லிங்கபுராணம்

ஸர்வதஃ பாணிபாதம் தத் ஸர்வதோ ऽக்ஷிஶிரோமுகம் ஸர்வதஃ ஶ்ருதிமல் லோகே ஸர்வமாவ்ரு'த்ய திஷ்டதி

அவனுக்கு எல்லா இடங்களிலும் கை, கால், முகம், தலை, வாய் இருக்கின்றன; உலகம் முழுவதும் காதுகள் கொண்டவன், அனைத்திலும் பரவி நிறைந்து நிலைத்திருப்பவன்.

யுக்தோ யோகேந சேஶாநம் ஸர்வதஶ் ச ஸநாதநம் புருஷம் ஸர்வபூதாநாம் தம் வித்வாந்ந விமுஹ்யதி

யோகத்துடன் இணைந்தவனாக, ஞானி அந்த இறைவனை, எப்போதும், எல்லா இடங்களிலும் இருக்கும், எல்லா உயிர்களின் புருஷனை அறிந்தவுடன், குழப்பமடையமாட்டான்.

பூதாத்மாநம் மஹாத்மாநம் பரமாத்மாநமவ்யயம் ஸர்வாத்மாநம் பரம் ப்ரஹ்ம தத்வை த்யாதா ந முஹ்யதி

அனைத்து உயிர்களின் ஆத்மாவை, மகா ஆத்மாவை, அழியாத பரமாத்மாவை, எல்லாவற்றிலும் உள்ள ஆத்மாவை, உயர்ந்த பிரம்மத்தை தியானிப்பவன், குழப்பமடையமாட்டான்.

பவநோ ஹி யதா க்ராஹ்யோ விசரந்ஸர்வமூர்திஷு புரி ஶேதே ஸுதுர்க்ராஹ்யஸ் தஸ்மாத்புருஷ உச்யதே

எப்படி காற்று எல்லா உருவங்களிலும் இருந்து, உடலுக்குள் தங்கியிருந்தாலும், பிடிக்க முடியாதது போல, மனிதனும் மிகவும் நுண்ணியவனாகவும், புரிந்து கொள்ள முடியாதவனாகவும் இருப்பதால், அவனை 'புருஷன்' என்று அழைக்கிறார்கள்.

அத சேல்லுப்ததர்மா து ஸாவஶேஷைஃ ஸ்வகர்மபிஃ ததஸ்து ப்ரஹ்மகர்பே வை ஶுக்ரஶோணிதஸம்யுதே

ஆனால் ஒருவர் தன் புண்ணிய பாவங்கள் மீதமிருக்க, அவை உடன் இருக்கும்போது, அந்த உயிர் விந்தும் ரத்தமும் சேரும் போது பிரம்மாவின் கருவில் புகுகிறது.

ஸ்த்ரீபும்ஸோஃ ஸம்ப்ரயோகே ஹி ஜாயதே ஹி ததஃ ப்ரபுஃ ததஸ்து கர்பகாலேந கலலம் நாம ஜாயதே

ஆண் பெண் இருவரும் சேரும் போது, அந்த ஆண்டவன் பிறக்கிறான்; அதன்பின், காலம் வந்தபோது, 'கலலம்' எனப்படும் கருவில் ஒரு திரள் உருவாகிறது.

காலேந கலலம் சாபி புத்புதம் ஸம்ப்ரஜாயதே ம்ரு'த்பிண்டஸ்து யதா சக்ரே சக்ராவர்தேந பீடிதஃ

காலம் செல்லும் போது, அந்த கலலம் ஒரு குமிழாக மாறுகிறது; அது, சக்கரத்தில் மண் உருண்டையை உருட்டும் போல் வடிவம் பெறுகிறது.

ஹஸ்தாப்யாம் க்ரியமாணஸ்து பிம்பத்வமநுகச்சதி ஏவமாத்யாத்மிகைர்யுக்தா வாயுநா ஸம்ப்ரபூரிதஃ

அதை கைகள் வடிவமைக்கும் போது, அது உருண்ட வடிவம் எடுக்கிறது; அதுபோல், உடல் உள்ளே உள்ள சக்திகளால், உயிர்க்காற்றால் நிரம்பி வளர்ச்சி அடைகிறது.

யதி யோநிம் விமுஞ்சாமி தத்ப்ரபத்யே மஹேஶ்வரம் யாவத்தி வைஷ்ணவோ வாயுர் ஜாதமாத்ரம் ந ஸம்ஸ்ப்ரு'ஶேத்

நான் கருவிலிருந்து வெளியே வந்தால், மகா இறைவனை அடைவேன்; வைஷ்ணவ காற்று அந்தப் பிறந்த குழந்தையைத் தொடும் வரை, மகாதேவனைத் தியானிக்க வேண்டும்.

தாவத்காலம் மஹாதேவம் அர்சயாமீதி சிந்தயேத் ஜாயதே மாநுஷஸ்தத்ர யதாரூபம் யதாவயஃ

அந்த காலம் வரை, 'நான் மகாதேவனை வழிபட வேண்டும்' என்று எண்ண வேண்டும்; பிறகு, அந்த இடத்தில் மனிதன் அவன் உருவத்திற்கும் வயதிற்கும் ஏற்ப பிறக்கிறான்.

வாயுஃ ஸம்பவதே காத்து வாதாத்பவதி வை ஜலம் ஜலாத் ஸம்பவதி ப்ராணஃ ப்ராணாச்சுக்ரம் விவர்ததே

காற்று ஆகாயத்தில் இருந்து எழுகிறது; காற்றிலிருந்து தண்ணீர் உருவாகிறது; தண்ணீரிலிருந்து உயிர் பிறக்கிறது; உயிரிலிருந்து விந்து பெருகுகிறது.

ரக்தபாகாஸ் த்ரயஸ்த்ரிம்ஶத் ரேதோபாகாஶ் சதுர்தஶ பாகதோ ऽர்தபலம் க்ரு'த்வா ததோ கர்போ நிஷிச்யதே

முப்பத்து மூன்று பாகம் ரத்தமும், பதினான்கு பாகம் விந்தும் சேர்த்து, அதன் பாதி பங்கு கலந்து, கரு உருவாகிறது.

ததஸ்து கர்பஸம்யுக்தஃ பஞ்சபிர் வாயுபிர் வ்ரு'தஃ பிதுஃ ஶரீராத்ப்ரத்யங்கம் ரூபமஸ்யோபஜாயதே

பிறகு, கருவுடன் இணைந்து, ஐந்து உயிர்க்காற்றால் சூழப்பட்டு, தந்தையின் உடலில் இருந்து ஒவ்வொரு அங்கமும் உருவாகிறது.

ததோ ऽஸ்ய மாதுராஹாராத் பீதலீடப்ரவேஶநாத் நாபிதேஶேந வை ப்ராணாஸ் தே ஹ்ய் ஆதாரா ஹி தேஹிநாம்

பிறகு, தாயின் உணவிலிருந்து, செரிமானமான சத்துக்கள் நாவளி வழியாக உடலில் புகுந்து, உயிர்க்காற்றுகள் உடலை ஆதரிக்கின்றன.

நவமாஸாத் பரிக்லிஷ்டஃ ஸம்வேஷ்டிதஶிரோதரஃ வேஷ்டிதஃ ஸர்வகாத்ரைஶ் ச அபர்யாப்தப்ரவேஶநஃ

ஒன்பது மாதம் கழித்து, தலையும் கழுத்தும் வளைந்து, உடல் முழுவதும் சுருங்கி, அந்த உயிர் மிகவும் சிரமப்பட்டு, சுதந்திரமாக நகர முடியாமல் இருக்கிறது.

நவமாஸோஷிதஶ்சாபி யோநிச்சித்ராதவாங்முகஃ ததஃ ஸ்வகர்மபிஃ பாபைர் நிரயம் ஸம்ப்ரபத்யதே

ஒன்பது மாதம் இருந்த பிறகு, கருவின் வாயிலில் கீழே முகம் வைத்து, தன் பாவச் செயலால் அவன் நரகத்தை அடைகிறான்.

அஸிபத்ரவநம் சைவ ஶால்மலிச்சேதநம் ததா தாடநம் பக்ஷணம் சைவ பூயஶோணிதபக்ஷணம்

அவன் கூர்மையான இலைகள் நிறைந்த காடும், சால்மலி மரம் வெட்டப்படுவதும், அடிபடும் வேதனையும், புழுவும் இரத்தமும் சாப்பிடும் துன்பத்தையும் அனுபவிக்கிறான்.

யதா ஹ்யாபஸ்து ஸம்சிந்நாஃ ஸம்ஶ்லேஷ்மம் உபயாந்தி வை ததா சிந்நாஶ் ச பிந்நாஶ்ச யாதநாஸ்தாநம் ஆகதாஃ

எப்படி வெட்டப்பட்ட நீர்கள் மீண்டும் சேர்கின்றனோ, அதுபோல் வெட்டப்பட்டும் உடைந்தும் போனவர்கள் துன்பம் நிறைந்த இடத்துக்கு செல்வார்கள்.

ஏவம் ஜீவாஸ்து தைஃ பாபைஸ் தப்யமாநாஃ ஸ்வயம்க்ரு'தைஃ ப்ராப்நுயுஃ கர்மபிஃ ஶேஷைர் துஃகம் வா யதி வேதரத்

இவ்வாறு, தாமே செய்த பாவங்களால் அந்த உயிர்கள் துன்பப்படுகிறார்கள்; மீதமுள்ள கர்மங்களால் துயரமோ, வேறு அனுபவமோ கிடைக்கும்.

ஏகேநைவ து கந்தவ்யம் ஸர்வமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய வை ஜநம் ஏகேநைவ து போக்தவ்யம் தஸ்மாத்ஸுக்ரு'தமாசரேத்

ஒருவன் எல்லா மனிதர்களையும் விட்டுவிட்டு தனியாகவே செல்ல வேண்டும்; தனியாகவே அனுபவிக்க வேண்டும்; அதனால் நல்ல செயல்களை செய்ய வேண்டும்.

ந ஹ்யேநம் ப்ரஸ்திதம் கஶ்சித் கச்சந்தம் அநுகச்சதி யதநேந க்ரு'தம் கர்ம ததேநமநுகச்சதி

பயணத்திற்கு புறப்படும் ஒருவரை யாரும் கூட செல்ல மாட்டார்கள்; அவன் செய்த கர்மமே அவனைத் தொடர்ந்து செல்லும்.

தே நித்யம் யமவிஷயேஷு ஸம்ப்ரவ்ரு'த்தாஃ க்ரோஶந்தஃ ஸததமநிஷ்டஸம்ப்ரயோகைஃ ஶுஷ்யந்தே பரிகதவேதநாஃ ஶரீரா பஹ்வீபிஃ ஸுப்ரு'ஶமநந்தயாதநாபிஃ

அவர்கள் எப்போதும் எமனுடைய இடங்களில் தங்கி, இடையறாது அழுகின்றார்கள்; எப்போதும் விரும்பாத தொடர்புகளால் பீடிக்கப்பட்டு, துன்பம் சூழ்ந்த உடல்கள் பலவிதமான கடும், முடிவில்லா வேதனைகளால் வாடுகின்றன.

கர்மணா மநஸா வாசா யதபீக்ஷ்ணம் நிஷேவதே ததப்யாஸோ ஹரத்யேநம் தஸ்மாத்கல்யாணமாசரேத்

ஒருவர் செயலால், எண்ணத்தால், சொல்லால் எதை மீண்டும் மீண்டும் பழகுகிறாரோ, அந்த பழக்கம் அவரை இழுத்துச் செல்கிறது; ஆகையால் நல்லதைச் செய்ய வேண்டும்.

அநாதிமாந்ப்ரபந்தஃ ஸ்யாத் பூர்வகர்மணி தேஹிநஃ ஸம்ஸாரம் தாமஸம் கோரம் ஷட்விதம் ப்ரதிபத்யதே

உடல் கொண்டவருக்கான பிறவி தொடர் ஆரம்பமில்லாதது; அது முன்னைய செயல்களால் உருவாகி, இருண்ட, பயங்கரமான ஆறு வகையான சுழற்சியில் நுழைகிறது.

மாநுஷ்யாத்பஶுபாவஶ் ச பஶுபாவாந் ம்ரு'கோ பவேத் ம்ரு'கத்வாத்பக்ஷிபாவஶ் ச தஸ்மாச்சைவ ஸரீஸ்ரு'பஃ

மனிதப் பிறவியிலிருந்து மிருகப் பிறவி கிடைக்கும்; மிருகமாக இருந்து விலங்காகவும், விலங்காக இருந்து பறவையாகவும், பறவையாக இருந்து பாம்பாகவும் பிறக்கின்றான்.

ஸரீஸ்ரு'பத்வாத்கச்சேத்வை ஸ்தாவரத்வம் ந ஸம்ஶயஃ ஸ்தாவரத்வே புநஃ ப்ராப்தே யாவத் உந்மிலதே ஜநஃ

பாம்பாக இருந்தவனுக்கு நிச்சயமாக நிலைபெறும் செடியின் பிறவி கிடைக்கும்; செடியாய் பிறந்தவுடன், அடுத்த பிறவி வரும்வரை அங்கேயே இருக்க வேண்டும்.

குலாலசக்ரவத்ப்ராந்தஸ் தத்ரைவ பரிவர்ததே இத்யேவம் ஹி மநுஷ்யாதிஃ ஸம்ஸாரஃ ஸ்தாவராந்திகஃ

கொல்லனின் சக்கரம் போல் இப்பிறவி சுழற்சி இடையறாது திரிகிறது; மனிதனிலிருந்து செடியாக மாறி, மீண்டும் மீண்டும் சுழல்கிறது.

விஜ்ஞேயஸ்தாமஸோ நாம தத்ரைவ பரிவர்ததே ஸாத்த்விகஶ்சாபி ஸம்ஸாரோ ப்ரஹ்மாதிஃ பரிகீர்திதஃ

இது 'இருண்ட சுழற்சி' என்று அறிய வேண்டும்; அதேபோல் பிரம்மா முதலானவர்களால் தொடங்கும் 'ஒளி சுழற்சி' என்றும் கூறப்படுகிறது.

பிஶாசாந்தஃ ஸ விஜ்ஞேயஃ ஸ்வர்கஸ்தாநேஷு தேஹிநாம் ப்ராஹ்மே து கேவலம் ஸத்த்வம் ஸ்தாவரே கேவலம் தமஃ

பிசாசுகளுடன் முடிவடையும் சுழற்சி, சொர்க்கத்திலுள்ள உயிர்களுக்கு இவ்வாறு உண்டு; பிரம்மப் பிறவியில் ஒளி மட்டும், செடிப் பிறவியில் இருள் மட்டும் உள்ளது.