லிங்கபுராணம்

தஸ்மாத்ஸ்தாநாத்புநஃ ஶ்ரேஷ்டோ மாநுஷ்யமுபபத்யதே தஸ்மாத்ப்ரஹ்ம பரம் ஸௌக்யம் ப்ரஹ்ம ஶாஶ்வதம் உத்தமம்

அந்த இடத்திலிருந்து, சிறந்தவன் மீண்டும் மனிதராக பிறக்கிறான். அங்கிருந்து, பரம்பொருளான பிரம்மத்தின் உயர்ந்த ஆனந்தத்தையும், நிலையான சிறந்த பிரம்மத்தையும் அடைகிறான்.

ப்ரஹ்ம ஏவ ஹி ஸேவேத ப்ரஹ்மைவ ஹி பரம் ஸுகம் பரிஶ்ரமோ ஹி யஜ்ஞாநாம் மஹதார்தேந வர்ததே

பிரம்மத்தை மட்டும் சேவிக்க வேண்டும், ஏனெனில் பிரம்மமே உயர்ந்த ஆனந்தம். பெரிய யாகங்கள் அனைத்தும் இதற்காகவே முயற்சி செய்யப்படுகின்றன.

பூயோ ம்ரு'த்யுவஶம் யாதி தஸ்மாந்மோக்ஷஃ பரம் ஸுகம் அதவா த்யாநஸம்யுக்தோ ப்ரஹ்மதத்த்வபராயணஃ

மீண்டும் மரணத்தின் வசப்படுகிறான்; எனவே, விடுதலையே உயர்ந்த ஆனந்தம். அல்லது, தியானத்தில் நிலைத்து, பிரம்மத்தின் உண்மையில் மனதை செலுத்தினால்—

ந து ச்யாவயிதும் ஶக்யோ மந்வந்தரஶதைரபி த்ரு'ஷ்ட்வா து புருஷம் திவ்யம் விஶ்வாக்யம் விஶ்வதோமுகம்

நூறு மன்வந்தரங்களாலும் அவனை அசைக்க முடியாது. அந்த தெய்வீகமான, எல்லா திசைகளிலும் முகம் கொண்ட விஷ்வ புருஷனை கண்டவனுக்கு—

விஶ்வபாதஶிரோக்ரீவம் விஶ்வேஶம் விஶ்வரூபிணம் விஶ்வகந்தம் விஶ்வமால்யம் விஶ்வாம்பரதரம் ப்ரபும்

உலகமே அவனுடைய பாதம், தலை, கழுத்தாகவும், உலகத்தின் இறைவனாகவும், உலக வடிவம் கொண்டவனாகவும், உலக வாசனை, உலக மாலை, உலகத்தை உடையாகக் கொண்ட ஆண்டவனாகவும் இருக்கிறான்.

கோபிர் மஹீம் ஸம்பததே பதத்ரிணோ நைவம் பூயோ ஜநயத்யேவமேவ கவிம் புராணம் அநுஶாஸிதாரம் ஸூக்ஷ்மாச்ச ஸூக்ஷ்மம் மஹதோ மஹாந்தம்

பசுக்களால் பூமியை இயக்குகிறான்; பறவைகள் இவ்வாறு மீண்டும் பிறப்பதில்லை. இப்படிப்பட்ட பழமையான முனிவன், ஆளும் அரசன், நுண்ணியதைவிட நுண்ணியவன், பெரியதைவிட பெரியவன்.

யோகேந பஶ்யேந்ந ச சக்ஷுஷா புநர் நிரிந்த்ரியம் புருஷம் ருக்மவர்ணம் அலிங்கிநம் நிர்குணம் சேதநம் ச நித்யம் ஸதா ஸர்வகம் ஸர்வஸாரம்

யோகத்தால் மட்டுமே அவனை காண முடியும்; கண்களால் அல்ல. அவன் இంద్రியங்களைத் தாண்டிய புருஷன், பொன்னிறம், அடையாளமற்றவன், குணமற்றவன், அறிவுள்ளவன், என்றும் நிலைத்தவன், எப்போதும் பரவியவன், எல்லாவற்றிலும் சாரமுள்ளவன்.

அபாணிபாதோதரபார்ஶ்வஜிஹ்வோ ஹ்யதீந்த்ரியோ வாபி ஸுஸூக்ஷ்ம ஏகஃ

கைகள், கால்கள், வயிறு, பக்கங்கள், நாக்கு இல்லாதவன்; உணர்வுகளைத் தாண்டியவன், மிக நுண்ணியவன், ஒரே ஒருவன்.

ஸ வேத ஸர்வம் ந ச ஸர்வவேத்யம் தமாஹுரக்ர்யம் புருஷம் மஹாந்தம்

அவன் அனைத்தையும் அறிவான்; ஆனால் அனைவராலும் அறியப்படமாட்டான். அவனை முன்னிலை கொண்ட பெரிய புருஷன் என்று அழைக்கிறார்கள்.

அசேதநாம் ஸர்வகதாம் ஸூக்ஷ்மாம் ப்ரஸவதர்மிணீம் ப்ரக்ரு'திம் ஸர்வபூதாநாம் யுக்தாஃ பஶ்யந்தி யோகிநஃ

யோகிகள், உயிரில்லாத, எல்லா இடங்களிலும் பரவிய, நுண்ணிய, படைப்பிற்கு காரணமான, எல்லா உயிர்களுடனும் இணைந்துள்ள பிரகிருதியை காண்கிறார்கள்.

ஸர்வதஃ பாணிபாதம் தத் ஸர்வதோ ऽக்ஷிஶிரோமுகம் ஸர்வதஃ ஶ்ருதிமல் லோகே ஸர்வமாவ்ரு'த்ய திஷ்டதி

அவனுக்கு எல்லா இடங்களிலும் கை, கால், முகம், தலை, வாய் இருக்கின்றன; உலகம் முழுவதும் காதுகள் கொண்டவன், அனைத்திலும் பரவி நிறைந்து நிலைத்திருப்பவன்.

யுக்தோ யோகேந சேஶாநம் ஸர்வதஶ் ச ஸநாதநம் புருஷம் ஸர்வபூதாநாம் தம் வித்வாந்ந விமுஹ்யதி

யோகத்துடன் இணைந்தவனாக, ஞானி அந்த இறைவனை, எப்போதும், எல்லா இடங்களிலும் இருக்கும், எல்லா உயிர்களின் புருஷனை அறிந்தவுடன், குழப்பமடையமாட்டான்.

பூதாத்மாநம் மஹாத்மாநம் பரமாத்மாநமவ்யயம் ஸர்வாத்மாநம் பரம் ப்ரஹ்ம தத்வை த்யாதா ந முஹ்யதி

அனைத்து உயிர்களின் ஆத்மாவை, மகா ஆத்மாவை, அழியாத பரமாத்மாவை, எல்லாவற்றிலும் உள்ள ஆத்மாவை, உயர்ந்த பிரம்மத்தை தியானிப்பவன், குழப்பமடையமாட்டான்.

பவநோ ஹி யதா க்ராஹ்யோ விசரந்ஸர்வமூர்திஷு புரி ஶேதே ஸுதுர்க்ராஹ்யஸ் தஸ்மாத்புருஷ உச்யதே

எப்படி காற்று எல்லா உருவங்களிலும் இருந்து, உடலுக்குள் தங்கியிருந்தாலும், பிடிக்க முடியாதது போல, மனிதனும் மிகவும் நுண்ணியவனாகவும், புரிந்து கொள்ள முடியாதவனாகவும் இருப்பதால், அவனை 'புருஷன்' என்று அழைக்கிறார்கள்.

அத சேல்லுப்ததர்மா து ஸாவஶேஷைஃ ஸ்வகர்மபிஃ ததஸ்து ப்ரஹ்மகர்பே வை ஶுக்ரஶோணிதஸம்யுதே

ஆனால் ஒருவர் தன் புண்ணிய பாவங்கள் மீதமிருக்க, அவை உடன் இருக்கும்போது, அந்த உயிர் விந்தும் ரத்தமும் சேரும் போது பிரம்மாவின் கருவில் புகுகிறது.

ஸ்த்ரீபும்ஸோஃ ஸம்ப்ரயோகே ஹி ஜாயதே ஹி ததஃ ப்ரபுஃ ததஸ்து கர்பகாலேந கலலம் நாம ஜாயதே

ஆண் பெண் இருவரும் சேரும் போது, அந்த ஆண்டவன் பிறக்கிறான்; அதன்பின், காலம் வந்தபோது, 'கலலம்' எனப்படும் கருவில் ஒரு திரள் உருவாகிறது.

காலேந கலலம் சாபி புத்புதம் ஸம்ப்ரஜாயதே ம்ரு'த்பிண்டஸ்து யதா சக்ரே சக்ராவர்தேந பீடிதஃ

காலம் செல்லும் போது, அந்த கலலம் ஒரு குமிழாக மாறுகிறது; அது, சக்கரத்தில் மண் உருண்டையை உருட்டும் போல் வடிவம் பெறுகிறது.

ஹஸ்தாப்யாம் க்ரியமாணஸ்து பிம்பத்வமநுகச்சதி ஏவமாத்யாத்மிகைர்யுக்தா வாயுநா ஸம்ப்ரபூரிதஃ

அதை கைகள் வடிவமைக்கும் போது, அது உருண்ட வடிவம் எடுக்கிறது; அதுபோல், உடல் உள்ளே உள்ள சக்திகளால், உயிர்க்காற்றால் நிரம்பி வளர்ச்சி அடைகிறது.

யதி யோநிம் விமுஞ்சாமி தத்ப்ரபத்யே மஹேஶ்வரம் யாவத்தி வைஷ்ணவோ வாயுர் ஜாதமாத்ரம் ந ஸம்ஸ்ப்ரு'ஶேத்

நான் கருவிலிருந்து வெளியே வந்தால், மகா இறைவனை அடைவேன்; வைஷ்ணவ காற்று அந்தப் பிறந்த குழந்தையைத் தொடும் வரை, மகாதேவனைத் தியானிக்க வேண்டும்.

தாவத்காலம் மஹாதேவம் அர்சயாமீதி சிந்தயேத் ஜாயதே மாநுஷஸ்தத்ர யதாரூபம் யதாவயஃ

அந்த காலம் வரை, 'நான் மகாதேவனை வழிபட வேண்டும்' என்று எண்ண வேண்டும்; பிறகு, அந்த இடத்தில் மனிதன் அவன் உருவத்திற்கும் வயதிற்கும் ஏற்ப பிறக்கிறான்.

வாயுஃ ஸம்பவதே காத்து வாதாத்பவதி வை ஜலம் ஜலாத் ஸம்பவதி ப்ராணஃ ப்ராணாச்சுக்ரம் விவர்ததே

காற்று ஆகாயத்தில் இருந்து எழுகிறது; காற்றிலிருந்து தண்ணீர் உருவாகிறது; தண்ணீரிலிருந்து உயிர் பிறக்கிறது; உயிரிலிருந்து விந்து பெருகுகிறது.

ரக்தபாகாஸ் த்ரயஸ்த்ரிம்ஶத் ரேதோபாகாஶ் சதுர்தஶ பாகதோ ऽர்தபலம் க்ரு'த்வா ததோ கர்போ நிஷிச்யதே

முப்பத்து மூன்று பாகம் ரத்தமும், பதினான்கு பாகம் விந்தும் சேர்த்து, அதன் பாதி பங்கு கலந்து, கரு உருவாகிறது.

ததஸ்து கர்பஸம்யுக்தஃ பஞ்சபிர் வாயுபிர் வ்ரு'தஃ பிதுஃ ஶரீராத்ப்ரத்யங்கம் ரூபமஸ்யோபஜாயதே

பிறகு, கருவுடன் இணைந்து, ஐந்து உயிர்க்காற்றால் சூழப்பட்டு, தந்தையின் உடலில் இருந்து ஒவ்வொரு அங்கமும் உருவாகிறது.

ததோ ऽஸ்ய மாதுராஹாராத் பீதலீடப்ரவேஶநாத் நாபிதேஶேந வை ப்ராணாஸ் தே ஹ்ய் ஆதாரா ஹி தேஹிநாம்

பிறகு, தாயின் உணவிலிருந்து, செரிமானமான சத்துக்கள் நாவளி வழியாக உடலில் புகுந்து, உயிர்க்காற்றுகள் உடலை ஆதரிக்கின்றன.

நவமாஸாத் பரிக்லிஷ்டஃ ஸம்வேஷ்டிதஶிரோதரஃ வேஷ்டிதஃ ஸர்வகாத்ரைஶ் ச அபர்யாப்தப்ரவேஶநஃ

ஒன்பது மாதம் கழித்து, தலையும் கழுத்தும் வளைந்து, உடல் முழுவதும் சுருங்கி, அந்த உயிர் மிகவும் சிரமப்பட்டு, சுதந்திரமாக நகர முடியாமல் இருக்கிறது.

நவமாஸோஷிதஶ்சாபி யோநிச்சித்ராதவாங்முகஃ ததஃ ஸ்வகர்மபிஃ பாபைர் நிரயம் ஸம்ப்ரபத்யதே

ஒன்பது மாதம் இருந்த பிறகு, கருவின் வாயிலில் கீழே முகம் வைத்து, தன் பாவச் செயலால் அவன் நரகத்தை அடைகிறான்.

அஸிபத்ரவநம் சைவ ஶால்மலிச்சேதநம் ததா தாடநம் பக்ஷணம் சைவ பூயஶோணிதபக்ஷணம்

அவன் கூர்மையான இலைகள் நிறைந்த காடும், சால்மலி மரம் வெட்டப்படுவதும், அடிபடும் வேதனையும், புழுவும் இரத்தமும் சாப்பிடும் துன்பத்தையும் அனுபவிக்கிறான்.

யதா ஹ்யாபஸ்து ஸம்சிந்நாஃ ஸம்ஶ்லேஷ்மம் உபயாந்தி வை ததா சிந்நாஶ் ச பிந்நாஶ்ச யாதநாஸ்தாநம் ஆகதாஃ

எப்படி வெட்டப்பட்ட நீர்கள் மீண்டும் சேர்கின்றனோ, அதுபோல் வெட்டப்பட்டும் உடைந்தும் போனவர்கள் துன்பம் நிறைந்த இடத்துக்கு செல்வார்கள்.

ஏவம் ஜீவாஸ்து தைஃ பாபைஸ் தப்யமாநாஃ ஸ்வயம்க்ரு'தைஃ ப்ராப்நுயுஃ கர்மபிஃ ஶேஷைர் துஃகம் வா யதி வேதரத்

இவ்வாறு, தாமே செய்த பாவங்களால் அந்த உயிர்கள் துன்பப்படுகிறார்கள்; மீதமுள்ள கர்மங்களால் துயரமோ, வேறு அனுபவமோ கிடைக்கும்.