லிங்கபுராணம்

ததஸ்தே ஸமஸ்தாஃ ஸுரேந்த்ராஃ ஸஸாத்யாஃ ஸுரேஶம் மஹேஶம் புரேத்யாஹுரேவம் த்ருதம் சால்பவீர்யப்ரபிந்நாங்கபிந்நா வயம் தைத்யராஜஸ்ய ஶஸ்த்ரைர்நிக்ரு'த்தாஃ

பின்னர் எல்லா தேவர்களும், சாத்யர்களுடன் சேர்ந்து, நகரில் உள்ள மகேஸ்வரனை அணுகி, 'எங்கள் உடல்கள் பலவீனமாகி, உடல்கள் உடைந்துபோய், அசுரராஜாவின் ஆயுதங்களால் நாங்கள் வெட்டப்பட்டோம்' என்று சொன்னார்கள்.

இதீதமகிலம் ஶ்ருத்வா தைத்யாகமம் அநௌபமம் கணேஶ்வரைஶ் ச பகவாந் அந்தகாபிமுகம் யயௌ

இந்த எல்லாவற்றையும் கேட்டு, அந்த அசாதாரணமான அசுரனின் வருகையை அறிந்த பின்பு, பகவான் சிவபெருமான், கணங்களின் தலைவர்களுடன் சேர்ந்து அந்தகனை எதிர்கொள்ள சென்றார்.

ஜயேதி வாசா பகவந்தம் ஊசுஃ கிரீடபத்தாஞ்ஜலயஃ ஸமந்தாத்

வெற்றி என்று முழங்கிய அவர்கள், கிரீடம் சூடியவர்கள், எல்லாத் திசைகளிலும் இருந்து கைகூப்பி பகவானை வணங்கி உரைத்தார்கள்.

அதாஶேஷாஸுராம்ஸ்தஸ்ய கோடிகோடிஶதைஸ் ததஃ பஸ்மீக்ரு'த்ய மஹாதேவோ நிர்பிபேதாந்தகம் ததா

பின்னர், மகாதேவன் அந்த எண்ணிக்கையற்ற கோடி கோடி அசுரர்களை அழித்து, உடனே அந்தகனை ஊடுருவினார்.

ஶூலேந ஶூலிநா ப்ரோதம் தக்தகல்மஷகஞ்சுகம் த்ரு'ஷ்ட்வாந்தகம் நநாதேஶம் ப்ரணம்ய ஸ பிதாமஹஃ

சூலம் ஏந்தியவர் அந்தகனை ஊன்றியதை, அவனது பாவம் எரிந்துவிட்டதை பார்த்த பிதாமகன், வணங்கி பெருமுழக்கமிட்டார்.

தந்நாதஶ்ரவணாந்நேதுர் தேவா தேவம் ப்ரணம்ய தம் நந்ரு'துர்முநயஃ ஸர்வே முமுதுர்கணபுங்கவாஃ

அந்த முழக்கத்தை கேட்ட தேவர்கள், அந்த தேவனை வணங்கி மகிழ்ச்சியுடன் ஒலித்தார்கள்; எல்லா முனிவர்களும் ஆடினர், கணங்களின் தலைவர்களும் மகிழ்ந்தனர்.

ஸஸ்ரு'ஜுஃ புஷ்பவர்ஷாணி தேவாஃ ஶம்போஸ்ததோபரி த்ரைலோக்யமகிலம் ஹர்ஷாந் நநந்த ச நநாத ச

தேவர்கள் சம்புவின் மேல் மலர் மழை பொழிந்தனர்; மூவுலகமும் மகிழ்ச்சியில் மகிழ்ந்து, முழங்கியது.

தக்தோ ऽக்நிநா ச ஶூலேந ப்ரோதஃ ப்ரேத இவாந்தகஃ ஸாத்த்விகம் பாவமாஸ்தாய சிந்தயாமாஸ சேதஸா

அந்தகன், நெருப்பால் எரியப்பட்டு சூலத்தில் ஊன்றப்பட்டு, பிணம்போல் இருந்தான்; ஆனால் சுத்தமான மனநிலையை அடைந்து, உள்ளத்தில் சிந்தித்தான்.

ஜந்மாந்தரே ऽபி தேவேந தக்தோ யஸ்மாச்சிவேந வை ஆராதிதோ மயா ஶம்புஃ புரா ஸாக்ஷாந்மஹேஶ்வரஃ

முந்தைய பிறவியிலும், நான் சிவபெருமானால் எரியப்பட்டேன்; அவரை நான் நேரில் மஹேஸ்வரராக வழிபட்டிருந்தேன்.

தஸ்மாதேதந்மயா லப்தம் அந்யதா நோபபத்யதே யஃ ஸ்மரேந்மநஸா ருத்ரம் ப்ராணாந்தே ஸக்ரு'தேவ வா

அதனால் தான் இது எனக்கு கிடைத்தது; வேறு விதமாக நடக்க முடியாது. யார் மனதில் ஒரு முறைでも உயிர் போகும் நேரத்தில் ருத்ரனை நினைத்தாலும்,

ஸ யாதி ஶிவஸாயுஜ்யம் கிம் புநர்பஹுஶஃ ஸ்மரந் ப்ரஹ்மா ச பகவாந்விஷ்ணுஃ ஸர்வே தேவாஃ ஸவாஸவாஃ

அவன் சிவனுடன் ஒன்றாகச் சேர்கிறான்; பலமுறை நினைத்தால் எவ்வளவு சிறப்பு! பிரம்மா, விஷ்ணு, எல்லா தேவர்களும் இந்திரனுடன்—

ஶரணம் ப்ராப்ய திஷ்டந்தி தமேவ ஶரணம் வ்ரஜேத் ஏவம் ஸம்சிந்த்ய துஷ்டாத்மா ஸோ ऽந்தகஶ் சாந்தகார்தநம்

அவர்கள் எல்லோரும் அவனை அடைவதற்காகத் தங்குகிறார்கள்; அவனையே சரணாக எடுக்க வேண்டும். இவ்வாறு சிந்தித்து, அந்தகன் ஆனந்தமடைந்தான்.

ஸகணம் ஶிவமீஶாநம் அஸ்துவத்புண்யகௌரவாத் ப்ரார்திதஸ்தேந பகவாந் பரமார்திஹரோ ஹரஃ

தன் கூட்டத்துடன் சிவபெருமானை புகழ்ந்தான்; அவனது புண்ணியத்தை மதித்து. அவன் வேண்டியபோது, பேரார்த்தி தீர்க்கும் ஹரன் மகிழ்ந்தார்.

ஹிரண்யநேத்ரதநயம் ஶூலாக்ரஸ்தம் ஸுரேஶ்வரஃ ப்ரோவாச தாநவம் ப்ரேக்ஷ்ய க்ரு'ணயா நீலலோஹிதஃ

ஹிரண்யநேத்ரனின் மகன் சூலத்தின் முனையில் ஊன்றப்பட்டிருப்பதை பார்த்த தேவர்களின் தலைவன், கருணையுடன் அந்த அசுரனை நோக்கி, நீலமும் சிவப்பும் கொண்டவர் பேசினார்.

துஷ்டோ ऽஸ்மி வத்ஸ பத்ரம் தே காமம் கிம் கரவாணி தே வராந்வரய தைத்யேந்த்ர வரதோ ऽஹம் தவாந்தக

நான் மகிழ்ந்துள்ளேன், மகனே; உனக்கு நல்வாழ்த்து. என்ன வரம் வேண்டும்? தேர்ந்தெடு, அசுரர்களின் தலைவனே, நான் உனக்கு வரம் தருகிறேன், அந்தகா.

ஶ்ருத்வா வாக்யம் ததா ஶம்போர் ஹிரண்யநயநாத்மஜஃ ஹர்ஷகத்கதயா வாசா ப்ரோவாசேதம் மஹேஶ்வரம்

சம்புவின் வார்த்தைகளை கேட்ட ஹிரண்யநேத்ரனின் மகன், ஆனந்தத்தில் கம்பமான குரலில் மஹேஸ்வரனை நோக்கி இவ்வாறு சொன்னான்:

பகவந்தேவதேவேஶ பக்தார்திஹர ஶங்கர த்வயி பக்திஃ ப்ரஸீதேஶ யதி தேயோ வரஶ் ச மே

பகவானே, தேவதைகளின் தலைவனே, பக்தர்களின் துயரை நீக்கும் சங்கரா, நீ மகிழ்ந்திருந்தால், எனக்கு ஒரு வரம் தர விரும்பினால், உன்னைப் பற்றிய பக்தி எனக்கு கிடைக்கட்டும்.

ஶ்ருத்வா பவோ ऽபி வசநம் அந்தகஸ்ய மஹாத்மநஃ ப்ரததௌ துர்லபாம் ஶ்ரத்தாம் தைத்யேந்த்ராய மஹாத்யுதிஃ

மகாத்மாவான அந்தகனின் வார்த்தைகளை கேட்ட பவன், மிளிரும் ஒளியுடன், அசுரர்களின் தலைவனுக்கு அரிதான நம்பிக்கையை வழங்கினார்.

காணபத்யம் ச தைத்யாய ப்ரததௌ சாவரோப்ய தம் ப்ரணேமுஸ்தம் ஸுரேந்த்ராத்யா காணபத்யே ப்ரதிஷ்டிதம்

கணபதியைப் பற்றிய பெருமையை அந்த அசுரனுக்கு வழங்கி, அவனை நிறுவினார்; தேவர்களின் தலைவர்களும் மற்றவர்களும் அவனை வணங்கினர், கணபதிப் பெருமையில் நிலைத்தவராக.

கதமஸ்ய பிதா தைத்யோ ஹிரண்யாக்ஷஃ ஸுதாருணஃ விஷ்ணுநா ஸூதிதோ விஷ்ணுர் வாராஹத்வம் கதம் கதஃ

அவன் தந்தை, பயங்கரமான அசுரன் ஹிரண்யாக்ஷன், விஷ்ணுவால் எவ்வாறு கொல்லப்பட்டான்? விஷ்ணு எப்படிச் சுவர்க்கம் போன்ற பன்றி உருவம் எடுத்தார்?

தஸ்ய ஶ்ரு'ங்கம் மஹேஶஸ்ய பூஷணத்வம் கதம் கதம் ஏதத்ஸர்வம் விஶேஷேண ஸூத வக்துமிஹார்ஹஸி

அவரது பன்றியின் பல்லு எப்படித் திருவுடைய மஹேசனுக்கு அலங்காரமாகியது என்பதை, சூதா, நீ இங்கு முழுமையாக விளக்கிக் கூற வேண்டும்.

ஹிரண்யகஶிபோர்ப்ராதா ஹிரண்யாக்ஷ இதி ஸ்ம்ரு'தஃ புராந்தகாஸுரேஶஸ்ய பிதா காலாந்தகோபமஃ

ஹிரண்யாக்ஷன் ஹிரண்யகசிபுவின் சகோதரனாகவும், அசுரர்களின் தலைவன் அந்தகனின் தந்தையாகவும், காலனுக்கு ஒப்பானவன் என்றும் நினைவுபடுத்தப்படுகிறான்.

தேவாஞ்ஜித்வாத தைத்யேந்த்ரோ பத்த்வா ச தரணீமிமாம் நீத்வா ரஸாதலம் சக்ரே வந்தீம் இந்தீவரப்ரபாம்

அப்பொழுது அசுரர்களின் தலைவன் தேவர்களை வென்று, இந்த பூமியை கட்டிப்பிடித்து, அவளை பாதாளத்துக்குக் கொண்டு போய், நீலத்தாமரை போன்ற ஒளியுடன் சிறையில் வைத்தான்.

ததஃ ஸப்ரஹ்மகா தேவாஃ பரிம்லாநமுகஶ்ரியஃ பாதிதாஸ்தாடிதா பத்த்வா ஹிரண்யாக்ஷேண தேந வை

பிரம்மா உட்பட தேவர்கள் அனைவரும், முகம் மலர்ச்சி இழந்து, துன்புற்று, ஹிரண்யாக்ஷனால் அடக்கப்பட்டு, கட்டப்பட்டார்கள்.

பலிநா தைத்யமுக்யேந க்ரூரேண ஸுதுராத்மநா ப்ரணம்ய ஶிரஸா விஷ்ணும் தைத்யகோடிவிமர்தநம்

அந்த வலிமைமிக்க, கொடூரமான, தீய அசுரத் தலைவன் செய்த துன்பத்தால், அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் தலைகளை வணங்கி, கோடி அசுரர்களை அழிப்பவரான விஷ்ணுவை அடைந்தார்கள்.

ஸர்வே விஜ்ஞாபயாமாஸுர் தரணீபந்தநம் ஹரேஃ ஶ்ருத்வைதத்பகவாந் விஷ்ணுர் தரணீபந்தநம் ஹரிஃ

அவர்கள் அனைவரும் பூமி கட்டுப்பட்டதை விஷ்ணுவிடம் முறையிட்டார்கள்; இதைக் கேட்ட பாக்கியசாலியான ஹரி, பூமியின் சிறைபட்ட நிலையை அறிந்தார்.

பூத்வா யஜ்ஞவராஹோ ऽஸௌ யதா லிங்கோத்பவே ததா தைத்யைஶ் ச ஸார்தம் தைத்யேந்த்ரம் ஹிரண்யாக்ஷம் மஹாபலம்

அவர் யாக பன்றி உருவம் எடுத்தார்; லிங்கம் தோன்றியபோது போலவே, அசுரர்களுடன் சேர்ந்து, பெரும் வலிமை கொண்ட ஹிரண்யாக்ஷன் மீது எதிர்த்தார்.

தம்ஷ்ட்ராக்ரகோட்யா ஹத்வைநம் ரேஜே தைத்யாந்தக்ரு'த்ப்ரபுஃ கல்பாதிஷு யதாபூர்வம் ப்ரவிஶ்ய ச ரஸாதலம்

அவர் தன் பன்றிப் பல்லின் முனையால் அவனை கொன்றார்; அசுரர்களை அழிப்பவராகிய ஆண்டவன் பிரகாசித்தார்; முன்புபோல் கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் பாதாளத்திற்குள் சென்றார்.

ஆநீய வஸுதாம் தேவீம் அங்கஸ்தாமகரோத்பஹிஃ ததஸ் துஷ்டாவ தேவேஶம் தேவதேவஃ பிதாமஹஃ

அவர் பூமி தேவியை மேலே கொண்டு வந்து, தன் மடியில் வைத்தார்; பின்னர் தேவர்களின் தேவன் பிரம்மா, அந்த ஆண்டவனைப் புகழ்ந்தார்.