லிங்கபுராணம்

ஜ்ஞாநஸ்யைவேஹ மாஹாத்ம்யம் ப்ரஸம்காதிஹ ஶோபநம் ஏவம் பாஶுபதம் யோகம் கதிதம் த்வீஶ்வரேண து

இங்கு அறிவின் மகிமையே சிறப்பாகும்; இவ்வாறு பாசுபத யோகம் உங்களுக்குத் தெய்வத்தால் போதிக்கப்பட்டது.

ந தேயம் யஸ்ய கஸ்யாபி ஶிவோக்தம் முநிபுங்கவாஃ தாதவ்யம் யோகிநே நித்யம் பஸ்மநிஷ்டாய ஸுப்ரியம்

முனிவர்களே, சிவபெருமான் கூறியதை யாருக்கும் சொல்லக்கூடாது; அதை எப்போதும் பசும்பொடியை நேசித்து தவமிருக்கும் யோகிக்கு மட்டும் சொல்ல வேண்டும்.

யஃ படேச்ச்ரு'ணுயாத்வாபி ஸம்ஸாரஶமநம் நரஃ ஸ யாதி ப்ரஹ்மஸாயுஜ்யம் நாத்ர கார்யா விசாரணா

யார் இதை ஓதினாலும், கேள்வியாயினாலும், அந்த மனிதனுக்கு பிறவிப் பிணி தீர்ந்து, பரம்பொருளுடன் ஒன்றாகும்; இதில் சிறிதும் சந்தேகம் இல்லை.

நிஶம்ய தே மஹாப்ராஜ்ஞாஃ குமாராத்யாஃ பிநாகிநம் ப்ரோசுஃ ப்ரணம்ய வை பீதாஃ ப்ரஸந்நம் பரமேஶ்வரம்

இதை கேட்ட பிறகு, புத்திசாலிகள் ஆன குமாரரும் மற்றவர்களும் வில்லுடையவரை அடைந்து, பயத்துடன் வணங்கி, அருள்மிகு பரமேஸ்வரனை நோக்கி பேசினார்கள்.

ஏவம் சேதநயா தேவ்யா ஹைமவத்யா மஹேஶ்வர க்ரீடஸே விவிதைர்போகைஃ கதம் வக்துமிஹார்ஹஸி

மகேசுவரா, இந்த ஹிமவான் மகளான தேவியுடன் பலவிதமான ஆனந்தங்களில் விளையாடுகிறீர் என்றால், இதை எப்படிச் சொல்ல முடியும்?

ஏவமுக்தஃ ப்ரஹஸ்யேஶஃ பிநாகீ நீலலோஹிதஃ ப்ராஹ தாம் அம்பிகாம் ப்ரேக்ஷ்ய ப்ரணிபத்ய ஸ்திதாந் த்விஜாந்

அப்படிச் சொன்னபோது, நீலக்கண்டனும் வில்லாளனும் ஆன இறைவன் சிரித்துப் பார்த்து, அம்பிகையை நோக்கி, வணங்கி நிற்கும் முனிவர்களை நோக்கி பேசினார்.

பந்தமோக்ஷௌ ந சைவேஹ மம ஸ்வேச்சா ஶரீரிணஃ அகர்தஜ்ஞஃ பஶுர்ஜீவோ விபுர்போக்தா ஹ்யணுஃ புமாந்

உடல் கொண்டவர்களுக்கு பந்தமும் விடுதலையும் என் விருப்பப்படி இல்லை; அறிவில்லாத உயிர் பசுவாகும், அனுபவிப்பவன் ஜீவன், ஆனந்தத்தை அனுபவிப்பவன் பரமன் என்று வேறுபாடு உள்ளது.

மாயீ ச மாயயா பத்தஃ கர்மபிர் யுஜ்யதே து ஸஃ ஜ்ஞாநம் த்யாநம் ச பந்தஶ் ச மோக்ஷோ நாஸ்த்யாத்மநோ த்விஜாஃ

மாயையால் கட்டுண்ட உயிர், கர்மங்களால் இணைக்கப்படுகிறது; அறிவும் தியானமும் பந்தமும் விடுதலும் உண்மையில் ஆத்மாவுக்கில்லை, முனிவர்களே.

யதைவம் மயி வித்வாந் யஸ் தஸ்யாபி ந ச ஸர்வதஃ ஏஷா வித்யா ஹ்யஹம் வேத்யஃ ப்ரஜ்ஞைஷா ச ஶ்ருதிஃ ஸ்ம்ரு'திஃ

யாராவது இவ்வாறு என்னை அறிந்தாலும், அவனுக்குப் படிப்படியாக எல்லாம் நடக்காது; இதுவே உண்மை அறிவு, என்னை அறிதல் தான் ஞானம், வேதம், மரபு என்பவை.

த்ரு'திரேஷா மயா நிஷ்டா ஜ்ஞாநஶக்திஃ க்ரியா ததா இச்சாக்யா ச ததா ஹ்யாஜ்ஞா த்வே வித்யே ந ச ஸம்ஶயஃ

இதுவே நிலைபேறும், என் தன்மையும், அறிவின் சக்தியும், செயலும், விருப்பம் என்றும், கட்டளையும்; இந்த இரு அறிவுகளிலும் சந்தேகம் இல்லை.

ந ஹ்யேஷா ப்ரக்ரு'திர்ஜைவீ விக்ரு'திஶ் ச விசாரதஃ விகாரோ நைவ மாயைஷா ஸதஸத்வ்யக்திவர்ஜிதா

இது இயற்கை அல்ல, மாற்றமும் அல்ல; இந்த மாயை மாற்றம் அல்ல, வெளிப்படுவதும் மறைவதும் அல்ல.

புரா மமாஜ்ஞா மத்வக்த்ராத் ஸமுத்பந்நா ஸநாதநீ பஞ்சவக்த்ரா மஹாபாகா ஜகதாமபயப்ரதா

பழைய காலத்தில், என் வாயிலிருந்து, ஐந்து முகங்களுடன், உலகங்களுக்கு அஞ்சாமை தரும் என் சனாதனமான கட்டளை எழுந்தது.

தாமாஜ்ஞாம் ஸம்ப்ரவிஶ்யாஹம் சிந்தயந் ஜகதாம் ஹிதம் ஸப்தவிம்ஶத்ப்ரகாரேண ஸர்வம் வ்யாப்யாநயா ஶிவஃ

அந்த கட்டளையில் நுழைந்து, உலக நன்மையை எண்ணி, நான் சிவன், அதனாலே இருபத்தேழு வகையில் அனைத்தையும் ஊடுருவினேன்.

ததாப்ரப்ரு'தி வை மோக்ஷப்ரவ்ரு'த்திர்த்விஜஸத்தமாஃ ஏவமுக்த்வா ததாபஶ்யத் பவாநீம் பரமேஶ்வரஃ

அந்த நேரத்திலிருந்து, சிறந்த முனிவர்களே, விடுதலைக்கான முயற்சி தொடங்கியது; இவ்வாறு கூறி, பரமேஸ்வரன் பவானியை நோக்கினார்.

பவாநீ ச தமாலோக்ய மாயாமஹரதவ்யயா தே மாயாமலநிர்முக்தா முநயஃ ப்ரேக்ஷ்ய பார்வதீம்

பவானியும் அவரை பார்த்து, அழியாத மாயையை அகற்றினாள்; அந்த முனிவர்கள் மாயை மாசு நீங்கி பார்வதியை கண்டார்கள்.

ப்ரீதா பபூவுர்முக்தாஶ் ச தஸ்மாதேஷா பரா கதிஃ உமாஶங்கரயோர்பேதோ நாஸ்த்யேவ பரமார்ததஃ

அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் விடுதலை பெற்றார்கள்; ஆகவே இதுவே உயர்ந்த நிலை; உமா மற்றும் சங்கரருக்கு உண்மையில் வேறுபாடு இல்லை.

த்விதாஸௌ ரூபமாஸ்தாய ஸ்தித ஏவ ந ஸம்ஶயஃ யதா வித்வாநஸம்கஃ ஸ்யாத் ஆஜ்ஞயா பரமேஷ்டிநஃ

இவர்கள் இருவகை உருவம் எடுத்து நிற்கின்றனர் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை; அறிவுள்ளவர் பற்றில்லாமல் இருப்பது பரமன் கட்டளையால் தான்.

ததா முக்திஃ க்ஷணாதேவ நாந்யதா கர்மகோடிபிஃ க்ரமோ ऽவிவக்ஷிதோ பூதவிவ்ரு'த்தஃ பரமேஷ்டிநஃ

அப்போது விடுதலை ஒரு கணத்தில் கிடைக்கும்; கோடிக்கணக்கான கர்மங்கள் இருந்தாலும் வேறுவிதமாக முடியாது; எல்லாவற்றையும் வளர்க்கும் பரமன் படி படியாக்க விரும்பவில்லை.

ப்ரஸாதேந க்ஷணாந்முக்திஃ ப்ரதிஜ்ஞைஷா ந ஸம்ஶயஃ கர்பஸ்தோ ஜாயமாநோ வா பாலோ வா தருணோ ऽபி வா

அருளால் விடுதலை ஒரு கணத்தில் கிடைக்கும்; இது உறுதியான வாக்கு, சந்தேகம் இல்லை; கருவில் இருந்தாலும், பிறப்பதாயிருந்தாலும், குழந்தையாக இருந்தாலும், இளமையில் இருந்தாலும் கூட.

வ்ரு'த்தோ வா முச்யதே ஜந்துஃ ப்ரஸாதாத்பரமேஷ்டிநஃ அண்டஜஶ் சோத்பிஜ்ஜோ வாபி ஸ்வேதஜோ வாபி முச்யதே

வயதாக இருந்தாலும் இல்லையெனினும், எந்த உயிரும் பரமேஷ்டியின் அருளால் விடுதலை பெறுகிறது; முட்டையிலிருந்து பிறந்தவர்களாக இருந்தாலும், முளைவித்து வந்தவர்களாக இருந்தாலும், ஈரத்திலிருந்து உருவானவர்களாக இருந்தாலும், எல்லோரும் விடுதலை பெறுகின்றார்கள்.

ப்ரஸாதாத்தேவதேவஸ்ய நாத்ர கார்யா விசாரணா ஏஷ ஏவ ஜகந்நாதோ பந்தமோக்ஷகரஃ ஶிவஃ

தேவர்கள் அனைவருக்கும் இறைவனாகிய அவருடைய அருளால் தான் எல்லாம் நடக்கிறது; இதில் சந்தேகத்திற்கு இடமில்லை. இந்த உலகத்துக்கே ஆண்டவனும், பந்தத்துக்கும் விடுதலிக்கும் காரணமும் சிவபெருமான் தான்.

பூர்பூவஃஸ்வர்மஹஶ் சைவ ஜநஃ ஸாக்ஷாத்தபஃ ஸ்வயம் ஸத்யலோகஸ் ததாண்டாநாம் கோடிகோடிஶதாநி ச

பூமி, அந்தரிக்ஷம், சுவர்க்கம், மகர்லோகம், ஜனலோகம், தவம் செய்யும் உலகம், சத்தியலோகம், மேலும் எண்ணற்ற பிரம்மாண்டங்கள்—

விக்ரஹம் தேவதேவஸ்ய ததாண்டாவரணாஷ்டகம் ஸப்தத்வீபேஷு ஸர்வேஷு பர்வதேஷு வநேஷு ச

இவை அனைத்தும், தேவர்களின் தேவனாகிய அவருடைய உருவம், எட்டுவகை பிரம்மாண்ட உறைகள், ஏழு தீவுகள், மலைகள், காடுகள்—

ஸமுத்ரேஷு ச ஸர்வேஷு வாயுஸ்கந்தேஷு ஸர்வதஃ ததாந்யேஷு ச லோகேஷு வஸந்தி ச சராசராஃ

அனைத்து கடல்களும், எல்லா திசைகளிலும் வீசும் காற்றும், மற்ற உலகங்களிலும், அசையும், அசையாத உயிரினங்கள் எல்லாம் இங்கு வாழ்கின்றன.

ஸர்வே பவாம்ஶஜா நூநம் கதிஸ்த்வேஷாம் ஸ ஏவ வை ஸர்வோ ருத்ரோ நமஸ்தஸ்மை புருஷாய மஹாத்மநே

இந்த எல்லாம் நிச்சயமாக பவனிலிருந்து தோன்றியது; அவரே அனைத்திற்கும் அடைக்கலம். எல்லாம் ருத்ரனே—அந்த மகானுபாவனான புருஷனுக்கு வணக்கம்.

விஶ்வம் பூதம் ததா ஜாதம் பஹுதா ருத்ர ஏவ ஸஃ ருத்ராஜ்ஞைஷா ஸ்திதா தேவீ ஹ்ய் அநயா முக்திரம்பிகா

இந்த உலகம் முழுவதும், எல்லா உயிர்களும், பலவகை உருவங்களும்—all இவை ருத்ரனே. ருத்ரனின் ஆணையால் இந்த தேவி நிலைபெற்றுள்ளார்; அவளால் தான் விடுதலை கிடைக்கும்—அவளே அம்பிகை.

இத்யேவம் கேசராஃ ஸித்தா ஜஜல்புஃ ப்ரீதமாநஸாஃ யதாவலோக்ய தாந் ஸர்வாந் ப்ரஸாதாதநயாம்பிகா

இவ்வாறு, ஆகாயத்தில் சஞ்சரிக்கும் சித்தர்கள், மனதில் மகிழ்ச்சியுடன், அம்பிகையின் அருளால் அந்த உயிர்களை பார்த்து ஒன்றாக பேசினார்கள்.

ததா திஷ்டந்தி ஸாயுஜ்யம் ப்ராப்தாஸ்தே கேசராஃ ப்ரபோஃ

அப்போது, அந்த ஆகாயத்தில் சஞ்சரிக்கும் சித்தர்கள், இறைவனுடன் ஒன்றிப்போகும் நிலையை அடைந்து நிலைத்திருக்கின்றார்கள்.

கேந யோகேந வை ஸூத குணப்ராப்திஃ ஸதாமிஹ அணிமாதிகுணோபேதா பவந்த்யேவேஹ யோகிநஃ தத்ஸர்வம் விஸ்தராத்ஸூத வக்துமர்ஹஸி ஸாம்ப்ரதம்

எந்த யோகத்தின் மூலம், சுதா, நல்லவர்கள் இங்கு அணி முதலான சக்திகளைப் பெறுகிறார்கள்? அதை எல்லாம் விரிவாக இப்போது விளக்க வேண்டும்.