லிங்கபுராணம்

ஏகத்ரிம்ஶத்தமஃ கல்பஃ பீதவாஸா இதி ஸ்ம்ரு'தஃ ப்ரஹ்மா யத்ர மஹாபாகஃ பீதவாஸா பபூவ ஹ

முப்பத்தொன்றாவது கல்பம் 'பீதவாசா' என்று அழைக்கப்படுகிறது; அதில் மகோன்னதமான பிரம்மா 'பீதவாசா' என ஆனார்.

த்யாயதஃ புத்ரகாமஸ்ய ப்ரஹ்மணஃ பரமேஷ்டிநஃ ப்ராதுர்பூதோ மஹாதேஜாஃ குமாரஃ பீதவஸ்த்ரத்ரு'க்

மகா பிரம்மா ஒரு மகன் வேண்டும் என்று தியானித்தபோது, மஞ்சள் vasthiram அணிந்த ஒளிவீசும் இளைஞன் தோன்றினான்.

பீதகந்தாநுலிப்தாங்கஃ பீதமால்யாம்பரோ யுவா ஹேமயஜ்ஞோபவீதஶ் ச பீதோஷ்ணீஷோ மஹாபுஜஃ

அவனது உடல் மஞ்சள் வாசனைப் பூசப்பட்டு, மஞ்சள் மாலையும் vasthiramum அணிந்த இளமையுடன், பொன்னிற யஜ்ஞோபவீதமும் மஞ்சள் தலையணியும் வலிமையான தோள்களும் உடையவனாக இருந்தான்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா த்யாநஸம்யுக்தோ ப்ரஹ்மா லோகமஹேஶ்வரம் மநஸா லோகதாதாரம் ப்ரபேதே ஶரணம் விபும்

அவனைப் பார்த்ததும் தியானத்தில் மூழ்கியிருந்த பிரம்மா, அந்த உலகங்களின் ஆண்டவனை, படைப்பாளியை மனதிலே அடைக்கலம் புகுந்தார்.

ததோ த்யாநகதஸ்தத்ர ப்ரஹ்மா மாஹேஶ்வரீம் வராம் காம் விஶ்வரூபாம் தத்ரு'ஶே மஹேஶ்வரமுகாச்ச்யுதாம்

பிரம்மா தியானத்தில் இருக்கும்போது, உலகத்தின் வடிவான சிறந்த மாஹேஸ்வரியை, மகாதேவனின் முகத்திலிருந்து வெளிப்பட்டதைப் பார்த்தார்.

சதுஷ்பதாம் சதுர்வக்த்ராம் சதுர்ஹஸ்தாம் சதுஃஸ்தநீம் சதுர்நேத்ராம் சதுஃஶ்ரு'ங்கீம் சதுர்தம்ஷ்ட்ராம் சதுர்முகீம்

அவளுக்கு நான்கு கால்கள், நான்கு முகங்கள், நான்கு கரங்கள், நான்கு மார்புகள், நான்கு கண்கள், நான்கு கொம்புகள், நான்கு பற்கள், நான்கு வாய்கள் இருந்தன.

த்வாத்ரிம்ஶத்குணஸம்யுக்தாம் ஈஶ்வரீம் ஸர்வதோமுகீம் ஸ தாம் த்ரு'ஷ்ட்வா மஹாதேஜா மஹாதேவீம் மஹேஶ்வரீம்

முப்பத்திரண்டு குணங்கள் கொண்ட, எல்லாத் திசைகளிலும் முகம் கொண்ட அரசி, அந்த மகா ஒளிவீசும் மகாதேவியைப் பார்த்தார்.

புநராஹ மஹாதேவஃ ஸர்வதேவநமஸ்க்ரு'தஃ மதிஃ ஸ்ம்ரு'திர்புத்திரிதி காயமாநஃ புநஃ புநஃ

மீண்டும் எல்லா தேவர்களாலும் வணங்கப்படும் மகாதேவன், 'மதி, நினைவு, அறிவு' என்று மீண்டும் மீண்டும் பாடினார்.

ஏஹ்யேஹீதி மஹாதேவி ஸாதிஷ்டத்ப்ராஞ்ஜலிர்விபும் விஶ்வமாவ்ரு'த்ய யோகேந ஜகத்ஸர்வம் வஶீகுரு

'வா, வா, மகாதேவி!' என்று கையைக் கூப்பி நின்று, யோகத்தால் உலகத்தைச் சுற்றி, எல்லா உலகங்களையும் கட்டுப்படுத்தினார்.

அத தாமாஹ தேவேஶோ ருத்ராணீ த்வம் பவிஷ்யஸி ப்ராஹ்மணாநாம் ஹிதார்தாய பரமார்தா பவிஷ்யஸி

பின்னர் தேவதைகளின் தலைவன் அவளிடம், 'நீ ருத்ராணி ஆக வேண்டும்; பிராமணர்களுக்காக, நீ உயர்ந்த குறிக்கோளாக இருப்பாய்' என்று கூறினார்.

ததைநாம் புத்ரகாமஸ்ய த்யாயதஃ பரமேஷ்டிநஃ ப்ரததௌ தேவதேவேஶஃ சதுஷ்பாதாம் ஜகத்குருஃ

அவ்வாறு மகன் வேண்டும் என்று தியானித்த பிரம்மாவுக்கு, தேவதைகளின் தலைவன், உலகத்துக்குப் போதகர், நான்கு கால்கள் உடையவளாக அவளை அளித்தான்.

ததஸ்தாம் த்யாநயோகேந விதித்வா பரமேஶ்வரீம் ப்ரஹ்மா லோககுரோஃ ஸோ ऽத ப்ரதிபேதே மஹேஶ்வரீம்

பின்னர் தியான யோகத்தால் அந்த பரமேஸ்வரியை உணர்ந்து, உலகத்துக்குப் போதகர் பிரம்மா, அந்த மகாதேவியை ஏற்றுக்கொண்டார்.

காயத்ரீம் து ததோ ரௌத்ரீம் த்யாத்வா ப்ரஹ்மாநுயந்த்ரிதஃ இத்யேதாம் வைதிகீம் வித்யாம் ரௌத்ரீம் காயத்ரீமீரிதாம்

பிரம்மாவின் உத்தரவால், அவர் ரௌத்ரி காயத்ரியை தியானித்து, இந்த வேத அறிவு 'ரௌத்ரி காயத்ரி' என்று அழைக்கப்பட்டது.

ஜபித்வா து மஹாதேவீம் ப்ரஹ்மா லோகநமஸ்க்ரு'தாம் ப்ரபந்நஸ்து மஹாதேவம் த்யாநயுக்தேந சேதஸா

அனைத்து உலகங்களாலும் வணங்கப்படும் மகாதேவியை ஜபித்து, மனதை தியானத்தில் ஆழ்த்தி, மகாதேவனிடம் சரணாகதி அடைந்தான்.

ததஸ்தஸ்ய மஹாதேவோ திவ்யயோகம் பஹுஶ்ருதம் ஐஶ்வர்யம் ஜ்ஞாநஸம்பத்திம் வைராக்யம் ச ததௌ ப்ரபுஃ

அப்போது அந்த மகாதேவன் அவனுக்கு தெய்வீகமான யோகம், பெரும் அறிவு, ஐஸ்வரியம், ஞானச் செல்வம், விருப்பமில்லாத தன்மை ஆகியவற்றை அருளினார்.

ததோ ऽஸ்ய பார்ஶ்வதோ திவ்யாஃ ப்ராதுர்பூதாஃ குமாரகாஃ பீதமால்யாம்பரதராஃ பீதஸ்ரகநுலேபநாஃ

அதற்குப் பிறகு, அவனது பக்கத்தில் இருந்து மஞ்சள் மாலையும் உடையுமாக, மஞ்சள் பூச்சும் பூசப்பட்டு, தெய்வீகமான சிறுவர்கள் தோன்றினர்.

பீதாபோஷ்ணீஷஶிரஸஃ பீதாஸ்யாஃ பீதமூர்தஜாஃ ததோ வர்ஷஸஹஸ்ராந்த உஷித்வா விமலௌஜஸஃ

அவர்கள் மஞ்சள் முடி கட்டும் துணியும், மஞ்சள் முகமும், மஞ்சள் முடியும் உடையவர்களாக, தூய ஒளியுடன் ஆயிரம் ஆண்டுகள் அங்கே தங்கினார்கள்.

யோகாத்மாநஸ்தபோஹ்லாதாஃ ப்ராஹ்மணாநாம் ஹிதைஷிணஃ தர்மயோகபலோபேதா முநீநாம் தீர்கஸத்த்ரிணாம்

யோகத்தில் நிலைபெற்று, தவத்தில் மகிழ்ந்து, பிராமணர்களுக்கு நன்மை விரும்பி, தர்மமும் யோகமும் கொண்ட பலத்துடன், நீண்ட யாகம் செய்யும் முனிவர்களாக இருந்தார்கள்.

உபதிஶ்ய மஹாயோகம் ப்ரவிஷ்டாஸ்தே மஹேஶ்வரம் ஏவமேதேந விதிநா யே ப்ரபந்நா மஹேஶ்வரம்

அவர்கள் மகா யோகத்தை உபதேசித்து முடித்தபின், மகேஸ்வரனுள் ஒன்றாகச் சேர்ந்தார்கள். இப்படியே இந்த முறையில் மகேஸ்வரனைச் சரணடைந்தவர்கள்—

அந்யே ऽபி நியதாத்மாநோ த்யாநயுக்தா ஜிதேந்த்ரியாஃ தே ஸர்வே பாபமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய விமலா ப்ரஹ்மவர்சஸஃ

மற்றவர்களும் தம்மை கட்டுப்படுத்தி, தியானத்தில் மனதை நிலைநிறுத்தி, இంద్రியங்களை வென்று, பாவங்களை விட்டுவிட்டு, தூய்மையும் பிரம்ம ஒளியுடனும் ஆனவர்களாகிறார்கள்.

ப்ரவிஶந்தி மஹாதேவம் ருத்ரம் தே த்வபுநர்பவாஃ

அவர்கள் மகாதேவனாகிய ருத்ரனுள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து, மீண்டும் பிறவிக்குள் வருவதில்லை.

ததஸ்தஸ்மிந்கதே கல்பே பீதவர்ணே ஸ்வயம்புவஃ புநரந்யஃ ப்ரவ்ரு'த்தஸ்து கல்போ நாம்நாஸிதஸ்து ஸஃ

அந்த கல்பம் முடிந்ததும், பொன்னிறமான யுகத்தில், சுயம்புவன் மறுபடியும் 'அசித' எனும் பெயருடைய மற்றொரு கல்பத்தைத் தொடங்கினார்.

ஏகார்ணவே ததா வ்ரு'த்தே திவ்யே வர்ஷஸஹஸ்ரகே ஸ்ரஷ்டுகாமஃ ப்ரஜா ப்ரஹ்மா சிந்தயாமாஸ துஃகிதஃ

அப்போது அந்த ஒரே பெருங்கடலில் ஆயிரம் தெய்வீக ஆண்டுகள் கடந்தபின், பிரஜைகளை உருவாக்க விரும்பிய பிரம்மா, கவலையுடன் சிந்தித்தார்.

தஸ்ய சிந்தயமாநஸ்ய புத்ரகாமஸ்ய வை ப்ரபோஃ க்ரு'ஷ்ணஃ ஸமபவத்வர்ணோ த்யாயதஃ பரமேஷ்டிநஃ

அந்த ஆண்டவன், புதல்வர்கள் வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டு சிந்தித்தபோது, பரமேஷ்டி தியானத்தில் இருந்தபோது, அவனது நிறம் கருப்பாக மாறியது.

அதாபஶ்யந்மஹாதேஜாஃ ப்ராதுர்பூதம் குமாரகம் க்ரு'ஷ்ணவர்ணம் மஹாவீர்யம் தீப்யமாநம் ஸ்வதேஜஸா

பெரும் ஒளியுடைய அவன், தன் முன் கருப்பு நிறத்துடன், மிகுந்த வீரத்துடன், தன் ஒளியில் பிரகாசிக்கும் ஒரு சிறுவனைப் பார்த்தான்.

க்ரு'ஷ்ணாம்பரதரோஷ்ணீஷம் க்ரு'ஷ்ணயஜ்ஞோபவீதிநம் க்ரு'ஷ்ணேந மௌலிநா யுக்தம் க்ரு'ஷ்ணஸ்ரகநுலேபநம்

அவன் கருப்பு உடை, கருப்பு முடி கட்டும் துணி, கருப்பு யஜ்ஞோபவீதம், கருப்பு முடி, கருப்பு மாலை, கருப்பு பூச்சு ஆகியவற்றுடன் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தான்.

ஸ தம் த்ரு'ஷ்ட்வா மஹாத்மாநம் அகோரம் கோரவிக்ரமம் வவந்தே தேவதேவேஶம் அத்புதம் க்ரு'ஷ்ணபிங்கலம்

அந்த மகாத்மாவை, அச்சமில்லாதவனாகவும், ஆனால் பயங்கரமான வீரத்துடன், தேவாதி தேவனாகவும், அதிசயமான கருப்பு-மஞ்சள் நிறத்துடன் பார்த்து, அவன் வணங்கினான்.

ப்ராணாயாமபரஃ ஶ்ரீமாந் ஹ்ரு'தி க்ரு'த்வா மஹேஶ்வரம் மநஸா த்யாநுயுக்தேந ப்ரபந்நஸ்து தமீஶ்வரம்

அவன் உயிர் சுவாசத்தில் மனதை நிலைநிறுத்தி, மகேஸ்வரனை இதயத்தில் வைத்து, தியானத்தில் மனதை ஆழ்த்தி, அந்த ஈஸ்வரனை சரணடைந்தான்.

அகோரம் து ததோ ப்ரஹ்மா ப்ரஹ்மரூபம் வ்யசிந்தயத் ததா வை த்யாயமாநஸ்ய ப்ரஹ்மணஃ பரமேஷ்டிநஃ

அப்போது பிரம்மா, அ஘ோரனை பிரம்மா ரூபமாகக் கருதி, பரமேஷ்டி தியானத்தில் இருந்தபோது—