லிங்கபுராணம்

தபஸா வித்யயா வாபி யோகேநேஹ வத ப்ரபோ நிஶம்ய வசநம் தஸ்யாஸ் ததா ஹ்யாலோக்ய பார்வதீம்

தவம், அறிவு அல்லது யோகம் மூலமாகவா இது சாத்தியமாகும்? பரமேஷ்வரனே, அவள் சொன்னதை கேட்டுத் தெய்வீகி பார்வதியை நோக்கி நீ பதில் கூறு.

ஆஹ பாலேந்துதிலகஃ பூர்ணேந்துவதநாம் ஹஸந் ஸ்ம்ரு'த்வாத மேநயா பத்ந்யா கிரேர்காம் கதிதாம் புரா

மதியைக் குறிக்கொண்டும், முழுமதிபோல் முகம் கொண்டவரும், சிரித்தபடியே, மலைமகளான மேனாவின் மனைவி முன்பு கூறிய கதையை நினைவுகூர்ந்தார்.

சிரகாலஸ்திதிம் ப்ரேக்ஷ்ய கிரௌ தேவ்யா மஹாத்மநஃ தேவி லப்தா புரீ ரம்யா த்வயா யத்ப்ரஷ்டுமர்ஹஸி

மலை மீது நீண்ட நாட்கள் தங்கி இருந்த மகாத்மியான தேவியைப் பார்த்து, தேவியே, நீ இச்சிறந்த நகரத்தை பெற்றுள்ளாய்; அதைப் பற்றி கேட்கும் உரிமை உனக்கே உண்டு.

ஸ்தாநார்தம் கதிதம் மாத்ரா விஸ்ம்ரு'தேஹ விலாஸிநி புரா பிதாமஹேநாபி ப்ரு'ஷ்டஃ ப்ரஶ்நவதாம் வரே

இந்த இடத்தின் காரணமாக, அம்மா முன்பு கூறியது இங்கு மறக்கப்பட்டது, விளையாட்டு மனம் கொண்டவளே; முன்பு பிரபஞ்ச பிதாமகனும் கேள்விகளுக்குள் முதன்மையானவராகக் கேட்டார்.

யதா த்வயாத்ய வை ப்ரு'ஷ்டோ த்ரஷ்டும் ப்ரஹ்மாத்மகம் த்வஹம் ஶ்வேதே ஶ்வேதேந வர்ணேந த்ரு'ஷ்ட்வா கல்பே து மாம் ஶுபே

இப்போது நீ என்னை பிரம்மத்தின் சாரத்தை காண விரும்பி கேட்பது போல, ஒரு காலத்தில் புனிதமான கல்பத்தில் பிரம்மா வெண்மை நிறத்தில், வெண்மை உருவில் என்னைக் கண்டார்.

ஸத்யோஜாதம் ததா ரக்தே ரக்தம் வாமம் பிதாமஹஃ பீதே தத்புருஷம் பீதம் அகோரே க்ரு'ஷ்ணமீஶ்வரம்

சத்யோஜாதன் வெண்மையில் தோன்றினார், வாமதேவன் சிவப்பில், பிதாமகன் தத்புருஷனை மஞ்சள் நிறத்தில் கண்டார், அகவோரர் கருப்பு நிறத்தில் இறைவனாகத் தோன்றினார்.

ஈஶாநம் விஶ்வரூபாக்யோ விஶ்வரூபம் ததாஹ மாம்

ஈசானன், எல்லா உருவங்களும் கொண்டவனாக அழைக்கப்படுபவன், அப்போது என்னை உலகமெங்கும் பரவிய உருவமாகச் சொன்னான்.

வாம தத்புருஷாகோர ஸத்யோஜாத மஹேஶ்வர த்ரு'ஷ்டோ மயா த்வம் காயத்ர்யா தேவதேவ மஹேஶ்வர கேந வஶ்யோ மஹாதேவ த்யேயஃ குத்ர க்ரு'ணாநிதே

வாமதேவன், தத்புருஷன், அகவோரன், சத்யோஜாதன், மகேஸ்வரன்—இவர்களை நீ காயத்ரியின் மூலம் கண்டாய், தேவாதி தேவனே, மகேஸ்வரா. மகாதேவன் எவ்வாறு அடக்கப்படுகிறார், எங்கு தியானிக்கப்படுகிறார், ஒளியின் ஆதியாய் உள்ளவரே?

த்ரு'ஶ்யஃ பூஜ்யஸ் ததா தேவ்யா வக்துமர்ஹஸி ஶங்கர அவோசம் ஶ்ரத்தயைவேதி வஶ்யோ வாரிஜஸம்பவ

அவர் காணப்பட வேண்டியவரும், வழிபடப்பட வேண்டியவரும் ஆவார்; அதனால், தேவியே, நீ கூற வேண்டும், சங்கரா. நான் சொன்னேன்: நம்பிக்கையினாலேயே அவர் அடக்கப்படுகிறார், தாமரையிலிருந்து பிறந்தவனே.

த்யேயோ லிங்கே த்வயா த்ரு'ஷ்டே விஷ்ணுநா பயஸாம் நிதௌ பூஜ்யஃ பஞ்சாஸ்யரூபேண பவித்ரைஃ பஞ்சபிர்த்விஜைஃ

அவர் லிங்கத்தில் தியானிக்கப்பட வேண்டும்; விஷ்ணு கடல் நீரில் காண்பார்; ஐந்து தூய பிராமணர்கள் ஐந்து முகங்களுடன் வழிபட வேண்டும்.

பவ பக்த்யாத்ய த்ரு'ஷ்டோ ऽஹம் த்வயாண்டஜ ஜகத்குரோ ஸோ ऽபி மாமாஹ பாவார்தம் தத்தம் தஸ்மை மயா புரா

இன்று நீ பக்தியால் என்னைக் கண்டாய், முட்டையிலிருந்து பிறந்தவனே, உலகுக்குத் தலைவரே. அவனும் எனக்குப் பேசினான், முன்பு நான் அவனுக்கு பக்தியின் பொருளை எடுத்துரைத்தேன்.

பாவம் பாவேந தேவேஶி த்ரு'ஷ்டவாந்மாம் ஹ்ரு'தீஶ்வரம் தஸ்மாத்து ஶ்ரத்தயா வஶ்யோ த்ரு'ஶ்யஃ ஶ்ரேஷ்டகிரேஃ ஸுதே

பக்தியுடன், தேவதைகளின் தேவியே, அவன் என்னை உள்ளத்தில் இறைவனாகக் கண்டான். அதனால், நம்பிக்கையினால் ஒருவர் அடக்கப்படுகிறார், காணப்படுகிறார், உயர்ந்த மலை மகளே.

பூஜ்யோ லிங்கே ந ஸம்தேஹஃ ஸர்வதா ஶ்ரத்தயா த்விஜைஃ ஶ்ரத்தா தர்மஃ பரஃ ஸூக்ஷ்மஃ ஶ்ரத்தா ஜ்ஞாநம் ஹுதம் தபஃ

எப்போதும் சந்தேகமின்றி, லிங்கத்தில் நம்பிக்கையுடன் பிராமணர்கள் வழிபட வேண்டும். நம்பிக்கை உயர்ந்த, நுண்ணிய தர்மம்; நம்பிக்கையே அறிவு, அர்ப்பணம், தவம்.

ஶ்ரத்தா ஸ்வர்கஶ் ச மோக்ஷஶ் ச த்ரு'ஶ்யோ ऽஹம் ஶ்ரத்தயா ஸதா

நம்பிக்கையே சொர்க்கமும், விடுதலையும்; நம்பிக்கையினாலேயே நான் எப்போதும் காணப்படுகிறேன்.

கதம் வை த்ரு'ஷ்டவாந்ப்ரஹ்மா ஸத்யோஜாதம் மஹேஶ்வரம் வாமதேவம் மஹாத்மாநம் புராணபுருஷோத்தமம்

பிரம்மா எவ்வாறு சத்யோஜாதன், மகேஸ்வரன், வாமதேவன், மகாத்மா, பழமையான உயர்ந்த மனிதனை கண்டார்?

அகோரம் ச ததேஶாநம் யதாவத்வக்துமர்ஹஸி ஏகோநத்ரிம்ஶகஃ கல்போ விஜ்ஞேயஃ ஶ்வேதலோஹிதஃ

அகவோரனையும் ஈசானனையும் எப்படி கண்டார் என்பதை முறையாகச் சொல்ல வேண்டும். இருபத்தொன்பதாவது கல்பம் 'சுவேதலோஹிதம்' என்று அறியப்பட வேண்டும்.

தஸ்மிம்ஸ்தத்பரமம் த்யாநம் த்யாயதோ ப்ரஹ்மணஸ்ததா உத்பந்நஸ்து ஶிகாயுக்தஃ குமாரஃ ஶ்வேதலோஹிதஃ

அந்த சமயத்தில், பிரம்மா பரம தியானத்தில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, சிகை உடைய குமாரனாக சுவேதலோஹிதன் தோன்றினார்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா புருஷம் ஶ்ரீமாந் ப்ரஹ்மா வை விஶ்வதோமுகஃ ஹ்ரு'தி க்ரு'த்வா மஹாத்மாநம் ப்ரஹ்மரூபிணமீஶ்வரம்

அந்த மகிமைமிக்க உருவை பார்த்த பிரம்மா, நான்கு முகங்களுடன், அந்த பரம்பொருளை, பிரம்ம ரூபமாக, தன் மனதில் வைத்து நினைத்தான்.

ஸத்யோஜாதம் ததோ ப்ரஹ்மா த்யாநயோகபரோ ऽபவத் த்யாநயோகாத்பரம் ஜ்ஞாத்வா வவந்தே தேவமீஶ்வரம்

பின்னர் பிரம்மா, சத்யோஜாதனை மனதில் வைத்து தியானத்தில் ஆழ்ந்தான்; தியானத்தின் மூலம் உயர்ந்த உண்மையை அறிந்து, அந்த தேவனை, இறைவனை வணங்கினான்.

ஸத்யோஜாதம் ததோ ப்ரஹ்ம ப்ரஹ்ம வை ஸமசிந்தயத் ததோ ऽஸ்ய பார்ஶ்வதஃ ஶ்வேதாஃ ப்ராதுர்பூதா மஹாயஶாஃ

பின்னர் பிரம்மா, சத்யோஜாதனை பிரம்மமாக எண்ணினான்; அப்போது அவன் பக்கத்தில் புகழ் பெற்ற வெண்மையுடையவர்கள் தோன்றினர்.

ஸுநந்தோ நந்தநஶ்சைவ விஶ்வநந்தோபநந்தநௌ ஶிஷ்யாஸ்தே வை மஹாத்மாநோ யைஸ்தத்ப்ரஹ்ம ஸதாவ்ரு'தம்

சுனந்தன், நந்தன், விஷ்வநந்தன், உபநந்தன் ஆகிய இந்த மாணவர்கள், பெரிய ஆன்மாக்கள், எப்போதும் அந்த பிரம்மனைச் சுற்றி நிற்கின்றனர்.

தஸ்யாக்ரே ஶ்வேதவர்ணாபஃ ஶ்வேதோ நாம மஹாமுநிஃ விஜஜ்ஞே ऽத மஹாதேஜாஸ் தஸ்மாஜ்ஜஜ்ஞே ஹரஸ்த்வஸௌ

அவர்களுக்கு முன்பாக, வெண்மை நிறத்தில் ஒளிவீசும், ஶ்வேதன் என்ற பெரிய முனிவர் பிறந்தார்; பின்னர் அவரிலிருந்து மிகுந்த பிரகாசமுள்ள ஹரன் தோன்றினார்.

தத்ர தே முநயஃ ஸர்வே ஸத்யோஜாதம் மஹேஶ்வரம் ப்ரபந்நாஃ பரயா பக்த்யா க்ரு'ணந்தோ ப்ரஹ்ம ஶாஶ்வதம்

அங்கே அந்த முனிவர்கள் அனைவரும், மிகுந்த பக்தியுடன், சத்யோஜாத மகேஶ்வரனை அடைந்து, அந்த நித்திய பிரம்மனைப் புகழ்ந்தார்கள்.

தஸ்மாத்விஶ்வேஶ்வரம் தேவம் யே ப்ரபத்யந்தி வை த்விஜாஃ ப்ராணாயாமபரா பூத்வா ப்ரஹ்மதத்பரமாநஸாஃ

அதனால், யார் யார் இந்த உலகத்துக்கு இறைவனாகிய தேவனை அடைகிறார்களோ, அவர்கள் உயிர்வளையை அடக்கி, மனதை பிரம்மனில் நிலைநிறுத்தி இருப்பார்கள்.

தே ஸர்வே பாபநிர்முக்தா விமலா ப்ரஹ்மவர்சஸஃ விஷ்ணுலோகமதிக்ரம்ய ருத்ரலோகம் வ்ரஜந்தி தே

அவர்கள் அனைவரும் பாவமின்றி, தூய்மையாக, பிரம்ம ஒளியில் பிரகாசித்து, விஷ்ணுவின் உலகைத் தாண்டி, ருத்ரனின் உலகை அடைவர்.

ததஸ்த்ரிம்ஶத்தமஃ கல்போ ரக்தோ நாம ப்ரகீர்திதஃ ப்ரஹ்மா யத்ர மஹாதேஜா ரக்தவர்ணமதாரயத்

பின்னர் முப்பத்தி மூன்றாவது கல்பம் 'ரக்த' என்று அழைக்கப்படுகிறது; அதில் பிரம்மா, மிகுந்த ஒளியுடன், சிவப்பாக உருவெடுத்தான்.

த்யாயதஃ புத்ரகாமஸ்ய ப்ரஹ்மணஃ பரமேஷ்டிநஃ ப்ராதுர்பூதோ மஹாதேஜாஃ குமாரோ ரக்தபூஷணஃ

மகா பிரம்மா, மகன் வேண்டும் என்று தியானித்தபோது, சிவப்புப் பூச்சணங்களுடன் ஒளிவீசும் குமாரன் தோன்றினார்.

ரக்தமால்யாம்பரதரோ ரக்தநேத்ரஃ ப்ரதாபவாந் ஸ தம் த்ரு'ஷ்ட்வா மஹாத்மாநம் குமாரம் ரக்தவாஸஸம்

சிவப்பு மாலையும் உடையும் அணிந்து, சிவப்பு கண்களுடன், பெரும் ஒளியுடன், அந்த பெரிய ஆன்மாவான சிவப்பு உடைய குமாரனைப் பார்த்தான்.

பரம் த்யாநம் ஸமாஶ்ரித்ய புபுதே தேவமீஶ்வரம் ஸ தம் ப்ரணம்ய பகவாந் ப்ரஹ்மா பரமயந்த்ரிதஃ

உயர்ந்த தியானத்தில் நிலைநின்று, அந்த இறைவனை உணர்ந்தான்; பிறகு, அந்த பிரம்மா, மிகவும் கட்டுப்பாட்டுடன், அவனை வணங்கினான்.