷ்ட்ரிணே தண்டிநே நமஃ

இந்திரன் மற்றும் மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து, ஆனந்தக் கண்ணீருடன், நிலையான பன்றி வடிவம் கொண்ட, பல்லுடைய, தண்டம் வைத்தவரை வணங்கினார்.

நாராயணாய ஸர்வாய ப்ரஹ்மணே பரமாத்மநே கர்த்ரே தர்த்ரே தராயாஸ்து ஹர்த்ரே தேவாரிணாம் ஸ்வயம் கர்த்ரே நேத்ரே ஸுரேந்த்ராணாம் ஶாஸ்த்ரே ச ஸகலஸ்ய ச

நாராயணனே, எல்லாவற்றையும் கொண்டவரே, பிரம்மாவே, பரமாத்மாவே, படைப்பாளியே, பாதுகாப்பவரே, பூமியை உயர்த்தியவரே, தேவர்களின் எதிரிகளை அழிப்பவரே, தேவர்களின் தலைவர்களுக்கு வழிகாட்டியவரே, எல்லா வேதங்களுக்கும் ஆசிரியரே, உமக்கு வணக்கம்.

த்வமஷ்டமூர்திஸ்த்வமநந்தமூர்திஸ் த்வமாதிதேவஸ்த்வமநந்தவேதிதஃ த்வயா க்ரு'தம் ஸர்வமிதம் ப்ரஸீத ஸுரேஶ லோகேஶ வராஹ விஷ்ணோ

நீ எட்டுவிதமான உருவம் கொண்டவன்; நீ முடிவில்லாத உருவங்கள் கொண்டவன்; நீ ஆதிகடவுள்; எல்லாம் அறிந்தவன்; இந்த உலகில் உள்ள அனைத்தும் உன்னால் நிகழ்ந்தது; தேவர்களின் தலைவனே, உலகின் ஆண்டவனே, பன்றி வடிவ விஷ்ணுவே, தயை செய்.

ததைகதம்ஷ்ட்ராக்ரமுகாக்ரகோடிபாகைகபாகார்ததமேந விஷ்ணோ ஹதாஃ க்ஷணாத் காமத தைத்யமுக்யாஃ ஸ்வதம்ஷ்ட்ரகோட்யா ஸஹ புத்ரப்ரு'த்யைஃ

ஒரே பன்றிப் பல்லின் சிறிய பகுதியால், ஒரு கணத்தில், நீ ஆசைபூரிப்பவராக, அசுரத் தலைவர்களையும், அவர்களது மகன்களையும், சேவகரையும் அழித்தாய்.

த்வயோத்த்ரு'தா தேவ தரா தரேஶ தராதராகார த்ரு'தாக்ரதம்ஷ்ட்ரே தராதரைஃ ஸர்வஜநைஃ ஸமுத்ரைஃ ஸுராஸுரைஃ ஸேவிதசந்த்ரவக்த்ர

ஏ ஆண்டவனே, பூமியை நீ உயர்த்தாய்; பூமியின் ஆண்டவனே, மலைகளை உன் பல்லில் தூக்கி, எல்லா உயிரினங்களும், கடல்களும், தேவர்களும், அசுரர்களும் உன் சந்திர முகத்தைச் சுற்றி சேவை செய்தனர்.

த்வயைவ தேவேஶ விபோ க்ரு'தஶ் ச ஜயஃ ஸுராணாமஸுரேஶ்வராணாம் அஹோ ப்ரதத்தஸ்து வரஃ ப்ரஸீத வாக்தேவதா வாரிஜஸம்பவாய

தேவர்களின் ஆண்டவனே, வல்லமையுள்ளவரே, அசுரர்களின் தலைவர்களை வெல்வதில் தேவர்களுக்கு வெற்றி உன்னால் கிடைத்தது; அருளும் வாரம் வழங்கப்பட்டது; தாமரை மலரில் பிறந்த வாக் தேவிக்கு தயை செய்.

நிஹிதா ரஸாதலகதா வஸும்தரா தவ ப்ரு'ஷ்டதஃ ஸகலதாரகாதயஃ

பூமி பாதாளத்தில் வைக்கப்பட்டு, உன் பின்னால் எல்லா நட்சத்திரங்களும் மற்றவற்றும் சேர்த்து அமைக்கப்பட்டன.

ஜகதாம் ஹிதாய பவதா வஸும்தரா பகவந் ரஸாதலபுடம் கதா ததா அபலோத்த்ரு'தா ச பகவம்ஸ்தவைவ ஸகலம் த்வயைவ ஹி த்ரு'தம் ஜகத்குரோ

உலகங்களுக்காக, பாக்கியசாலி ஆண்டவனே, நீ பூமியை பாதாளத்தின் உள்ளே எடுத்தாய்; பிறகு, ஆண்டவனே, நீயே அவளை மீட்டாய்; உண்மையில், உலகாசிரியனே, நீயே அனைத்தையும் தாங்கி நிற்கிறாய்.

இதி வாக்பதிர்பஹுவிதைஸ்தவார்சநைஃ ப்ரணிபத்ய விஷ்ணுமமரைஃ ப்ரஜாபதிஃ விவிதாந்வராந் ஹரிமுகாத்து லப்தவாந் ஹரிநாபிவாரிஜதேஹப்ரு'த் ஸ்வயம்

இவ்வாறு வாக்பதி பலவகை புகழ்ச்சிகளால் விஷ்ணுவை வணங்கி, அமரர்களுடன் தலைகுனிந்து, ப்ரஜாபதி, தன் நாபியில் இருந்து தாமரை மலர்ந்த ஹரியின் அருளால், பல்வேறு வரங்களை பெற்றார்.

அத தாமுத்த்ரு'தாம் தேந தராம் தேவா முநீஶ்வராஃ மூர்த்ந்யாரோப்ய நமஶ்சக்ருஶ் சக்ரிணஃ ஸம்நிதௌ ததா

பின்னர் அந்த பூமியை அவர்கள் தூக்கி, தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்கள் தங்கள் தலை மீது வைத்து, சக்கரதாரி முன் பணிந்து வணங்கினர்.

அநேநைவ வராஹேண சோத்த்ரு'தாஸி வரப்ரதே க்ரு'ஷ்ணேநாக்லிஷ்டகார்யேண ஶதஹஸ்தேந விஷ்ணுநா

இந்த வராகரூபத்தால், அருள்புரிவாயே, நீ தூக்கப்பட்டாய்; எளிதில் செயல்படும் கிருஷ்ணன், நூறு கரங்களுடன் கூடிய விஷ்ணுவால் நீ உயர்த்தப்பட்டாய்.

தரணி த்வம் மஹாபோகே பூமிஸ்த்வம் தேநுரவ்யயே லோகாநாம் தாரிணீ த்வம் ஹி ம்ரு'த்திகே ஹர பாதகம்

பூமியே, நீ பெரும் உருவமுடையவள்; நீ நிலம், நீ அழியாத பசு; உலகங்களைத் தாங்குபவள்; மண்ணே, எங்கள் பாவங்களை நீக்கு.

மநஸா கர்மணா வாசா வரதே வாரிஜேக்ஷணே த்வயா ஹதேந பாபேந ஜீவாமஸ்த்வத்ப்ரஸாததஃ

வரங்களை வழங்கும் தாமரைப்பார்வையுடையவளே, மனதில், செயலால், சொல்லால் உன்னால் பாவம் நீக்கப்பட்டதால், நாங்கள் உன் அருளால் வாழ்கிறோம்.

இத்யுக்தா ஸா ததா தேவீ தரா தேவைர் அதாப்ரவீத் வராஹதம்ஷ்ட்ராபிந்நாயாம் தராயாம் ம்ரு'த்திகாம் த்விஜாஃ

இவ்வாறு தேவர்கள் கூறியபோது, அந்த தேவியாம் பூமி, வராகத்தின் பற்களால் கிழிக்கப்பட்ட மண்ணைப் பற்றி தேவர்களிடம் பேசினாள்.

மந்த்ரேணாநேந யோ பிப்ரத் மூர்த்நி பாபாத்ப்ரமுச்யதே ஆயுஷ்மாந் பலவாந் தந்யஃ புத்ரபௌத்ரஸமந்விதஃ

இந்த மந்திரத்துடன் அந்த மண்ணை யார் தலையில் தரிக்கிறாரோ, அவர் பாவம் நீங்கி, நீண்ட ஆயுள், வலிமை, செல்வம், மகனும் பேறனும் பெற்று வாழ்வார்.

க்ரமாத்புவி திவம் ப்ராப்ய கர்மாந்தே மோததே ஸுரைஃ அத தேவே கதே த்யக்த்வா வராஹே க்ஷீரஸாகரம்

அவர் பூமியில் இருந்து விண்ணுலகை அடைந்து, தன் செயல்களின் முடிவில் தேவர்களுடன் மகிழ்வார்; பின்னர், அந்தத் தெய்வம் வராக ரூபத்தை விட்டு, பாற்கடலை அடைவான்.

வாராஹரூபமநகம் சசால ச தரா புநஃ தஸ்ய தம்ஷ்ட்ராபராக்ராந்தா தேவதேவஸ்ய தீமதஃ

பாவமில்லாத வராக ரூபத்தில் உள்ள அந்த ஞானியாம் தேவாதி தேவனின் பற்கள் அழுத்தியதால், பூமி மீண்டும் அதிர்ந்தது.

யத்ரு'ச்சயா பவஃ பஶ்யந் ஜகாம ஜகதீஶ்வரஃ தம்ஷ்ட்ராம் ஜக்ராஹ த்ரு'ஷ்ட்வா தாம் பூஷணார்தமதாத்மநஃ

அப்போது, உலகநாதனும் சிவனும், அதைப் பார்த்து, தன் அலங்காரத்திற்கு அந்தப் பல்லை எடுத்துக் கொண்டார்.

ததார ச மஹாதேவஃ கூர்சாந்தே வை மஹோரஸி தேவாஶ் ச துஷ்டுவுஃ ஸேந்த்ரா தேவதேவஸ்ய வைபவம்

மகாதேவன், அந்தப் பல்லை தன் ஜடையின் முடிவிலும், பெரும் மார்பிலும் அணிந்தார்; இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள், தேவாதி தேவனின் மகிமையைப் பாடினர்.

தரா ப்ரதிஷ்டிதா ஹ்யேவம் தேவதேவேந லீலயா பூதாநாம் ஸம்ப்லவே சாபி விஷ்ணோஶ்சைவ கலேவரம்

இவ்வாறு, உயிர்கள் முழுவதும் அழிந்த பெரு வெள்ளத்திலும், விஷ்ணுவின் உடலிலும், தேவாதி தேவன் விளையாட்டாக பூமியை நிலைநிறுத்தினார்.