லிங்கபுராணம்

பவ பக்த்யாத்ய த்ரு'ஷ்டோ ऽஹம் த்வயாண்டஜ ஜகத்குரோ ஸோ ऽபி மாமாஹ பாவார்தம் தத்தம் தஸ்மை மயா புரா

இன்று நீ பக்தியால் என்னைக் கண்டாய், முட்டையிலிருந்து பிறந்தவனே, உலகுக்குத் தலைவரே. அவனும் எனக்குப் பேசினான், முன்பு நான் அவனுக்கு பக்தியின் பொருளை எடுத்துரைத்தேன்.

பாவம் பாவேந தேவேஶி த்ரு'ஷ்டவாந்மாம் ஹ்ரு'தீஶ்வரம் தஸ்மாத்து ஶ்ரத்தயா வஶ்யோ த்ரு'ஶ்யஃ ஶ்ரேஷ்டகிரேஃ ஸுதே

பக்தியுடன், தேவதைகளின் தேவியே, அவன் என்னை உள்ளத்தில் இறைவனாகக் கண்டான். அதனால், நம்பிக்கையினால் ஒருவர் அடக்கப்படுகிறார், காணப்படுகிறார், உயர்ந்த மலை மகளே.

பூஜ்யோ லிங்கே ந ஸம்தேஹஃ ஸர்வதா ஶ்ரத்தயா த்விஜைஃ ஶ்ரத்தா தர்மஃ பரஃ ஸூக்ஷ்மஃ ஶ்ரத்தா ஜ்ஞாநம் ஹுதம் தபஃ

எப்போதும் சந்தேகமின்றி, லிங்கத்தில் நம்பிக்கையுடன் பிராமணர்கள் வழிபட வேண்டும். நம்பிக்கை உயர்ந்த, நுண்ணிய தர்மம்; நம்பிக்கையே அறிவு, அர்ப்பணம், தவம்.

ஶ்ரத்தா ஸ்வர்கஶ் ச மோக்ஷஶ் ச த்ரு'ஶ்யோ ऽஹம் ஶ்ரத்தயா ஸதா

நம்பிக்கையே சொர்க்கமும், விடுதலையும்; நம்பிக்கையினாலேயே நான் எப்போதும் காணப்படுகிறேன்.

கதம் வை த்ரு'ஷ்டவாந்ப்ரஹ்மா ஸத்யோஜாதம் மஹேஶ்வரம் வாமதேவம் மஹாத்மாநம் புராணபுருஷோத்தமம்

பிரம்மா எவ்வாறு சத்யோஜாதன், மகேஸ்வரன், வாமதேவன், மகாத்மா, பழமையான உயர்ந்த மனிதனை கண்டார்?

அகோரம் ச ததேஶாநம் யதாவத்வக்துமர்ஹஸி ஏகோநத்ரிம்ஶகஃ கல்போ விஜ்ஞேயஃ ஶ்வேதலோஹிதஃ

அகவோரனையும் ஈசானனையும் எப்படி கண்டார் என்பதை முறையாகச் சொல்ல வேண்டும். இருபத்தொன்பதாவது கல்பம் 'சுவேதலோஹிதம்' என்று அறியப்பட வேண்டும்.

தஸ்மிம்ஸ்தத்பரமம் த்யாநம் த்யாயதோ ப்ரஹ்மணஸ்ததா உத்பந்நஸ்து ஶிகாயுக்தஃ குமாரஃ ஶ்வேதலோஹிதஃ

அந்த சமயத்தில், பிரம்மா பரம தியானத்தில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, சிகை உடைய குமாரனாக சுவேதலோஹிதன் தோன்றினார்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா புருஷம் ஶ்ரீமாந் ப்ரஹ்மா வை விஶ்வதோமுகஃ ஹ்ரு'தி க்ரு'த்வா மஹாத்மாநம் ப்ரஹ்மரூபிணமீஶ்வரம்

அந்த மகிமைமிக்க உருவை பார்த்த பிரம்மா, நான்கு முகங்களுடன், அந்த பரம்பொருளை, பிரம்ம ரூபமாக, தன் மனதில் வைத்து நினைத்தான்.

ஸத்யோஜாதம் ததோ ப்ரஹ்மா த்யாநயோகபரோ ऽபவத் த்யாநயோகாத்பரம் ஜ்ஞாத்வா வவந்தே தேவமீஶ்வரம்

பின்னர் பிரம்மா, சத்யோஜாதனை மனதில் வைத்து தியானத்தில் ஆழ்ந்தான்; தியானத்தின் மூலம் உயர்ந்த உண்மையை அறிந்து, அந்த தேவனை, இறைவனை வணங்கினான்.

ஸத்யோஜாதம் ததோ ப்ரஹ்ம ப்ரஹ்ம வை ஸமசிந்தயத் ததோ ऽஸ்ய பார்ஶ்வதஃ ஶ்வேதாஃ ப்ராதுர்பூதா மஹாயஶாஃ

பின்னர் பிரம்மா, சத்யோஜாதனை பிரம்மமாக எண்ணினான்; அப்போது அவன் பக்கத்தில் புகழ் பெற்ற வெண்மையுடையவர்கள் தோன்றினர்.

ஸுநந்தோ நந்தநஶ்சைவ விஶ்வநந்தோபநந்தநௌ ஶிஷ்யாஸ்தே வை மஹாத்மாநோ யைஸ்தத்ப்ரஹ்ம ஸதாவ்ரு'தம்

சுனந்தன், நந்தன், விஷ்வநந்தன், உபநந்தன் ஆகிய இந்த மாணவர்கள், பெரிய ஆன்மாக்கள், எப்போதும் அந்த பிரம்மனைச் சுற்றி நிற்கின்றனர்.

தஸ்யாக்ரே ஶ்வேதவர்ணாபஃ ஶ்வேதோ நாம மஹாமுநிஃ விஜஜ்ஞே ऽத மஹாதேஜாஸ் தஸ்மாஜ்ஜஜ்ஞே ஹரஸ்த்வஸௌ

அவர்களுக்கு முன்பாக, வெண்மை நிறத்தில் ஒளிவீசும், ஶ்வேதன் என்ற பெரிய முனிவர் பிறந்தார்; பின்னர் அவரிலிருந்து மிகுந்த பிரகாசமுள்ள ஹரன் தோன்றினார்.

தத்ர தே முநயஃ ஸர்வே ஸத்யோஜாதம் மஹேஶ்வரம் ப்ரபந்நாஃ பரயா பக்த்யா க்ரு'ணந்தோ ப்ரஹ்ம ஶாஶ்வதம்

அங்கே அந்த முனிவர்கள் அனைவரும், மிகுந்த பக்தியுடன், சத்யோஜாத மகேஶ்வரனை அடைந்து, அந்த நித்திய பிரம்மனைப் புகழ்ந்தார்கள்.

தஸ்மாத்விஶ்வேஶ்வரம் தேவம் யே ப்ரபத்யந்தி வை த்விஜாஃ ப்ராணாயாமபரா பூத்வா ப்ரஹ்மதத்பரமாநஸாஃ

அதனால், யார் யார் இந்த உலகத்துக்கு இறைவனாகிய தேவனை அடைகிறார்களோ, அவர்கள் உயிர்வளையை அடக்கி, மனதை பிரம்மனில் நிலைநிறுத்தி இருப்பார்கள்.

தே ஸர்வே பாபநிர்முக்தா விமலா ப்ரஹ்மவர்சஸஃ விஷ்ணுலோகமதிக்ரம்ய ருத்ரலோகம் வ்ரஜந்தி தே

அவர்கள் அனைவரும் பாவமின்றி, தூய்மையாக, பிரம்ம ஒளியில் பிரகாசித்து, விஷ்ணுவின் உலகைத் தாண்டி, ருத்ரனின் உலகை அடைவர்.

ததஸ்த்ரிம்ஶத்தமஃ கல்போ ரக்தோ நாம ப்ரகீர்திதஃ ப்ரஹ்மா யத்ர மஹாதேஜா ரக்தவர்ணமதாரயத்

பின்னர் முப்பத்தி மூன்றாவது கல்பம் 'ரக்த' என்று அழைக்கப்படுகிறது; அதில் பிரம்மா, மிகுந்த ஒளியுடன், சிவப்பாக உருவெடுத்தான்.

த்யாயதஃ புத்ரகாமஸ்ய ப்ரஹ்மணஃ பரமேஷ்டிநஃ ப்ராதுர்பூதோ மஹாதேஜாஃ குமாரோ ரக்தபூஷணஃ

மகா பிரம்மா, மகன் வேண்டும் என்று தியானித்தபோது, சிவப்புப் பூச்சணங்களுடன் ஒளிவீசும் குமாரன் தோன்றினார்.

ரக்தமால்யாம்பரதரோ ரக்தநேத்ரஃ ப்ரதாபவாந் ஸ தம் த்ரு'ஷ்ட்வா மஹாத்மாநம் குமாரம் ரக்தவாஸஸம்

சிவப்பு மாலையும் உடையும் அணிந்து, சிவப்பு கண்களுடன், பெரும் ஒளியுடன், அந்த பெரிய ஆன்மாவான சிவப்பு உடைய குமாரனைப் பார்த்தான்.

பரம் த்யாநம் ஸமாஶ்ரித்ய புபுதே தேவமீஶ்வரம் ஸ தம் ப்ரணம்ய பகவாந் ப்ரஹ்மா பரமயந்த்ரிதஃ

உயர்ந்த தியானத்தில் நிலைநின்று, அந்த இறைவனை உணர்ந்தான்; பிறகு, அந்த பிரம்மா, மிகவும் கட்டுப்பாட்டுடன், அவனை வணங்கினான்.

வாமதேவம் ததோ ப்ரஹ்மா ப்ரஹ்ம வை ஸமசிந்தயத் ததா ஸ்துதோ மஹாதேவோ ப்ரஹ்மணா பரமேஶ்வரஃ

பின்னர் பிரம்மா, வாமதேவனை பிரம்மனாக எண்ணினான்; அப்படி பிரம்மா புகழ்ந்தபோது, பரம ஈஶ்வரனான மகாதேவன் வழிபட்டான்.

ப்ரதீதஹ்ரு'தயஃ ஸர்வ இதமாஹ பிதாமஹம் த்யாயதா புத்ரகாமேந யஸ்மாத்தே ऽஹம் பிதாமஹ

முழுமையாக மனதை உணர்ந்தவனாக, அவன் பிதாமகரிடம் சொன்னான்: 'நீ மகன் வேண்டும் என்று தியானித்ததால், பிதாமகா—'

த்ரு'ஷ்டஃ பரமயா பக்த்யா ஸ்துதஶ் ச ப்ரஹ்மபூர்வகம் தஸ்மாத்த்யாநபலம் ப்ராப்ய கல்பே கல்பே ப்ரயத்நதஃ

'உயர்ந்த பக்தியுடன் என்னை கண்டாய், பிரம்மன் வழியில் புகழ்ந்தாய்; அதனால் தியானத்தின் பலத்தால், ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் முயற்சியுடன்—'

வேத்ஸ்யஸே மாம் ப்ரஸம்க்யாதம் லோகதாதாரமீஶ்வரம் ததஸ்தஸ்ய மஹாத்மாநஶ் சத்வாரஸ்தே குமாரகாஃ

'நீ என்னை எண்ணப்பட்டவனாக, உலகங்களைத் தாங்கும் இறைவனாக அறிந்துகொள்வாய்.' பின்னர், அவனிடமிருந்து அந்த நான்கு பெரிய ஆன்மா குமாரர்கள் பிறந்தார்கள்.

ஸம்பபூவுர்மஹாத்மாநோ விஶுத்தா ப்ரஹ்மவர்சஸஃ விரஜாஶ் ச விபாஹுஶ் ச விஶோகோ விஶ்வபாவநஃ

அவர்கள் பெரிய ஆன்மாக்களாக, தூய்மையுடன், பிரம்ம ஒளியில் பிரகாசித்து, விரஜா, விபாஹு, விஶோகன், விஶ்வபாவனன் என்று பிறந்தார்கள்.

ப்ரஹ்மண்யா ப்ரஹ்மணஸ்துல்யா வீரா அத்யவஸாயிநஃ ரக்தாம்பரதராஃ ஸர்வே ரக்தமால்யாநுலேபநாஃ

அவர்கள் பிரம்மனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டவர்கள், பிரம்மாவுக்கு சமமானவர்கள், வீரமாகவும் உறுதியுடனும், சிவப்பு உடை அணிந்து, சிவப்பு மாலையும் பூச்சணங்களும் பூண்டவர்கள்.

ரக்தகுங்குமலிப்தாங்கா ரக்தபஸ்மாநுலேபநாஃ ததோ வர்ஷஸஹஸ்ராந்தே ப்ரஹ்மத்வே ऽத்யவஸாயிநஃ

சிவப்புச் சாந்தும் சிவப்பு பசுமையும் பூசிக் கொண்டவர்கள், ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழிந்தபின் பிரம்மாவின் நிலையை அடைவார்கள்.

க்ரு'ணந்தஶ் ச மஹாத்மாநோ ப்ரஹ்ம தத்வாமதைவிகம் அநுக்ரஹார்தம் லோகாநாம் ஶிஷ்யாணாம் ஹிதகாம்யயா

அந்த மகான்மாக்கள் அந்த உயர்ந்த இரட்டைப் பரம்பொருளை உலகங்களும் தங்கள் சீடர்களும் நன்மை பெற வேண்டும் என்ற கருணையால் புகழ்கிறார்கள்.

தர்மோபதேஶமகிலம் க்ரு'த்வா தே ப்ரஹ்மணஃ ப்ரியாஃ புநரேவ மஹாதேவம் ப்ரவிஷ்டா ருத்ரமவ்யயம்

நல்லொழுக்கம் பற்றிய அனைத்து உபதேசங்களையும் வழங்கிய பிறகு, பிரம்மாவுக்கு பிரியமானவர்கள் மீண்டும் அழிவில்லாத மகாதேவனாகிய ருத்ரனிடம் சேர்கிறார்கள்.

யே ऽபி சாந்யே த்விஜஶ்ரேஷ்டா யுஞ்ஜாநா வாமமீஶ்வரம் ப்ரபஶ்யந்தி மஹாதேவம் தத்பக்தாஸ் தத்பராயணாஃ

மற்ற சிறந்த இருமுறை பிறந்தவர்களும் இடப்பக்க இறைவனை வழிபடுபவர்கள், மகாதேவனை காண்கிறார்கள்; அவரிடம் பக்தியும் அர்ப்பணிப்பும் கொண்டவர்கள்.