லிங்கபுராணம்

வாயுஃ ஸம்பவதே காத்து வாதாத்பவதி வை ஜலம் ஜலாத் ஸம்பவதி ப்ராணஃ ப்ராணாச்சுக்ரம் விவர்ததே

காற்று ஆகாயத்தில் இருந்து எழுகிறது; காற்றிலிருந்து தண்ணீர் உருவாகிறது; தண்ணீரிலிருந்து உயிர் பிறக்கிறது; உயிரிலிருந்து விந்து பெருகுகிறது.

ரக்தபாகாஸ் த்ரயஸ்த்ரிம்ஶத் ரேதோபாகாஶ் சதுர்தஶ பாகதோ ऽர்தபலம் க்ரு'த்வா ததோ கர்போ நிஷிச்யதே

முப்பத்து மூன்று பாகம் ரத்தமும், பதினான்கு பாகம் விந்தும் சேர்த்து, அதன் பாதி பங்கு கலந்து, கரு உருவாகிறது.

ததஸ்து கர்பஸம்யுக்தஃ பஞ்சபிர் வாயுபிர் வ்ரு'தஃ பிதுஃ ஶரீராத்ப்ரத்யங்கம் ரூபமஸ்யோபஜாயதே

பிறகு, கருவுடன் இணைந்து, ஐந்து உயிர்க்காற்றால் சூழப்பட்டு, தந்தையின் உடலில் இருந்து ஒவ்வொரு அங்கமும் உருவாகிறது.

ததோ ऽஸ்ய மாதுராஹாராத் பீதலீடப்ரவேஶநாத் நாபிதேஶேந வை ப்ராணாஸ் தே ஹ்ய் ஆதாரா ஹி தேஹிநாம்

பிறகு, தாயின் உணவிலிருந்து, செரிமானமான சத்துக்கள் நாவளி வழியாக உடலில் புகுந்து, உயிர்க்காற்றுகள் உடலை ஆதரிக்கின்றன.

நவமாஸாத் பரிக்லிஷ்டஃ ஸம்வேஷ்டிதஶிரோதரஃ வேஷ்டிதஃ ஸர்வகாத்ரைஶ் ச அபர்யாப்தப்ரவேஶநஃ

ஒன்பது மாதம் கழித்து, தலையும் கழுத்தும் வளைந்து, உடல் முழுவதும் சுருங்கி, அந்த உயிர் மிகவும் சிரமப்பட்டு, சுதந்திரமாக நகர முடியாமல் இருக்கிறது.

நவமாஸோஷிதஶ்சாபி யோநிச்சித்ராதவாங்முகஃ ததஃ ஸ்வகர்மபிஃ பாபைர் நிரயம் ஸம்ப்ரபத்யதே

ஒன்பது மாதம் இருந்த பிறகு, கருவின் வாயிலில் கீழே முகம் வைத்து, தன் பாவச் செயலால் அவன் நரகத்தை அடைகிறான்.

அஸிபத்ரவநம் சைவ ஶால்மலிச்சேதநம் ததா தாடநம் பக்ஷணம் சைவ பூயஶோணிதபக்ஷணம்

அவன் கூர்மையான இலைகள் நிறைந்த காடும், சால்மலி மரம் வெட்டப்படுவதும், அடிபடும் வேதனையும், புழுவும் இரத்தமும் சாப்பிடும் துன்பத்தையும் அனுபவிக்கிறான்.

யதா ஹ்யாபஸ்து ஸம்சிந்நாஃ ஸம்ஶ்லேஷ்மம் உபயாந்தி வை ததா சிந்நாஶ் ச பிந்நாஶ்ச யாதநாஸ்தாநம் ஆகதாஃ

எப்படி வெட்டப்பட்ட நீர்கள் மீண்டும் சேர்கின்றனோ, அதுபோல் வெட்டப்பட்டும் உடைந்தும் போனவர்கள் துன்பம் நிறைந்த இடத்துக்கு செல்வார்கள்.

ஏவம் ஜீவாஸ்து தைஃ பாபைஸ் தப்யமாநாஃ ஸ்வயம்க்ரு'தைஃ ப்ராப்நுயுஃ கர்மபிஃ ஶேஷைர் துஃகம் வா யதி வேதரத்

இவ்வாறு, தாமே செய்த பாவங்களால் அந்த உயிர்கள் துன்பப்படுகிறார்கள்; மீதமுள்ள கர்மங்களால் துயரமோ, வேறு அனுபவமோ கிடைக்கும்.

ஏகேநைவ து கந்தவ்யம் ஸர்வமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய வை ஜநம் ஏகேநைவ து போக்தவ்யம் தஸ்மாத்ஸுக்ரு'தமாசரேத்

ஒருவன் எல்லா மனிதர்களையும் விட்டுவிட்டு தனியாகவே செல்ல வேண்டும்; தனியாகவே அனுபவிக்க வேண்டும்; அதனால் நல்ல செயல்களை செய்ய வேண்டும்.

ந ஹ்யேநம் ப்ரஸ்திதம் கஶ்சித் கச்சந்தம் அநுகச்சதி யதநேந க்ரு'தம் கர்ம ததேநமநுகச்சதி

பயணத்திற்கு புறப்படும் ஒருவரை யாரும் கூட செல்ல மாட்டார்கள்; அவன் செய்த கர்மமே அவனைத் தொடர்ந்து செல்லும்.

தே நித்யம் யமவிஷயேஷு ஸம்ப்ரவ்ரு'த்தாஃ க்ரோஶந்தஃ ஸததமநிஷ்டஸம்ப்ரயோகைஃ ஶுஷ்யந்தே பரிகதவேதநாஃ ஶரீரா பஹ்வீபிஃ ஸுப்ரு'ஶமநந்தயாதநாபிஃ

அவர்கள் எப்போதும் எமனுடைய இடங்களில் தங்கி, இடையறாது அழுகின்றார்கள்; எப்போதும் விரும்பாத தொடர்புகளால் பீடிக்கப்பட்டு, துன்பம் சூழ்ந்த உடல்கள் பலவிதமான கடும், முடிவில்லா வேதனைகளால் வாடுகின்றன.

கர்மணா மநஸா வாசா யதபீக்ஷ்ணம் நிஷேவதே ததப்யாஸோ ஹரத்யேநம் தஸ்மாத்கல்யாணமாசரேத்

ஒருவர் செயலால், எண்ணத்தால், சொல்லால் எதை மீண்டும் மீண்டும் பழகுகிறாரோ, அந்த பழக்கம் அவரை இழுத்துச் செல்கிறது; ஆகையால் நல்லதைச் செய்ய வேண்டும்.

அநாதிமாந்ப்ரபந்தஃ ஸ்யாத் பூர்வகர்மணி தேஹிநஃ ஸம்ஸாரம் தாமஸம் கோரம் ஷட்விதம் ப்ரதிபத்யதே

உடல் கொண்டவருக்கான பிறவி தொடர் ஆரம்பமில்லாதது; அது முன்னைய செயல்களால் உருவாகி, இருண்ட, பயங்கரமான ஆறு வகையான சுழற்சியில் நுழைகிறது.

மாநுஷ்யாத்பஶுபாவஶ் ச பஶுபாவாந் ம்ரு'கோ பவேத் ம்ரு'கத்வாத்பக்ஷிபாவஶ் ச தஸ்மாச்சைவ ஸரீஸ்ரு'பஃ

மனிதப் பிறவியிலிருந்து மிருகப் பிறவி கிடைக்கும்; மிருகமாக இருந்து விலங்காகவும், விலங்காக இருந்து பறவையாகவும், பறவையாக இருந்து பாம்பாகவும் பிறக்கின்றான்.

ஸரீஸ்ரு'பத்வாத்கச்சேத்வை ஸ்தாவரத்வம் ந ஸம்ஶயஃ ஸ்தாவரத்வே புநஃ ப்ராப்தே யாவத் உந்மிலதே ஜநஃ

பாம்பாக இருந்தவனுக்கு நிச்சயமாக நிலைபெறும் செடியின் பிறவி கிடைக்கும்; செடியாய் பிறந்தவுடன், அடுத்த பிறவி வரும்வரை அங்கேயே இருக்க வேண்டும்.

குலாலசக்ரவத்ப்ராந்தஸ் தத்ரைவ பரிவர்ததே இத்யேவம் ஹி மநுஷ்யாதிஃ ஸம்ஸாரஃ ஸ்தாவராந்திகஃ

கொல்லனின் சக்கரம் போல் இப்பிறவி சுழற்சி இடையறாது திரிகிறது; மனிதனிலிருந்து செடியாக மாறி, மீண்டும் மீண்டும் சுழல்கிறது.

விஜ்ஞேயஸ்தாமஸோ நாம தத்ரைவ பரிவர்ததே ஸாத்த்விகஶ்சாபி ஸம்ஸாரோ ப்ரஹ்மாதிஃ பரிகீர்திதஃ

இது 'இருண்ட சுழற்சி' என்று அறிய வேண்டும்; அதேபோல் பிரம்மா முதலானவர்களால் தொடங்கும் 'ஒளி சுழற்சி' என்றும் கூறப்படுகிறது.

பிஶாசாந்தஃ ஸ விஜ்ஞேயஃ ஸ்வர்கஸ்தாநேஷு தேஹிநாம் ப்ராஹ்மே து கேவலம் ஸத்த்வம் ஸ்தாவரே கேவலம் தமஃ

பிசாசுகளுடன் முடிவடையும் சுழற்சி, சொர்க்கத்திலுள்ள உயிர்களுக்கு இவ்வாறு உண்டு; பிரம்மப் பிறவியில் ஒளி மட்டும், செடிப் பிறவியில் இருள் மட்டும் உள்ளது.

சதுர்தஶாநாம் ஸ்தாநாநாம் மத்யே விஷ்டம்பகம் ரஜஃ மர்மஸு சித்யமாநேஷு வேதநார்தஸ்ய தேஹிநஃ

பதினான்கு நிலைகளுக்குள், நடுநிலை தன்மை ஆதரவாக இருக்கிறது; உயிரின் முக்கிய இடங்கள் காயப்படும்போது, உடலுடையவன் துன்பத்தில் வாடுகிறான்.

ததஸ்தத்பரமம் ப்ரஹ்ம கதம் விப்ரஃ ஸ்மரிஷ்யதி ஸம்ஸாரஃ பூர்வதர்மஸ்ய பாவநாபிஃ ப்ரணோதிதஃ

அப்போது, முனிவனே, ஒருவர் உயர்ந்த பரம்பொருளை எப்படி நினைவுகூர முடியும்? முன்னைய செயல்களின் நினைவுகள் இந்த பிறவி சுழற்சியைத் தூண்டுகின்றன.

மாநுஷம் பஜதே நித்யம் தஸ்மாத்த்யாநம் ஸமாசரேத் சதுர்தஶவிதம் ஹ்யேதத் புத்த்வா ஸம்ஸாரமண்டலம்

எப்போதும் மனிதப் பிறவி கிடைக்கிறது; ஆகையால், இந்த பதினான்கு வகை பிறவி சுழற்சியை அறிந்து, தியானம் செய்ய வேண்டும்.

நித்யம் ஸமாரபேத்தர்மம் ஸம்ஸாரபயபீடிதஃ ததஸ்தரதி ஸம்ஸாரம் க்ரமேண பரிவர்திதஃ

பிறவி சுழற்சியின் பயத்தில் பீடிக்கப்பட்டவன் எப்போதும் தர்மத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்; அப்படி செய்தால், படிப்படியாக மாறி, பிறவி சுழற்சியைத் தாண்டி விடுவான்.

தஸ்மாச்ச ஸததம் யுக்தோ த்யாநதத்பரயுஞ்ஜகஃ ததா ஸமாரபேத்யோகம் யதாத்மாநம் ஸ பஶ்யதி

ஆகையால் எப்போதும் மனதை ஒன்றாக வைத்து, தியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டு, யோகம் செய்து, தன்னைத் தெளிவாகக் காணும் வகையில் பயில வேண்டும்.

ஏஷ ஆபஃ பரம் ஜ்யோதிர் ஏஷ ஸேதுரநுத்தமஃ விவ்ரு'த்யா ஹ்யேஷ ஸம்பேதாத் பூதாநாம் சைவ ஶாஶ்வதஃ

இது உயர்ந்த நீர், பரமான ஒளி, எல்லையில்லா பாலம்; இதன் விரிவும், ஒன்றுபட்ட தன்மையும், எல்லா உயிர்களுக்கும் நிலையான ஆதாரம்.

ததேநம் ஸேதுமாத்மாநம் அக்நிம் வை விஶ்வதோமுகம் ஹ்ரு'திஸ்தம் ஸர்வபூதாநாம் உபாஸீத மஹேஶ்வரம்

அந்த பாலமாகவும், ஆத்மாவாகவும், எல்லாத் திசைகளிலும் முகம் கொண்ட அக்னியாகவும், எல்லா உயிர்களின் உள்ளத்திலும் உறையும் மகேஸ்வரனைத் தியானிக்க வேண்டும்.

ததாந்தஃ ஸம்ஸ்திதம் தேவம் ஸ்வஶக்த்யா பரிமண்டிதம் அஷ்டதா சாஷ்டதா சைவ ததா சாஷ்டவிதேந ச

அதேபோல், உள்ளத்தில் உறையும் தெய்வத்தை, தன் சக்தியால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனாக, எட்டுவிதமாகவும், மீண்டும் எட்டுவிதமாகவும், எட்டுவழிகளிலும் தியானிக்க வேண்டும்.

ஸ்ரு'ஷ்ட்யர்தம் ஸம்ஸ்திதம் வஹ்நிம் ஸம்க்ஷிப்ய ச ஹ்ரு'தி ஸ்திதம் த்யாத்வா யதாவத்தேவேஶம் ருத்ரம் புவநநாயகம்

பிரபஞ்சத்தை உருவாக்கும் பொருட்டு, அக்னி நிறுவப்பட்டு, பின்னர் உள்ளத்தில் இழுக்கப்படுகிறது; உலகங்களின் தலைவனான ருத்ரனை முறையாகத் தியானிக்க வேண்டும்.

ஹுத்வா பஞ்சாஹுதீஃ ஸம்யக் தச்சிந்தாகதமாநஸஃ வைஶ்வாநரம் ஹ்ரு'திஸ்தம் து யதாவதநுபூர்வஶஃ

ஐந்து வகை ஹோமங்களை முறையாகச் செய்து, அந்த நினைவில் மனதை நிலைநிறுத்தி, உள்ளத்தில் உறையும் வைஶ்வானர அக்னியை ஒழுங்காக, படிப்படியாகத் தியானிக்க வேண்டும்.