லிங்கபுராணம்

க்வசித் க்வசித் கந்தகதம்பகைர் ம்ரு'கைர் விலூநதர்பாங்குரபுஷ்பஸம்சயம் ப்ரபுல்லநாநாவிதசாருபங்கஜைஃ ஸரஸ்தடாகைருபஶோபிதம் க்வசித்

சில இடங்களில், கந்தகம், கடம்பம் போன்ற மான்கள், புதுமுளையும் மலர்களையும் மேய்ந்தன; வேறு இடங்களில், பலவகை அழகிய தாமரை மலர்களால் குளங்களும் ஏரிகளும் ஒளிர்ந்தன.

விடபநிசயலீநம் நீலகண்டாபிராமம் மதமுதிதவிஹங்கம் ப்ராப்தநாதாபிராமம் குஸுமிததருஶாகாலீநமத்தத்விரேபம் நவகிஸலயஶோபாஶோபிதம் ப்ராம்ஶுஶாகம்

மரக்கூட்டங்களால் அடர்ந்தது, நீலக்கண்ட மயில்கள் அழகாக விளங்கும் இடம், பறவைகளின் ஆனந்தக் கூச்சலால் மகிழ்ச்சி நிறைந்தது, எழுந்த ஒலிகளால் களிப்பூட்டும், மலர்ந்த கிளைகளில் மதுபானத்தில் மயங்கும் தேனீகளால் நிரம்பியது, புதிதாக முளைக்கும் இலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது, உயர்ந்த கிளைகளால் பெருமைமிக்கது.

க்வசித்விலாஸாலஸகாமிநீபிர் நிஷேவிதம் கிம்புருஷாங்கநாபிஃ

சில இடங்களில், விளையாட்டும் அழகும் கொண்ட கிம் புருஷ பெண்கள் வந்து மகிழ்ந்தனர்.

பாராவதத்வநிவிகூஜிதசாருஶ்ரு'ங்கைர் அப்ரங்கஷைஃ ஸிதமநோஹரசாருரூபைஃ ஆகீர்ணபுஷ்பநிகரப்ரவிபக்தஹம்ஸைர் விப்ராஜிதம் த்ரிதஶதிவ்யகுலைரநேகைஃ

புறாக்களின் கூவல் ஒலிக்கின்ற அழகிய சிகரங்கள், வெண்மையால் கவரும் மேகங்களைப் போல் பிரகாசிக்கும் வடிவங்கள், பூங்கொத்துகளைப் பிரித்து செல்லும் அன்னப்பறவைகளால் நிரம்பிய இடம், பல்வேறு தேவர்களின் வானவர்களால் களைகட்டியது.

புல்லோத்பலாம்புஜவிதாநஸஹஸ்ரயுக்தம் தோயாஶயைஃ ஸமநுஶோபிததேவமார்கம் மார்காந்தராகலிதபுஷ்பவிசித்ரபங்க்திஸம்பத்தகுல்மவிடபைர் விவிதைருபேதம்

ஆயிரக்கணக்கான மலர்ந்த தாமரைகள், நீர்நிலைகளால் ஒளிவளிப்புடன் தேவமார்க்கங்களை அலங்கரித்தது, பாதைகளில் வண்ணமயமான பூக்களால் நிரம்பிய புதர்களும் மரங்களும் பலவகையாக அமைந்திருந்தன.

துங்காக்ரைர் நீலபுஷ்பஸ்தபகபரநதப்ராம்ஶுஶாகைர் அஶோகைர் தோலாப்ராந்தாந்தநீலஶ்ருதிஸுகஜநகைர் பாஸிதாந்தம் மநோஜ்ஞைஃ ராத்ரௌ சந்த்ரஸ்ய பாஸா குஸுமிததிலகைரேகதாம் ஸம்ப்ரயாதம் சாயாஸுப்தப்ரபுத்தஸ்திதஹரிணகுலாலுப்ததூர்வாங்குராக்ரம்

உயர்ந்த கிளைகள் நீலப்பூக்களால் சுமைபட்ட அசோக மரங்கள், துள்ளும் முடிவுகளில் இருண்ட நிறம் களிப்பூட்டும், இரவில் சந்திரனின் ஒளியில் அழகாக பிரகாசிக்கும் மலர்ந்த திலக மரங்கள், நிழலில் தூங்கியிருந்த மான்கள் விழித்தெழுந்து பசுமை முளைகளை மெதுவாக மேய்ந்தன.

ஹம்ஸாநாம் பக்ஷவாதப்ரசலிதகமலஸ்வச்சவிஸ்தீர்ணதோயம் தோயாநாம் தீரஜாதப்ரசகிதகதலீசாடுந்ரு'த்யந்மயூரம் மாயூரைஃ பக்ஷசந்த்ரைஃ க்வசிதவநிகதை ரஞ்ஜிதக்ஷ்மாப்ரதேஶம் தேஶே தேஶே விலீநப்ரமுதிதவிலஸந்மத்தஹாரீதவ்ரு'ந்தம்

அன்னப்பறவைகளின் இறக்கை காற்றால் அலைக்கழிக்கப்பட்ட தெளிந்த நீர் பரந்து கிடந்தது; கரையில் வளர்ந்த வாழை மரங்கள், மயில்கள் ஆடிக்கொண்டிருந்தன; அவர்களின் வால் சந்திரனைப் போல் மின்ன, சில இடங்களில் பூமி வண்ணமயமாகியது; வேறு இடங்களில், ஆனந்தமாக விளையாடும் பச்சை கிளிகள் கூட்டமாக மறைந்தன.

ஸாரங்கைஃ க்வசிதுபஶோபிதப்ரதேஶம் ப்ரச்சந்நம் குஸுமசயைஃ க்வசித்விசித்ரைஃ ஹ்ரு'ஷ்டாபிஃ க்வசிதபி கிந்நராங்கநாபிர் வீணாபிஃ ஸுமதுரகீதந்ரு'த்தகண்டம்

சில இடங்களில் மான்கள் அழகை கூட்டின, வேறு இடங்களில் மலர் குவியலால் மறைந்தது; இன்னும் சில இடங்களில், மகிழ்ச்சியுடன் கின்னர பெண்கள் வீணை வாசித்து இனிமையாக பாடி நடனமாடினர்.

ஸம்ஸ்ரு'ஷ்டைஃ க்வசிதுபலிப்தகீர்ணபுஷ்பைர் ஆவாஸைஃ பரிவ்ரு'தபாதபம் முநீநாம் ஆ மூலாத் பலநிசிதைஃ க்வசித்விஶாலைர் உத்துங்கைஃ பநஸமஹீருஹைருபேதம்

சில இடங்களில் முனிவர்களின் இல்லங்கள் மரங்களால் சூழப்பட்டு, வேரில் பழங்கள் குவிந்திருந்தன; எங்கும் மலர்கள் கலந்துவீணும்; உயர்ந்த பலாப்பழம், இலுப்பை மரங்கள் நிறைந்திருந்தன.

ரம்யம் ப்ரியங்குதருமஞ்ஜரிஸக்தப்ரு'ங்கம் ப்ரு'ங்காவலீகவலிதாம்ரகதம்பபுஷ்பம்

பிரியங்கு மரங்களின் மஞ்சரிகளில் தேனீகள் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தன; மாமரம், கடம்ப மரங்களின் மலர்கள் தேனீ கூட்டங்களால் மூடப்பட்டிருந்தன.

புஷ்போத்கராநிலவிகூர்ணிதவாரிரம்யம் ரம்யத்விரேபவிநிபாதிதமஞ்ஜுகுல்மம் குல்மாந்தரப்ரஸபபீதம்ரு'கீஸமூஹம் வாதேரிதம் தநுப்ரு'தாமபவர்கதாத்ரு'

மலர் குவியலால் வீசும் காற்றால் நீர் அலைந்து அழகாக இருந்தது; மதுபானத்தில் மயங்கும் தேனீகள் விழும் புதர்களில், காற்றால் பயந்த மான் கூட்டங்கள் ஓடிச் சிதறின.

சந்த்ராம்ஶுஜாலஶபலைஸ் திலகைர் மநோஜ்ஞைஃ ஸிந்தூரகுங்குமகுஸும்பநிபைர் அஶோகைஃ சாமீகரத்யுதிஸமைரத கர்ணிகாரைஃ புஷ்போத்கரைருபசிதம் ஸுவிஶாலஶாகைஃ

சந்திரனின் ஒளியில் புள்ளிகள் படும் அழகிய திலக மரங்கள், செம்பட, குங்குமம், குசும்பம் போன்ற நிறமுள்ள அசோக மரங்கள், தங்கம் போல் பிரகாசிக்கும் கர்ணிகார மரங்கள், மலர் குவியலாலும் பரந்த கிளைகளாலும் நிரம்பியிருந்தது.

க்வசிதஞ்ஜநசூர்ணாபைஃ க்வசித் வித்ருமஸந்நிபைஃ க்வசித்காஞ்சநஸம்காஶைஃ புஷ்பைர் ஆசிதபூதலம்

சில இடங்களில் பூமி கருப்பு காஜல் போல் மலர்களால், வேறு இடங்களில் பவழம் போல், இன்னும் சில இடங்களில் பொன்னிற மலர்களால் மூடப்பட்டிருந்தது.

புந்நாகேஷு த்விஜஶதவிருதம் ரக்தாஶோகஸ்தபகபரநதம் ரம்யோபாந்தக்லமஹாரபவநம் புல்லாப்ஜேஷு ப்ரமரவிலஸிதம்

புன்னாக மரங்களில் பல பறவைகள் கூவல் ஒலிக்க, சிவப்பு அசோக மரங்களின் கிளைகள் மலர்களால் சுமைபட்டு, அழகான தோட்டங்களில் மலர்ந்த தாமரைகளில் தேனீகள் விளையாடின.

ஸகலபுவநபர்தா லோகநாதஸ்ததாநீம் துஹிநஶிகரபுத்ர்யா ஸார்தமிஷ்டைர்கணேஶைஃ விவிததருவிஶாலம் மத்தஹ்ரு'ஷ்டாந்நபுஷ்டைர் உபவநம் அதிரம்யம் தர்ஶயாமாஸ தேவ்யாஃ

அப்போது, எல்லா உலகங்களுக்கும் ஆண்டவரும், பனிமலையரசி உடனும், அன்பான கணேசர்களுடன் சேர்ந்து, பலவகை மரங்களும், ஆனந்தமாக வளரும் விலங்குகளும் நிறைந்த மிக அழகான ஒரு தோட்டத்தை தேவிக்கு காண்பித்தார்.

புஷ்பைர்வந்யைஃ ஶுபஶுபதமைஃ கல்பிதைர்திவ்யபூஷைர் தேவீம் திவ்யாமுபவநகதாம் பூஷயாமாஸ ஶர்வஃ ஸா சாப்யேநம் துஹிநகிரிஸுதா ஶங்கரம் தேவதேவம் புஷ்பைர்திவ்யைஃ ஶுபதரதமைர் பூஷயாமாஸ பக்த்யா

காட்டில் கிடைக்கும் எல்லா வகை மலர்களாலும், மிகச் சிறந்த தெய்வீக ஆபரணங்களைப் போல், சிவபெருமான் அந்த தோட்டத்திற்குள் வந்த தேவியை அலங்கரித்தார்; பனிமலையரசி ஆனாள், பக்தியுடன், மிகச் சிறந்த தெய்வ மலர்களால் சங்கரனை அலங்கரித்தாள்.

ஸம்பூஜ்ய பூஜ்யம் த்ரிதஶேஶ்வராணாம் ஸம்ப்ரேக்ஷ்ய சோத்யாநம் அதீவ ரம்யம் கணேஶ்வரைர் நந்திமுகைஶ் ச ஸார்தம் உவாச தேவம் ப்ரணிபத்ய தேவீ

மிக மதிக்கப்பட வேண்டிய தேவர்களின் தலைவரை வணங்கி, மிகவும் அழகான தோட்டத்தைப் பார்த்து, கணேசர்களும் நந்திமுகனும் உடன் இருந்தபோது, தேவியும் இறைவனை வணங்கி பேசினாள்.

உத்யாநம் தர்ஶிதம் தேவ ப்ரபயா பரயா யுதம் க்ஷேத்ரஸ்ய ச குணாந்ஸர்வாந் புநர்மே வக்துமர்ஹஸி

இறைவா, நீ எனக்கு இந்த தோட்டத்தை உன்னத ஒளியுடன் காண்பித்தாய்; இப்போது, இந்த புனித நிலத்தின் எல்லா சிறப்புகளையும் மீண்டும் கூற வேண்டும்.

அஸ்ய க்ஷேத்ரஸ்ய மாஹாத்ம்யம் அவிமுக்தஸ்ய ஸர்வதா வக்துமர்ஹஸி தேவேஶ தேவதேவ வ்ரு'ஷத்வஜ

தேவர்களின் தலைவா, தேவர்களுக்குத் தலைவா, காளையைத் தாங்கும் பெருமாளே, இந்த அவிமுக்தத் தலத்தின் மகிமையை முழுமையாக எனக்குச் சொல்ல வேண்டும்.

தேவ்யாஸ்தத்வசநம் ஶ்ருத்வா தேவதேவோ வரப்ரபுஃ ஆக்ராய வதநாம்போஜம் ததாஹ கிரிஜாம் ஹஸந்

அம்மையின் those வார்த்தைகள் கேட்ட பிறகு, தேவர்களின் தலைவன், வரங்களை வழங்கும் பெருமான், அவள் முகம் தாமரைப்போல் மணம் வீசுவதை நுகர்ந்து, புன்முறுவலுடன் கிரிஜாவிடம் பேசினார்.

இதம் குஹ்யதமம் க்ஷேத்ரம் ஸதா வாராணஸீ மம ஸர்வேஷாமேவ ஜந்தூநாம் ஹேதுர்மோக்ஷஸ்ய ஸர்வதா

இந்த மிகவும் ரகசியமான இடமான வாராணசி என்றென்றும் எனக்கு சொந்தமானது; எல்லா உயிர்களுக்கும் எப்போதும் விடுதலையின் காரணம் இதுவே.

அஸ்மிந்ஸித்தாஃ ஸதா தேவி மதீயம் வ்ரதமாஸ்திதாஃ நாநாலிங்கதரா நித்யம் மம லோகாபிகாங்க்ஷிணஃ

இங்கே, தேவி, என் விரதத்தை நிலைநிறுத்தி, பலவிதமான அடையாளங்களை அணிந்து, என் உலகை விரும்பி, சித்தி பெற்றவர்கள் எப்போதும் தங்குகிறார்கள்.

அப்யஸ்யந்தி பரம் யோகம் யுக்தாத்மாநோ ஜிதேந்த்ரியாஃ நாநாவ்ரு'க்ஷஸமாகீர்ணே நாநாவிஹகஶோபிதே

அவர்கள் மனதை ஒருமித்து, உணர்வுகளை வென்று, பல மரங்களால் சூழப்பட்டு, பலவிதமான பறவைகள் அலங்கரிக்கும் இந்த இடத்தில் உயர்ந்த யோகத்தை பயில்கிறார்கள்.

கமலோத்பலபுஷ்பாட்யைஃ ஸரோபிஃ ஸமலம்க்ரு'தே அப்ஸரோகணகந்தர்வைஃ ஸதா ஸம்ஸேவிதே ஶுபே

தாமரை, நீரோடைகள் நிறைந்த ஏரிகள் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டு, அப்சராசிகளும் கந்தர்வர்களும் எப்போதும் சேவை செய்யும் இந்த புண்ணியமான இடம் பிரகாசிக்கிறது.

ரோசதே மே ஸதா வாஸோ யேந கார்யேண தச்ச்ரு'ணு மந்மநா மம பக்தஶ் ச மயி நித்யார்பிதக்ரியஃ

இங்கே வாழ்வதில் எனக்கு எப்போதும் மகிழ்ச்சி; இதற்கான காரணத்தை கேள்: என் மனம் இங்கே நிலைபெற்றுள்ளது, என் பக்தன் அவன் செயல்களை எப்போதும் எனக்கு அர்ப்பணித்து இங்கே தங்குகிறான்.

யதா மோக்ஷமவாப்நோதி அந்யத்ர ந ததா க்வசித் காமம் ஹ்யத்ர ம்ரு'தோ தேவி ஜந்துர்மோக்ஷாய கல்பதே

வேறு எந்த இடத்திலும் விடுதலை இவ்வளவு எளிதில் கிடைக்காது, தேவி; இங்கே விருப்பத்துடன் இறந்தாலும் உயிரினம் விடுதலையை அடைகிறது.

ஏதந்மம புரம் திவ்யம் குஹ்யாத்குஹ்யதமம் மஹத் ப்ரஹ்மாதயோ விஜாநந்தி யே ச ஸித்தா முமுக்ஷவஃ

இது என் தெய்வீக நகரம், ரகசியங்களில் மிக ரகசியமானது, மிகவும் பெரிதும்; பிரம்மா முதலியோரும், சித்தர்கள் மற்றும் விடுதலை நாடுபவர்களும் இதை அறிவார்கள்.

அதஃ பரமிதம் க்ஷேத்ரம் பரா சேயம் கதிர்மம விமுக்தம் ந மயா யஸ்மாந் மோக்ஷ்யதே வா கதாசந

அதனால், இந்த இடம் உயர்ந்தது, இதுவே என் உயர்ந்த இலக்கு; இது அவிமுக்தம் என்று அழைக்கப்படுகிறது, ஏனெனில் நான் இதை ஒருபோதும் விட்டு விடுவதில்லை, எப்போதும் கைவிடுவதில்லை.

மம க்ஷேத்ரமிதம் தஸ்மாத் அவிமுக்தமிதி ஸ்ம்ரு'தம் நைமிஷே ச குருக்ஷேத்ரே கங்காத்வாரே ச புஷ்கரே

எனவே, இது என் புண்ணிய நிலம், அவிமுக்தம் என்று அறியப்படுகிறது; நைமிஷம், குருக்ஷேத்திரம், கங்காத்வாரம், புஷ்கரம் ஆகிய இடங்களில் இல்லை—